O Perfil do Homem de Deus

Características, autoridade e limites. *Aquele que decide entregar sua vida nas mãos de Deus tem que estar ciente de que precisa fazer isso na totalidade e assumir o genuíno caráter de Senhor Jesus. *Além disso, é importante conhecer suias fraquezas e limitações e estabelecer a correta ordem de valores em sua vida, para ser bem-sucedido em todos os aspectos e não vir a ser enganado pelo mal. *O objetivo do autor não é ditar normas de conduta, mas simplesmente trazer à baila o perfil daquele que é chamado e escolhido por Deus para uma grande obra. *Em primeiro lugar, é preciso estar ciente de que é uma vida feita de lutas constantes. Quem de fato se coloca a serviço do Reino dos Céus tem que star preparado para uma verdadeira guerra espiritual, sabendo que são muitos os inimigos a combater. *A Série Perfil é uma obra em quatro volumes, nos quais os principais casos são tratados, abordados, além do homem, a mulher, o jovem e a família de Deus.

Un Xacemento con molta Història a Galliza

Os traballos arqueolóxicos en Cova Eirós comezaron no ano 2008, e desde entón o xacemento proporcionou achados de grande importancia para ampliar o coñecemento sobre a época prehistórica en Galicia. *Un colgante atopado neste Xacemento e elaborado a partir dun canino dun pequeno carnívoro pon de manifesto a presenza humana no noroeste peninsular desde hai uns 26.000 anos, en pleno período álxido da última glaciación. *Entre outros achados encontrados nesta cova destaca a aparición de máis elementos de industria ósea nos niveis do Paleolítico superior, nomeadamente a presenza dunha azagaia decorada. Por outra banda, nos niveis do Paleolítico medio, cando a cova estaba ocupada por neandertais, foron recuperadas numerosas ferramentas líticas en seixo e cuarcita. *Cova Eirós consolídase como un xacemento de referencia no norte peninsular para estudar as similitudes e diferenzas entre dúas especies de homínidos (homo sapiens e neandertal) nun mesmo contorno e xacemento. Os traballos nesta escavación compleméntanse cos da Cova de Valdavara (Becerreá), onde os investigadores do GEPN da USC levan traballando desde 2007 nos seus tres Xacementos.

Quen valora a súa lingua,valórase a si mesmo e valora o seu.

Quen valora a súa lingua, está en mellores condicións de saír polo mundo adiante para vender os seus produtos ou para poñer en marcha os seus proxectos *Falantes de vello, neofalantes, cada un coas súas peculiaridades, como diferenzas hai entre mozos e vellos, entre xