Compartir l'Opinió a les Xarxes Socials

Parlo de premsa escrita, programes de ràdio, programes de televisió, formats digitals, tant se val que sigui amb caràcter nacional o local.Realment, depèn del format del qual disposi el professorat, encara que la varietat sempre és positiva alhora de presentar un mateix contingut. També és important la varietat de temes a tractar, per no caure amb els més usuals com és política, economia, premsa rosa, per exemple. *Crear un espai de lectura amb tota la premsa diària -com fan a les biblioteques- pot ser un bon pas per part del centre, ja sigui a promoure aquesta pràctica dins les aules, o almenys fora d’elles.Penso que és positiu que almenys tres cops a la setmana es fomenti un debat d’opinió al voltant de les notícies més destacades, aquelles que els nostres joves han de parar-se a reflexionar i pensar encara que siguin 10 minuts. *Perquè així passi, la premsa ha de formar part de la programació d’aula i deixar que tingui el seu propi espai.No vol dir que deixem de banda els aprenentatges marcats per l’Administració, sinó adaptar i globalitzar coneixements a mètodes més participatius, una perspectiva pedagògica que parteix d’un centre d’interès.Aprendre a llegir texts més seriosos i escoltar opinions d’experts, també pot ser un bon recurs d’aprenentatge. *Molt sovint escolto parlar als adolescents i, veritablement, pocs saben defensar una idea sense “coletillas”, sense punt suspensius per no saber acabar la frase, converses que tinguin un marge de temps llarg, o defensar una idea sense exasperar-se i posar-se a la defensiva. Es tracta de deixar de parlar dels amics per parlar de temes que també són preocupants, o almenys interessants de conèixer. Al cap i a la fi, estan a l’adolescència i no evitarem que siguin com són, però si treballar més l’ètica i la moral davant realitats quotidianes. És fonamental deixar que siguin ells mateixos, amb certes moderacions (paraules malsonants, agressions verbals, crits, faltes de respecte..). *En cap moment la finalitat és influenciar-los, sinó que puguin opinar en un entorn obert a qualsevol visió, i respectar la diversitat de cultures vers una mateixa notícia. És una proposta que potser ja molts centres desenvolupen a les seves aules, però altres centres encara no donen protagonisme al debat i seria un punt de partida de cara al setembre.Si es disposa de –moodle-, és bo gravar els debats i opinions dels joves, i posar-ho a la plataforma, no només perquè es vegin ells mateixos, que pot donar peu a millores o d’adonar-se com parlen, sinó també per fer difusió d’aquesta pràctica a altres membres de la comunitat educativa

I Feira de Antiguidades de Santiago o Pazo de Congresos.

O Pazo de Congresos acolle máis de 40.000 pezas na I Feira de Antigüidades de Santiago O evento foi presentado no Pazo de Raxoi pola concelleira de Economía, Reyes Leis, e o organizador do evento, Ángel Moix CDS | 16.55h. *O Pazo de Congresos de Galicia acollerá entre venres e domingo a I Feira de Antigüidades de Santiago de Compostela, á que asistirán 35 expositores de España, Francia e Alemaña, que amosarán máis de 40.000 pezas. O evento foi presentado no Pazo de Raxoi pola concelleira de Economía, Reyes Leis, e o organizador do evento, Ángel Moix. *Trátase da primeira feira de antigüidades que se fai en Santiago cun carácter profesionalizado nun espazo como o Pazo de Congresos e Exposicións de Galicia. O evento diríxese tanto aos coleccionistas como a calquera persoa interesada nas antigüidades que pode atopar pezas curiosas ou cun valor sentimental. *Os expositores terán unha ampla variedade de pezas, como máquinas de escribir antigas, radios, teléfonos, gramófonos, mobles, discos, xoguetes, ferramentas… Trátase dunha oportunidade para que os pais e os avós podan ensinar aos máis pequenos os obxectos da súa infancia e da súa xuventude. *A feira ofrece tamén a oportunidade de que os asistentes poidan levar as súas pezas antigas para que os anticuarios participantes podan facerlle unha taxación precisa. Inclúese tamén a posibilidade de que vendan eles mesmos esas pezas, que quizais teñen máis valor do que o propio propietario pensaba. *A feira abrirá o venres 11 de 17:00 a 21:00 horas. O sábado e domingo terá un horario continuado de 11:00 a 21:00 horas. O prezo da entrada, que será valida para os tres días da feira, é de tres euros, aínda que se rebaixará a dous euros a aquelas persoas que presenten os vales que se están repartindo en folletos por toda a cidade e na prensa local.

32.000 gallegos emigraron en el último año de Galicia

Casi 31.000 personas emigraron en el último año de Galicia Cambia la tendencia del 2012 y se marchan más personas de las que llegan, tanto del extranjero como del resto de España Escrito por: Carlos Punzón Vigo 11 de junio de 2014 13:30 GMT Valoración Con: 1 estrella 2 estrellas 3 estrellas 4 estrellas 5 estrellas 8 votos ¡Gracias! Envíando datos... Espere, por favor. ADVERTISEMENT Ningún parámetro evita calificar a Galicia de nuevo como tierra de emigración, al menos a tenor de los datos que acaba de difundir el Instituto Nacional de Estadística (INE), en los que cifra en 30.709 el número de personas que en el último año han abandonado la comunidad y en 27.876 el volumen de altas. De esa manera el saldo resulta negativo para Galicia en 2.833 personas, al ser deficitaria la comparación entre los movimientos migratorios con el resto de las comunidades autónomas al igual que con el extranjero. Al contrario de lo que sucedió en el 2012, cuando el volumen de llegada de extranjeros palió la marcha de españoles residentes en Galicia, en esta ocasión tanto el abandono de extranjeros como la de gallegos es superior a las altas de ambos colectivos en el censo de la comunidad. El saldo interior, el resultado de restar la emigración de residentes en Galicia a otros puntos de España de la llegada de personas de otras comunidades, resulta negativo en 362 personas, según el INE, que apuntaba en el 2012 que ese parámetro era positivo en 814 nuevos residentes. En el caso del saldo exterior, también es negativo en 2.471 personas, frente al aún positivo del anterior ejercicio de 432 personas. En el conjunto de España el saldo migratorio total es negativo también, como ocurriera en el 2012, pero multiplicando su magnitud. De la caída en 6.534 personas que entonces se produjo por una emigración de españoles mayor que la llegada de nacionales o extranjeros, ahora se pasa a perder 111.153, en esta ocasión por una fuga masiva de ciudadanos de otros países, aunque son también 37.000 mil más los españoles que se han ido al extranjero que los que han regresado.

Mamà,te paso al Papa Fracisco

El gallego Javier Romero aprovechó una recepción en el Vaticano para que el pontífice hablara con su madre, que acababa de parar el coche Dicen que están «como en una nube». María solo recuerda que iba conduciendo por el barrio coruñés de Mesoiro cuando recibió una llamada. Nunca coge el teléfono cuando va en coche, pero estaba pendiente de una gestión y paró. No era la amiga que esperaba. Llamaba su hijo, Javier Romero, desde Roma, donde trabaja en la agencia televisiva de noticias Rome Reporters. Este periodista gallego, máster en Producción y Gestión Audiovisual de La Voz de Galicia, relata cómo le pasó el teléfono al papa para que hablara con su madre. «La cosa fue más sencilla de lo que parece: aquí en Roma, día sí y día también, salen noticias de lo que el papa hace por la gente. Tiene detalles espectaculares como las llamadas que hace a personas que sufren. En todas las audiencias la gente le pide hacerse fotos con él, que bendiga fotos de su familia o rosarios y él siempre acepta». Así que «no es la primera vez que alguien le pide que hable por teléfono con un familiar o un amigo», aunque, hasta ahora, no había constancia de que alguna de esas llamadas llegara a Galicia. Desde hacía un tiempo Javier Romero quería tener un detalle con sus padres. La ocasión se le presentó hace unos días. «Estuve en un encuentro del papa con un grupo de argentinos que trabajan en una obra social. Fue en su residencia de la Casa Santa Marta», dice. Al entrar, «Francisco saludó a todos los que estábamos en la sala [unas 20 personas, más o menos]. En ese momento me limité a darle la mano y nada más. Sin embargo, cuando terminó el encuentro nos dijeron que podíamos ponernos en fila para saludarlo y entonces me vino la idea de llamar a alguien de mi familia». La cabeza le entró en ebullición: «Llevo unos meses sin verles [desde agosto] y como, por el momento, no van a venir a Roma... pues se les echa en falta». El dilema era «si llamar a uno de mis hermanos o a mis padres, y al final... me decidí por mamá. Tenía un poco de miedo porque ella no está pegada al teléfono, pero como había bastante cola fui dejando pasar a la gente hasta que respondió». «Ella no respondió al instante» Desde la cola «en voz baja pregunté dónde estaba y le dije que le iba a pasar al papa porque estaba a punto de saludarlo». Silencio al otro lado del teléfono. «Ella no respondió al instante, titubeó un poco y al final me dijo: 'Pero ¿cómo...? Pero... ¿qué le digo?'». No había tiempo para explicaciones. «Entonces me llegó el turno. Estaba muy nervioso, la cobertura no era buena y me quedaba poca batería. Además, la situación impone. Lo que le iba a pedir al papa no era muy protocolario», reconoce el periodista. «Me acerqué a él y en pocas palabras le resumí un asunto que afectaba a mi familia... Él me escuchó y a continuación le dije algo así como: -¿Puede saludar a mi madre por teléfono? -¿Cómo se llama? Le dije el nombre y él, brevemente la saludó y le dio su bendición. Después me dio la mano, se lo agradecí y me fui a un sitio apartado para hablar con mi madre... Mi madre estaba tan emocionada que casi se me saltan las lágrimas». Y concluye Javier Romero: «Creo que esto no se me olvidará nunca. Y a mi madre tampoco».

La Seleccion Occitana en Galícia (2014)

L’Associacion Occitana de Fotbòl (AÒF) passa un bòn bot d’an.Per aqueu rescòntre, lo seleccionaire Deidièr Amiel aguèt convocat de jogaires nòuvenguts especialament de Gasconha e Lengadòc. *Après sa polida victòria au torneg Tynwald Hill de l’Illa de Man, la seleccion occitana a confirmat sa progression esportiva amb una novèla victòria aisada. Pas intimidats per un public galèc vengut en nombre, lei roges e jaunes comencèron ben la partida mai lei galècs marquèron primiers. Un gòl que, bensai, metèt leis occitans mai a l’aise perque marquèron aumens 7 gòls aderren. Un festenau ofensiu que pròva que la còla occitana, compausada solament de fotbolaires amators, es ara de qualitat. *Per Nicolas Desachy, lo president de l’AÒF, “Occitània demòstra un còp de mai qu’existís e qu’e mai fa de bòn fotbòl; totei lei jogaires son engatjats per la causa occitana”. Per Lucas Orditz, lo gardian dei gàbias occitanas, la seleccion a fach un match seriós e mai s’aguèt pas de remplaçants. Enfin Joël Congre, que marquèt lo darrier gòl per la seleccion, se diguèt “fièr d’aver portat aquela camiseta”. *De segur, delà l’aspècte esportiu, aquela jornada foguèt l’ocasion per lei galècs de revendicar mai de respècte per sa lenga e sa cultura. Una manifestacion s’organizèt dins lei carrieras de Lugo, a un centenau de quilomètres a l’èst de La Coronha. E mai se leis instàncias professionalas espanhòlas èran còntra la tenguda d’aquel eveniment, la jornada foguèt un grand succès e se clavèt amb un concèrt de grops de Galícia. *Per 2014, l’AÒF a previst dos tornegs a l’estrange aquel estiu. Se farà tanben una partida amicala lo 3 d’octòbre a Murèth ò Rodés còntra lei sorabs, una seleccion de la minoritat eslava que rèsta en Alemanha.

O Perfil do Homem de Deus

Características, autoridade e limites. *Aquele que decide entregar sua vida nas mãos de Deus tem que estar ciente de que precisa fazer isso na totalidade e assumir o genuíno caráter de Senhor Jesus. *Além disso, é importante conhecer suias fraquezas e limitações e estabelecer a correta ordem de valores em sua vida, para ser bem-sucedido em todos os aspectos e não vir a ser enganado pelo mal. *O objetivo do autor não é ditar normas de conduta, mas simplesmente trazer à baila o perfil daquele que é chamado e escolhido por Deus para uma grande obra. *Em primeiro lugar, é preciso estar ciente de que é uma vida feita de lutas constantes. Quem de fato se coloca a serviço do Reino dos Céus tem que star preparado para uma verdadeira guerra espiritual, sabendo que são muitos os inimigos a combater. *A Série Perfil é uma obra em quatro volumes, nos quais os principais casos são tratados, abordados, além do homem, a mulher, o jovem e a família de Deus.

Un Xacemento con molta Història a Galliza

Os traballos arqueolóxicos en Cova Eirós comezaron no ano 2008, e desde entón o xacemento proporcionou achados de grande importancia para ampliar o coñecemento sobre a época prehistórica en Galicia. *Un colgante atopado neste Xacemento e elaborado a partir dun canino dun pequeno carnívoro pon de manifesto a presenza humana no noroeste peninsular desde hai uns 26.000 anos, en pleno período álxido da última glaciación. *Entre outros achados encontrados nesta cova destaca a aparición de máis elementos de industria ósea nos niveis do Paleolítico superior, nomeadamente a presenza dunha azagaia decorada. Por outra banda, nos niveis do Paleolítico medio, cando a cova estaba ocupada por neandertais, foron recuperadas numerosas ferramentas líticas en seixo e cuarcita. *Cova Eirós consolídase como un xacemento de referencia no norte peninsular para estudar as similitudes e diferenzas entre dúas especies de homínidos (homo sapiens e neandertal) nun mesmo contorno e xacemento. Os traballos nesta escavación compleméntanse cos da Cova de Valdavara (Becerreá), onde os investigadores do GEPN da USC levan traballando desde 2007 nos seus tres Xacementos.

Quen valora a súa lingua,valórase a si mesmo e valora o seu.

Quen valora a súa lingua, está en mellores condicións de saír polo mundo adiante para vender os seus produtos ou para poñer en marcha os seus proxectos *Falantes de vello, neofalantes, cada un coas súas peculiaridades, como diferenzas hai entre mozos e vellos, entre xentes do mar e do campo, obreiros, funcionarios ou empresarios… temos por diante a oportunidade de profundar no uso e dignificación da nosa lingua, de nós mesmos como comunidade. *Tal e como aspiramos a facer cada día mellor o noso traballo, tal e como desexamos mellorar os nosos coñecementos, tamén debemos aspirar a mellorar o noso galego. Ninguén vai pedir un café ou unha cervexa cos xiros dun estudo xurídico nin dun especialista en lírica medieval ou física cuántica, pero tampouco por iso imos inculcar aos nosos fillos e fillas que galego é sinónimo de informalidade e vulgaridade. *As apelacións á ignorancia só xeran máis ignorancia, na lingua que sexa. Saibamos apreciar os distintos rexistros e variantes do noso idioma, pero estimemos positivamente o bo que é mellorar no seu uso. Quen valora a súa lingua, valórase a si mesmo e valora o seu. E está en mellores condicións de saír polo mundo adiante para vender os seus produtos ou para poñer en marcha os seus proxectos. Quen se respecta a si mesmo farase respectar ante os demais.

A Literatura oral é hálito vital,e verbo,as palabras acabadas de nacer.

Para volver a nacer das augas da memoria, para renacer novas e recoñecíbeis como se as coñecésemos desde sempre, como se as levásemos tatuadas, as súas pegadas, na fráxil pel da alma colectiva. *Son novas aínda que sen cesar regresen da tensión da historia anónima e con nome. Palabra nova e verbo antigo que vén grávido de silencio, do antes da palabra, interiorizada no máis fondo, onde a palabra e o número conviven acochadiños Na literatura oral habita o home e as súas outras formas, a natureza, o latexar da vida,de todo o que é revelación. O que é inestábel realidade, a realidade que é sombra da realidade,todo ten os seus alicerces na sabedoría. No libro chéganos a apagada voz de quen a escribiu. Mais quen fala coa voz dos mananciais da sabedoría popular, fálanos coa entraña do pobo que a creou, que son milleiros e milleiros de voces. Naquelas voces de homes e mulleres amañeceu o home de hoxe, o que trae o tempo que é anterior á historia. *As voces de hoxe tráennos a lenda, o paraíso ou o inferno coa súa humanidade de anxos e demos que constrúen o ser humano na súa esencia e na súa linguaxe. Ao longo destas primeiras xornadas que coordinaron os escritores, Antonio Reigosa e Isidro Novo, escoitamos falar da figura do demo na literatura de tradición oral: Deus e o demo, a posesión diabólica e os libros do demo, grimorios e ciprianillos. O demo, o diaño é de vello protagonista constante na nosa tradición oral. Inspíranos tantas veces medo e del tentamos de nos librar con oracións e conxuros, ao tempo que procuramos rirnos del. *Un demo que carreta pedra polas noites, que escribe libros máxicos, literatura máxica. Do seu poder libramos os tesouros con axuda da maxia. O demo medra das máis diversas formas na imaxinación dos supersticiosos e dos crentes na maxia. É sentinela e sedutor; tenta á transgresión. Garda os tesouros esquecidos, castiga ou fai caridade aos pobres. *Sexa como for é unha figura no día a día da nosa tradición oral, profundamente humana na súa non humanidade.

Galegos e Mouros:o galego visto pelos portugueses.

Quereria eu neste momento ser alemão e ter a incumbência de apresentar o contributo da ciência germânica para o conhecimento e uma maior exposição da língua galega no quadro da Romanística. *Como seria fácil seleccionar apenas matérias das mais nobres para vos ocupar, com proveito e divertimento espiritual, durante a hora que agora se inicia. Bastaria tomar, de entre as abundâncias que se sabem, o exemplo da obra longa e profícua de Joseph-Maria Piel para satisfazer com elevação a encomenda que me foi cometida: relatar a acção dos filólogos do meu país em relação ao galego. *De facto, como recorda categoricamente D. José Luis Pensado, “el gallego raras veces ha sido objeto de estudio científico en Portugal” Tem toda a razão o mestre de Salamanca, como tem razão em abrir ressalvas para os nomes de Leite de Vasconcellos, Rodrigues Lapa e Clarinda de Azevedo Maia, que, com alguns mais (penso em Lindley Cintra), se dedicaram aos problemas da língua galega empenhadamente, mas com posturas que pouco têm de comum entre si. *Tentarei sintetizar as principais atitudes em relação ao galego que os filólogos portugueses têm assumido, sem nenhuma pretensão de esgotar o inventário. Serem poucos os nomes não é razão para chamar todos. Tentarei também reflectir um pouco sobre as causas da lusitana distracção: Pensado responsabiliza as fronteiras que nos separam (ou separavam, quando escreveu o seu texto), mas mais fronteiras há entre Portugal e a França e isso nunca impediu que os estudos franceses florescessem entre nós. *É aliás esse o ponto que, segundo suspeito, mais interessava a quem me deu este tema para tratar. Compreende-se que, numa reunião onde se faz o balanço de 25 anos em que o estudo científico da língua galega foi feito a partir de dentro –com olhos galegos–,e em que espero se manifeste o sentimento de que os tempos de querelas ortográficas e de normativas ad personam já passaram, sem que tenham passado os receios quanto à viabilidade sociológica do galego numa sociedade moderna e uniformizada (por Madrid e por Bruxelas), o que significa que o remédio não estava só na ortografia e nas normativas, compreende-se –repito– que os linguistas galegos tenham uma certa curiosidade em saber se nós, os seus colegas portugueses, temos opinião na matéria, se temos intuitos colonizadores ou observamos respeitosa reserva, ou se tudo nos é indiferente.

O Bierzo,fragmentación do Reino de Galiza

Mentres que para uns autores o reino de Galiza remataba na fronteira natural dos montes do Cebreiro, para outros facíao na periferia da vila de Ponferrada[6], chegándose incluso a considerar o territorio berciano como unha entidade propia debido á súa condición xeográfica limítrofe. Os séculos posteriores, porén, consolidarían finalmente o occidente do Bierzo na vida política e social galega ata finais do século XV. *Será precisamente nese século cando o conde de Lemos, Pedro Álavez Osorio, el mayor señor de aquel reyno de Galicia[7] sufra o acoso total dos irmandiños (incluídos os bercianos), cando máis de 30.000 deles o sitien no Castelo de Ponferrada[8], corazón do Bierzo, a súa confrontación coa Real Audiencia e os Reis Católicos suporíalle á casa de Lemos, a división do condado no ano 1486, mercando Ponferrada os propios Reis Católicos e creando o marquesado de Vilafranca. Dese xeito recaeu o Bierzo en mans castelán-leonesas, definíndose o límite entre o reino de Galiza e o de León, que pasaba a situarse no Cebreiro. *Non obstante, isto non impediu que o territorio berciano continuase a ser tradicionalmente considerado parte integrante de Galiza, así escritores e humanistas como Fernán Pérez de Oliva, Jerónimo Zurita[9], Lope de Vega, e viaxeiros como Bartolomé de Villalba y Estraña, Caumont, Claude de Bronseval, Arnold von Harff e outros, continuaron a considerar na súa obra o Bierzo occidental como parte do reino de Galiza, aludindo a diferentes enclaves como galegos, (Ponferrada) llave e principio del reyno de Gallizia[10], (Vilafranca do Bierzo) tiene esta villa buena vega, aunque ya está en Galicia[11], mesmo afirmando firmemente que: Pont Ferrat (Ponferrada), fin d’Espagne, commencement de Galice (Ponferrada, fin de España e comezo de Galiza).

Facer populars obras de Straus,Verdi ou Schubert en galego

Paco Montero amosa que é posible trasladar arias das óperas máis famosas a nosa lingua. O disco “O Danubio azul”, gravado nos estudios Penteo de Serantes, é a proba contundente. *Eu considérome galego e galeguista. Quero a miña lingua e non me gustaría que se perdese. Agora vivimos nun intre en que volve ser necesario dignificala e tomar conciencia da súa validez, así que quixen demostrar o fermosa e útil que pode ser no terreo da lírica. Strauss, Verdi ou Schubert encaixan como unha luva co galego. *Levoume case dous anos, gravando as pezas nos sensacionais estudios de dobraxe Penteo de Serantes. Hai moitas colaboracións e adicatorias. Pola miña parte fixen un gran esforzo adaptando pezas máis grandes a un formato máis pequeno, sintetizando cos arranxos e traducindo ao galego os textos. *Somos un pobo rexo de espírito, pero tamén cunhas gañas de troula e unha ironía potentísima. Quixen subliñar este carácter noso, humorístico, porque tamén está na nosa terra.Quero dicir que aos parados ou xente que non o poda mercar que mo diga e regálollo, doullo sen problemas. De tódolos xeitos posiblemente acabe poñéndoo tamén na páxina web dos estudios Penteo.

El Vaticano,preparado para "El dia de los cuatro Papas"

Benedicto XVI concelebrará mañana con el papa Francisco las canonizaciones Juan Pablo II y Juan XXIII *Por primera vez en la Historia de la Iglesia dos Papas, uno en plenos poderes y otro jubilado, concelebrarán mañana la misa en la que serán proclamados Santos otros dos Pontífices, en una Jornada que ya se conoce como el «día de los cuatro papas», a los que une el Concilio Vaticano II. *El Papa Francisco canonizará a Juan XXIII, el «papa bueno», y a Juan Pablo II «el grande», como son ya conocidos, ante más de un millón de personas en una ceremonia en la plaza de san Pedro a la que asistirá Benedicto XVI, que hace un año sacudió los cimientos de la Iglesia al renunciar en plenas facultades mentales al papado, lo que no ocurría desde Celestino V en 1294. *Nunca en la Historia de la Iglesia se había dado una situación como la de este 27 de abril, al igual que nunca un pontífice -Benedicto XVI- había beatificado a su antecesor, como hizo el papa Ratzinger el 1 de mayo de 2011 cuando elevó a la gloria de los altares a Juan Pablo II. *El papa Wojtyla será proclamado Santo junto al Papa Roncalli, aquel pontífice con aspecto de cura de pueblo, bonachón, que fue elegido sucesor de Pedro a finales de 1958 cuando tenía 77 años y todos pensaron que sería un Papa de Transición, pero que sólo tres meses sorprendió al mundo al convocar un Concilio Ecuménico. *El papa Francisco firmó el pasado 15 de julio el Decreto que reconocía un Segundo Milagro obtenido por intercesión del Beato Juan Pablo II y aprobó los votos favorables de la Congregación de las Causas de los Santos para proceder a la Canonización del Beato Juan XXIII -sin necesidad de un segundo milagro-. *Finalmente, el Papa Emérito Benedicto XVI ha confirmado este sábado que acudirá y concelebrará en la Ceremonia, aunque no se situará en el altar, sino en el sector izquierdo, junto al resto de Cardenales Concelebrantes y Obispos. Ya se habla de la Ceremonia de los Cuatro Papas. *La misa de canonización, presidida por el Papa Francisco, comenzará a las 10,00 horas en la Plaza de San Pedro y será concelebrada por más de mil cardenales y obispos. Además, unos 600 sacerdotes administrarán la comunión en la Plaza San Pedro, y decenas de diáconos a lo largo de la Vía de la Conciliación. *Entre los obispos españoles, estarán presentes el Arzobispo de Valladolid y presidente de la Conferencia Episcopal Española, Ricardo Blázquez, el vicepresidente de la CEE, monseñor Carlos Osoro, el secretario general y portavoz de la CEE, Jose María Gil Tamayo, el Cardenal arzobispo de Madrid, Antonio María Rouco Varela, y los obispos de San Sebastián, monseñor José Ignacio Munilla, y de Astorga, monseñor Camilo Lorenzo Iglesias.

La Diada de Sant Jordi-2014

La diada de Sant Jordi, patró de Catalunya, és una festa que amb els anys ha adquirit un to reivindicatiu de la cultura catalana, per això molts balcons de la ciutat s’engalanen amb la senyera, com passa en més dates assenyalades del país. La celebració té la cultura i l’amor —representats amb el llibre i la rosa— com a elements protagonistes i a Barcelona situa el punt de trobada principal a les Rambles, que s’omplen de gom a gom amb parades de llibreters i floristes. Per Sant Jordi és habitual trobar llibres en totes les llengües que es parlen a Catalunya, però hi ha moltes parades especialitzades en el llibre en català perquè és considerat un dia de promoció i defensa de la cultura i la llengua catalanes.

Viva Galiza e viva a Lingua galega !

Amb este desig ha conclòs el president de la Mesa pola Normalización Lingüística la manifestació en defensa del gallec celebrada hui a Compostela, històrica tant pel nombre de participants (uns cent mil, segons els organitzadors) com per la seua pluralitat ideològica, amb representants de tots els partits i sindicats (excepte PP i UPyD), tots amb dues reivindicacions comunes: exigir "el dret a viure en gallec" i protestar per la política lingüística de la Xunta del PP. *La manifestació ha partit passades les 12:15h des d'A Alameda i a les 13:30h encara hi havia gent que no havia pogut començar a caminar. La actriu Isabel Risco, que es va encarregar de mantindre l'ànim festiu a la Praza da Quintana, va ironitzar amb la possibilitat "d'anar tirant parets" per a acollir tothom. *De fet, en saber-se que la marxa no acabava de poder eixir des d'A Alameda, els assistents que ja anaven aplegant a Quintana van començar a cridar "Obradoiro, Obradoiro", per ser esta plaça més gran i amb major capacitat. *El vicepresident de la Mesa, Fran Rei, va explicar que "qüestions tècniques" i "simbòliques" van impedir que així fóra, alhora que demanava "disculpes" per vore sobrepassades totes les previsions. "Una vegada més els gallecs i les gallegues demostren que quan ens toquen una cosa tan bàsica com la llengua, la nostra essència, responem", i va advertir que "mentre estiguem ací donant esta lliçò de civisme no hi haurà cap govern, vinga qui vinga, que ens puga fer callar

A Coruña en Loita (2014)

Hace unos meses la coordinadora A Coruña en Loita organizo una concentación de repudio frente a la cede central de Hidralia Energia en A Coruña (Galicia) *Ayer, frente al Ayuntamiento de esta ciudad gallega, tubo lugar una movilización organizada por colectivos de mujeres, con el apoyo de la coordinadora A Coruña en Loita y la participación de miembros del CC del PCm-Galiza, del MpB o de otras organizaciónes, para denunciar la presión a la que son sometidas las mujeres en la localidad guatemalteca de Sta. Cruz de Barillas, por parte de los soldados y de matones contratados por empresas hidroelectricas españolas que pretenden la construccion de una central hido-electrica en terrenos de la comunidad y que sus pobladores, en su mayoria de etnia Maya rechazan. *Despues de unos graves incidentes en los que fue asesinado un dirigente local por sicarios de la empresa Hidralia Energia, el gobierno del general Pérez Molina, declaró el estado de emergencia y la militarización de la zona, cercana a la frontera del estado mexicano de Chiapas. *Luego de leer por diversas compañeras un comunicado, se realizo una marcha "ensangrentada" que recorrio diversas calles de la ciudad para concluir frente a la vivienda del antiguo alcalde de la ciudad Francisco Vazquez, que fue socio de los hermanos Castro Valdivia dueños de la empresa Hidralia.

A prosa entre 1936 e 1976:os renovadors da prosa.

Como consecuencia da guerra civil, a literatura galega deixa de existir como manifestación pública durante máis dun decenio. O centro da actividade literaria desprázase para Latinoamérica, onde os nosos escritores exiliados manteñen o facho da cultura galega. *No 1947 comeza a recuperación coa publicación do 1º libro de poesía ata a constitución,en 1950, da Editorial Galaxia. En coleccións como Salnés ou Illa Nova conviven xeracións diferentes que comezan a publicar nun primeiro momento poesía e un pouco máis tarde prosa: *Escríbense no exilio a maioría das novelas que relatan vivencias persoais da guerra e a represión, que serán publicadas xa na democracia. *Hai unha liña de continuación da prosa da Xeración Nós: Risco, Otero Pedrayo ou Carballo Calero, pertencente á Xeración do 36 e autor da primeira novela de posguerra, publicada no 1951, é A xente da Barreira, que narra a vida de varias xeracións dunha familia fidalga. *O realismo fantástico, representado pola obra de A. Cunqueiro. Trátase dunha literatura que mestura elementos culturalistas de orixe árabe (Simbad), greco-latina (Orestes) ou nórdica (Merlín) con recursos provenientes do mundo popular, de xeito que consegue ligar o máis profundo da nosa imaxinación colectiva a temas literarios de carácter clásico.

A Mesa alerta da disminución do uso do galego entre os mozos.

A organización cifra en menos do 35 por cento o número de mozos que utiliza habitualmente a lingua galega. O responsable nacional da sección xuvenil da Mesa pola Normalización Lingüística, Fran Rei, alertou onte de que o galego "non chega ao 35%" en número de mozos falantes habituais, e de que o número de mozos que só usan o castelán aumentou en dez anos case nun 10%, o que converte o galego "nunha lingua residual" nesta franxa de idade. *Segundo explicou Fran Rei en declaracións tras intervir na Comisión Parlamentaria de estudo da situación da xuventude en Galicia, os datos sobre evolución do galego na sociedade mostran que o monolingüismo en castelán aumentou nunha década dende o 10 ata preto do 19%, e que nalgúns núcleos urbanos a porcentaxe de falantes habituais en galego non chega ao 15%. *Neste sentido, Fran Rei sinalou que a xeración actual de mozos "é a primeira que xa non ten a lingua galega como lingua habitual nin como primeira lingua" e asegurou que os datos dos diferentes estudos que manexa a Mesa "evidencian unha ruptura cada vez máis acelerada da transmisión interxeracional" do galego. *Nesta liña, Fran Rei sinalou que a lingua galega vive na actualidade "un proceso de substitución total polo castelán, sobre todo en ámbitos urbanos" aínda que "cada vez máis tamén en grandes vilas, sobre todo da costa". *Ademais, o voceiro da sección xuvenil da Mesa sinalou que "en contra do que se di", os últimos estudos evidencian "un mantemento de actitudes negativas e prexuízos moi grandes" cara ao galego "por parte da xente máis nova". Neste sentido, Fran Rei criticou que na sociedade "persistan tópicos" que asocien aos mozos que falan galego "a que veñen de aldea ou a que teñen filiación nacionalista", o que cualificou de "moi preocupante". Rei reclamou "o cumprimento íntegro da lexislación vixente" sobre normalización lingüística, sobre todo no ámbito do ensino.

Hai xente que ridiculiza o galego cando non pode recluilo

A plataforma a prol da defensa e promoción da lingua galega ProLingua presenta hoxe, simultanemente en decenas de lugares do mundo, o libro “55 mentiras sobre a lingua galega”, un estudo coordinado polo profesor da Universidade de Vigo Xosé-Henrique Costas co que os seus autores pretenden axudar a superar os prexuízos e as interpretacións subxectivas sobre o idioma de Galicia. En Vigo a presentación terá lugar na Casa Galega da Cultura ás 20.30 horas. *Xa son máis de 70. Chamounos moita xente que se ofreceu para presentar o libro.Tiñamos o problema de ver onde o presentabamos, se na Coruña ou en Vigo, onde estaba o ollo do furacán, e queriamos combater a mentira alá onde a mentira se orixinara; despois pensamos nas sete cidades galegas e a alguén se lle ocorreu que por que non o faciamos en vinte localidades, pero hai xente de Prolingua por aí fóra que dixo: “sería bonito facelo tamén aquí”, e xa temos o sitio e a xente que o presentará mesmo en Madrid, Barcelona, Vitoria, Tubinga, Lisboa, Nova York, París, Londres, Copenague, Nablús... Para nós é unha alegría inmensa esta marea de fartura, porque a xente xa está farta de tanta mentira. *O libro nace simplemente para desmontar todas as falsedades que se foron vertendo sobre a lingua nos últimos tempos. Hai pouco nun programa na TVG sobre o famoso decreto unha profesora de Dereito saltou outra vez con ese bulo urbano de tres ao caldeiro (tres elevado ao cubo). Que me digan en que colexio, en que aula, que profesor, cando e onde, porque é falso. Son esas mentiras... Hai xente que trata de rediculizar o galego cando non pode criminalizalo ou recluílo, é a estratexia do negacionismo. ‘Imos ridiculizar o galego, paletos: leiras magnéticas, tres ao caldeiro’... É mentira a imposición do galego, é mentira que o castelán corra calquera risco...

O galego de 1936 a 1975:situación do Idioma

Despois do triunfo das tropas franquistas na GUERRA CIVIL (1936-39), a ditadura militar instaurada polos vencedores practica contra os intelectuais unha represión feroz e a lingua galega perde toda posibilidade de acceder ás instancias oficiais e ao uso público. O emprego do galego é só familiar e coloquial; con todo segue sendo o idioma máis falado. *A ditadura conta con medios moi poderosos: a escola, a Igrexa e a Administración, nas que o único vehículo de comunicación real e oficial era o castelán. Estes órganos non só ignorarán a existencia do idioma, senón que tamén reprimirán o uso do mesmo. Diversos decretos van impoñendo obrigas como rotular os locais comerciais só en castelán, non permitir nomes en galego, catalán e vasco no momento de bautizar ou inscribir un fillo no Rexistro Civil, non traducir obras da literatura universal, etc. *Calquera defensa do galego que se faga, por tímida que sexa, será vista como un acto perigoso e a persoa que a formula pasará a engrosar as listas de sospeitosos de profesar ideas “separatistas”. *Todos estes axentes castelanizadores acentuarán o proceso de desgaleguización idiomática e provocarán unha intensa difusión dos prexuízos e dos comportamentos diglósicos na sociedade. *A cultura galega só sobrevive no exilio americano. Alí aparecen as editoriais Galicia, Nova e Citania; tamén alí teñen lugar aqueles actos que resultan impensables na Galicia real: conferencias, emisións radiofónicas e publicacións periódicas nas que se utiliza o galego.

As pàxinas história de Galiza

O obxectivo deste sítio é recoller e organizar as ligazóns existentes relacionadas coa história (e pré-história) da Galiza. Aqui reunirá-se de maneira estruturada o material que se vaia publicando, de xeito que sexa doado achar información sobre calquer época ou feito histórico. As seccións son de dous tipos: dunha parte, as épocas, que constituen a parte central do sítio. Doutra, páxinas con referéncias de conteúdos variados: histórias locais, cronoloxias e sínteses, biografias, histórias especializadas, reflexións historiográficas, asi como ligazóns con museus, arquivos e publicacións electrónicas. Tamén hai unha sección dedicada a organizacións profisionais dedicadas à investigación e outra na que se recollen "curiosidades". As páxinas dedicadas ás cinco grandes etapas históricas van precedidas dunha introdución breve que axuda a percorrer rapidamente eses períodos, asi como de pequenos textos que explican o tipo de ligazóns que se reúne en cada sección.

El Papa Francisco consulta la Unió homosexual y el Divorcio (2014)

El Sumo Pontífice envía cuestionario que incluye estos temas a las distintas iglesias católicas del mundo. *El Papa Francisco ratificó su visión de apertura hacia temas considerados tabús en la Iglesia.El Vaticano incluyó preguntas sobre el matrimonio homosexual y el divorcio en el cuestionario enviado a las distintas Iglesias Católicas del mundo para el Documento preparatorio de la Asamblea General Extraordinaria del Sínodo de Obispos que se celebrará en octubre de 2014. *El Documento muestra un apartado dedicado a las uniones de personas del mismo sexo y la visión que los fieles tienen de ellos en sus Diócesis y cómo la Iglesia Catòlica puede abordar estos casamientos. *En caso de adopciones por parte de parejas del mismo sexo, “¿qué se puede hacer pastoralmente para transmitir la fe?”, prosigue el Documento, que dedica también un apartado a la Educación de los niños en los llamados “matrimonios irregulares” y la forma en la que sus padres se acercan a la iglesia. *También hay un espacio para “ciertas situaciones maritales difíciles”, es decir, parejas separadas y divorciadas, cuya comunión se abordará en el próximo Sínodo, después de que el Papa Francisco haya mostrado cierta apertura en este asunto, al destacar la necesidad de estudiarlo y subrayar la importancia de mejorar la atención espiritual a aquellos que se han vuelto a casar. El Documento enviado a las Conferencias Episcopales pregunta por la cantidad de divorciados y separados en las distintas Parroquias Católicas y cómo viven aquellos que han sido Bautizados en esta situación, si se sienten “marginados o sufren por la imposibilidad de recibir los Sacramentos”. “¿Podría una simplificación de la práctica canónica al reconocer una declaración de nulidad del matrimonio facilitar una contribución positiva para las soluciones de los problemas de los católicos divorciados?”, dice el cuestionario.

Na nosa lyngoage galega

Na nosa lyngoage galega. A emerxencia do galego como lingua escrita na Idade Media Baixar aquí o pdf Centro de Documentación Sociolingüística de Galicia Share on facebookShare on myspaceShare on googleShare on twitterShare on bloggerShare on deliciousShare on readitlater Nesta obra reúnese unha selección de traballos tendentes a clarificar as condicións da emerxencia da lingua galega nos textos escritos na Idade Media. Os enfoques son interdisciplinares, pois fanse non só desde a lingüística, senón tamén desde outras órbitas necesarias, como a historia, a paleografía e as condicións culturais. Ademais, están enmarcados no contexto da Península Ibérica, polo que se ten en conta tamén a situación dos outros romances peninsulares, pois o ocorrido en Galicia non foi un feito illado, senón que tivo as súas raíces no seu contorno europeo. A panorámica global vese completada por estudos particulares sobre diversos aspectos da situación galega.

A Dputación Ourense reeditará a Primeira Gramàtica de Lingua galega.

Ourense A Deputación reeditará a primeira gramática da lingua galega, a de Juan Saco y Arce 1 estrella 2 estrellas 3 estrellas 4 estrellas 5 estrellas 0 votos ¡Gracias! Envíando datos... Espere, por favor. A Deputación de Ourense reivindicará este ano a figura do Padre Sarmiento con diferentes actividades, ao cumprirse o 250 aniversario do seu pasamento. E na liña de recuperar e poñer en valor aos intelectuais e creadores da provincia, o organismo tamén promoverá unha nova edición dunha das obras de referencia ineludibles en Galicia: a gramática galega elaborada polo ourensán Juan Antonio Saco y Arce, e editada no ano 1868 na Imprenta de Soto Freire, de Lugo. A «Gramática gallega» de Saco y Arce está considerada a primeira gramática da lingua galega e segue a ser, a día de hoxe, unha das citas obrigadas cando se fala da historia da lingua galega. Juan Antonio Saco y Arce (Alongos, Toén 1835 - Ourense, 1881) foi escritor e lingüista. Formouse no seminario e cursou Filosofía e Letras, e Teoloxía, en Santiago de Compostela. Exerceu como catedrático de grego en Pontevedra, Ourense e Castelló. Saco y Arce foi tamén autor dun volume de poesías en castelán, con algunhas en galego, e de artigos en prensa.

A oferta os dous cursos Máster en Enxeñaria Química.

No curso 2013-14 ofertaránse os dous cursos do "Máster en Enxeñaría Química e Bioprocesos". A oferta dos dous cursos permitirá aos posibles estudantes que teñan recoñecemento de contidos do Máster obter a titulación nun curso. O recoñecemento de contidos solicitarase despois de facer a matrícula dos 60 ECTS do primeiro curso. Concedido o recoñecemento poderán matricularse dos créditos correspondentes ao segundo curso do Máster. O Máster Universitario en Enxeñaría Química e Bioprocesos ten como obxectivo formar profesionais con carácter especializado e multidisciplinar no campo da Enxeñaría Química e de Bioprocesos. O obxectivo último é formar titulados na profesión de Enxeñeiro Químico, con responsabilidades en concibir, proxectar, calcular, e deseñar procesos, equipos, instalacións industriais e servizos, no ámbito da Enxeñaría Química e Bioprocesos e en sectores industriais relacionados, en termos de calidade, seguridade, economía, uso racional e eficiente dos recursos naturais e conservación do medioambiente. Considérase igualmente unha orientación investigadora dando acceso directo ao programa de doutorado en Enxeñaría Química e Ambiental da USC (con Mención "Cara á Excelencia"

De quen é a Lingua galega...?

Esta é unha das frases estrela, das que alumea en neon, no discurso político dos que hoxe gobernan na maioría de institucións galegas.Eu gusto tanto como o señor presidente desa declaración anarquista, non posesiva, verbo da lingua. No fondo, somos dous libertarios, o presidente e mais eu. *A lingua galega non pertence a ninguén! Un patrimonio sen cancelas, sen dono. Vai vadía polos camiños da terra, do mare, do mundo. O idioma galego é como o campo da festa, como as praias, como a auga dos ríos, como o autobús do Inserso, como o canto da cotovía. Como o vento que abanea o herbal. Como a luz do faro. *Eu gusto, si. Mais logo teño un custodio contraditorio, anxo ou demouchiño, non sei, que me importuna na orella: “Pois se non é patrimonio de ninguén, o perigo é que ninguén se ocupe del. Olla as beirarrúas cheas de lixo, as praias con construcións ilegais, as caixas de aforros espoliadas... ¿E non será iso porque algúns pensen que a non ser propiedade privada pois non merece ningún respecto?”. —Home, non pretenderá privatizar a lingua! *Para exercer un dereito hai que ter a propiedade correspondente. Por exemplo, para exercer o dereito á libre expresión pública debes ser propietario, ou pagar o aluguer, dunha sala onde falar. Pois así, se deixaramos a Murray Rothbard, discípulo de Hayek, a política de normalización do galego, o que faría é vendelo, adxudicalo nunha poxa. *E se cadra esta lingua vale moito máis do que algúns pensan. Nesta abellariza enxamearon as palabras que andan en bocas portuguesas, brasileiras, angolanas, timorenses... O Goberno debería falar co seu deputado Pedro Arias e que faga un Informe de rendibilidade neogaleguista.

La lacerante realidade:o drama de paro empeza a superar-se (2014)

La realidade é a que é: 2013 péchase con 200.000 postos de traballo destruídos e Rajoy pecha a primeira parte da lexislatura cun millón de empregos perdidos. Se o benestar das persoas é a medida da eficacia da acción dun goberno, verde e con asas. *Case 700.000 fogares carecen de calquera tipo de ingresos e 1,8 millóns teñen a todos os seus membros no paro. E esas son persoas con nomes e apelidos. Persoas a quen lles custa pór un prato de comida na mesa. Persoas para quen a calefacción é un luxo do pasado. Persoas para quen a recuperación pregoada é un sarcasmo ferinte. *Lanzan as campás ao voo e tratan de convencernos de que a Reforma Laboral está a funcionar moi ben e que as cousas van mellor e que no cuarto trimestre do ano baixou o número de parados en 8.400 persoas. O dato é certo, a interpretación non. En primeiro lugar, porque a poboación activa, por primeira vez na nosa historia, está a baixar. Exactamente, desde hai dous anos. *Xente que acudiu a España en época de bonanza e a que agora regresa ao seu país de orixe, si. Pero tamén xente, moita xente, nova, formada, con capacidade de crear, emprender e innovar e que aquí non pode facelo, pois se atopa pechadas as portas de acceso ao mercado laboral e ao crédito. As únicas portas que lles abriu a reforma laboral son as de saída de España. Afúndese o presente, foxe o futuro. *Esa é a realidade do noso país: sen emprego, sen consumo, sen crédito. Iso si, con crecente restrición de dereitos e liberdades, con máis precariedade, máis austeridade e unha segunda volta de porca da reforma laboral en perspectiva tal e como recomenda Rehn e aplaude o Goberno.

Alén Nós propone a Ernestina Otero Sestelo (2014)

Alén Nós propone a Ernestina Otero para dedicar el año a su memoria redacción. La Asociación Cultural Alén Nós ha propuesto al gobierno redondelano la candidatura de Ernestina Otero Sestelo como personaje destacado de la localidad para rendirle homenajea a lo largo del año, al igual que se hizo el pasado con la figura del ilustre médico, intelectual, político y empresario Alejandro Otero. Ernestina Otero (Redondela, 1890-Pontevedra, 1956), fue maestra y pedagoga. En su etapa profesional dirigió la Escola de Maxisterio y presidió el Consello Provincial de Primeiro Ensino de Pontevedra. También colaboró activamente con el Seminario de Estudos Galegos y otras iniciativas como la Escola Rural Galega. En 1933 firmó el manifiesto de los intelectuales gallegos a favor del Estatuto de Autonomía. Alén Nós ya hizo el pasado año esta misma propuesta, que también fue respaldada por otros colectivos como Lua Meiga y Asociación Cultural de O Viso.

Unha das estratexies que primeiro é a do pesimismo (2014)

Unha das estratexias que primeiro haberá que revisar é a do pesimismo. A discusión verbo da saúde da lingua galega adoita ir envolta nun dramatismo moitas veces excesivo,que se volve contra a lingua mesma e que, en calquera caso, non se pode tomar como base de partida dunha correcta planificación lingüística. *O galego é unha lingua que sobreviviu durante séculos no eido familiar e coloquial, que chegou sendo maioritaria ao novo milenio e que neste momento, como un David fronte a Goliat, debe superar as difi cultades e ser,para todos os efectos, unha lingua máis na sociedade da información e do coñecemento. *Obviamente, tamaña pretensión produce derrotas parciais que temos que converter en provisionais.Así, por exemplo, é certo que hai en xogo forzas novas e poderosas contra o galego,e que, de feito, estanlle a disputar o mundo infantil e xuvenil (pola moi preocupante ruptura da transmisión familiar e a imparable irrupción dos medios de comunicación) ou o cambio demográfi co (pola baixa natalidade e a chegada de inmigrantes), que ameazan o carácter de lingua maioritaria nun par de xeracións, pero tamén é certo que se produciron vitorias inesperadas pola facilidade con que se viñeron abaixo muros multiseculares, que parecían inexpugnables. *Eses perigos fan que algunhas persoas queiran aplicar ao caso galego previsións de morte da lingua, feitas desde organismos internacionais para numerosas linguas do planeta.Cómpre dicir que esas previsións se refi ren a linguas en situación moi diferente da que vive a lingua galega. Se tomamos como referencia os datos de www.ethnologue.com, podemos dicir que, das moitas linguas que se falan en Filipinas, aínda hai 48 que teñen menos de 10.000 falantes e algunhas coma o arta contan unicamente con 17 falantes; que no Nepal hai, polo menos, 53 linguas con menos de 10.000 falantes e o lingkhim tiña en 1991 un único falante; que no Brasil, despois da desaparición dunhas 40 linguas, perviven 190 e, entre elas, aínda resisten o anambé con 7 falantes.

Non,o galego non está en poxa (2014)

Non, o galego non está en poxa, mais semella ás veces, moitas, que segue a ser tratado como unha mercadoría de segunda man. Dende logo, polas administracións. Un exemplo. É imposíbel encontrar en Facenda en galego moitos dos impresos fiscais, malia existir a demanda. Nin sequera podes gozar dese masoquismo de declarar trabucos en galego! Vense de coñecer outro dato: o que recibe da Xunta cada ano a fundación Cela é 44 veces superior a todo o apoio para o labor, inxente, da Asociación de Escritores en Lingua Galega. Mais tamén hai xente que privatiza a lingua non como unha propiedade senón como un problema. Esa xente que profesa nos foros ou que se pon a predicar na radio ou no medio do bar cunha pregunta por bandeira: “Pero, para que serve o galego?”. Hai mesmo un personaxe ben curioso, que adoita ser dos primeiros en espetar esta pregunta, e é o tipo que só fala galego e un pésimo castelán: “Pero, para que carallo serve o galego?”. Que unha pregunta así a faga unha persoa que leva boa parte da vida valéndose desa lingua éche un misterio do Pentecoste. Home, ao mellor é un infeliz e bótalle a culpa á lingua. Mais as linguas son xenerosas. Queren a calquera boca. O único que ten que facer a boca é chamar por unha palabra, por unha frase, por unha taco, por unha canción, e aló van, contentes á boca, como dicía o Don Quixote: “Este libro é feliz pois vai buscarvos”.

Morriña d'un antepasado emigrante ou desexos gallegs (2014)

Curiosidades intelectuais, morriña dun antepasado emigrante ou desexos de traballar en Galicia son algunhas das motivacións de alumnos como Eliana, Paolo, Eliska ou Giorgo para pasar catro semanas na Coruña en compañía doutros once estudantes para realizar o curso de Lingua e Cultura Galega para estranxeiros que organiza a Universidade. Horas lectivas na facultade de Filoloxía, seminarios e visitas a lugares como A Costa da Morte ou Santiago de Compostela romperán todo tipo de prexuízos sobre o uso do galego A CORUÑA Unha quincena de alumnos procedentes de países como Italia, Bosnia, República Checa, Cuba, Reino Unido ou Croacia darán vida aos corredores da facultade de Filoloxía da Coruña durante as próximas catro semanas ao tempo que se familiarizan coa cultura, as xentes e a terra galega. A terceira edición do curso de Lingua e Cultura Galega para estranxeiros compaxinará as horas lectivas nas aulas con seminarios, actividades complementarias e viaxes culturais con destinos como Santiago de Compostela ou A Costa da Morte co obxectivo de mesturar o coñecemento básico do galego cun xeito de radiografía "de como somos e como vivimos os galegos", apuntou a directora de Normalización Lingüística da Universidade da Coruña, Goretti Sanmartín Rei. "Cando paseedes pola cidade igual vos parece que o galego non existe nas rúas, pero non é certo; non vos deixedes levar por primeiras impresións, porque nos barrios segue vivo", asegurou Sanmartín aos que se converterán en embaixadores da lingua unha vez volten aos seus lugares de orixe.

L'Associació Prolingua Galega (2014)

l'Associació ProLingua, i que ha publicat recentment EdiciónsLaiovento de Santiago de Compostel·la. El llibre l'he trobat al, per a mi, interessantíssim establiment Sargadelos de Barcelona, on, a més de la magnífica ceràmica que hi podeu trobar, hi ha una petita llibreria especialitzada en llibres en gallec (i portuguès). Però què hi trobareu en aquest llibre, escrit en gallec (és un exercici molt interessant llegir en altres llengües romàniques davant de tant unidireccionisme anglosaxó!)? Doncs senzillament 55 arguments per desarmar amb la força de les paraules tots aquells qui a Galícia, al País Basc, als Països Catalans i, sobretot, a Espanya s'entossudeixen a fer-nos creure que l'espanyol és una llengua "natural" en els territoris on hi ha una altra llengua -la gent la va optar, pel que sembla, lliurement- i que la defensa de les llengües pròpies va en contra dels drets de les persones... L'equip que coordina Costas ens dóna, d'una forma molt documentada, argumentacions que permeten desmuntar totes aquelles fal·làcies que, malauradament, no paren de propagar alguns polítics i alguns mitjans de comunicació. Malauradament, els intents del Govern del PSdeG-PSOE i del BNG de fer una política favorable a la llengua va ser un dels grans arguments en contra que van fer servir el PP (i UPyD, el partit de Rosa Díaz) durant la campanya electoral i que han fet retornar al poder el PP, el qual ha endegat una política lingüística que vol tornar a la situació del passat.

Lo BNG vòl que Galicia intre dins dels Païses de lenga portuguesa.

Lo BNG vòl que Galícia intre dins la Comunautat dels Païses de Lenga Portuguesa *Lo pòrtavotz de la politica lingüistica del Blòc Nacionalista Galèc (BNG), Bieito Lobeira, presentèt al parlament de Galícia, diluns passat, 20 d’agost, una ‘proposicion non de lei’ demandant al govèrn galèc d’adoptar las mesuras necessàrias per fin de sollicitar l’admission de Galícia dins la Comunautat dels Païses de Lenga Portuguesa (CPLP). *Dins la presentacion de l’iniciativa, lo parlamentari assegurèt que s’aquela adesion se produsís, “Galícia aurà una oportunitat de sortir de la crisi economica” mercés als tractats e acòrdis en divèrses sectors e mercés a la participacion a las conferéncias dels caps d’Estat, dels govèrns e dels conselhs dels ministres. “240 milions parlan galèc” Lo parlamentari insistiguèt sul besonh de formalizar aquela revendicacion al Parlament de Galícia per rasons de caractèr “economic, social e comercial”. “Consideram que se desprofiècha las enòrmas potencialitats qu’aquela realitat lingüistica dobrís per Galícia” amb totes los païses lusofòns, mai que mai amb un país emergent coma Brasil. *Pel deputat, la lenga galègoportuguesa, en mai d’èsser un element de comunicacion intèrne, o es tanben d’un biais internacional, “240 milions de personas parlan lo galèc, es lenga oficiala dins fòrça estats e jòga un ròtle predominant en diferentas estructuras e estats”. De representants del govèrn galèc se fan tradusir de l’espanhòl al portugués Lo parlamentari del BNG critiquèt dos representants del Govèrn galèc —Alberto Núñez Feijóo, president del Govèrn autonomic, e Alfonso Rueda, conselhièr de la presidéncia—perque avián mostrat l’“actitud desnaturalizada e madridizada” del Partit Popular de Galícia: dins un recent viatge al nòrd de Portugal, Rueda empleguèt un interprèt per èsser tradusit de l’espanhòl al portugués; o faguèt atanben Núñez Feijóo en Brasil; aquel d’aquí “semblava puslèu un enviat de la Deputacion de Múrcia que non pas lo president d’un país amb la meteissa lenga que la que se parla en Brasil”, çò apondèt Lobeira.

O mercado é quase i nexistente a Galiza (2014)

O mercado é quase i nexistente; algumhas revistas e associ açons efémeras ou pouco actuantes som toda a sua i nstitucionalizaçom ; a língua própria da Galiza está fortemente castelhanizadas e ausente de qualquer ámbito público; os seus falantes, que nom pertencem aos sectores sociais que nutrem as magras fileiras do galeguismo, som n a maior parte analfabetos. Era assim di fíci l reconhecer umha comunidade lingüística com u m Portugal longínquo; além do mais: só em meados da década de oitenta, e muito lentamente, vai ser conhecido o presti giado patri mónio comum dos Cancioneiros medievais. As tentativas de recuperaçom en- frentavam o auto-ódio dumha populaçom habituada a sentir o galego como u m di alecto do espanhol ou como u m linguajar rústico e inútil, cuja reivindicaçom, ali ás, era crime lesa-progresso e contra a unidade pátria espanhol a. Mesquinha bagage, certamente.

GALEUZCA:Galicia,Euskadi,Catalunya a (Tarragona 2014)

*És una ocasió que de cap manera podria desaprofitar, aquesta de saludar els membres de Galeuzca aplegats en aquesta meravellosa ciutat de Tarragona, de la qual solament te’n pots absentar físicament. *Tarragona és un marc extraordinari per a una trobada també excepcional. Aquest clima oníric de Tàrraco escau perfectament per al llarg somni de solidaritat, el gran pacte d’entesa entre tres nacions ben definides, i que anomenem Galeuzca. *Aquesta Galeuzca nostra ara acaba de complir setanta anys. Ha estat un llarg període en què, també com en els somnis recurrents, hi ha hagut una pila d’alts i baixos. *En un clima oníric on hi podien mancar les llargues pauses d’ofec –sempre provocat per un mateix adversari– alternades amb els moments, fins ara massa breus, de l’esplendor somniada. *Galeuzca és, doncs, una formidable entesa entre tres pobles diferents,agermanats per unes idèntiques vehemències morals. Aquí, a Tarragona, a partir d'ara escrivim unes noves pàgines d’aquesta història inacabable, que és la dels nostres països Galícia, Euskadi i Catalunya, units en el nom simbòlic que ens concentra i aglutina: Galeuzca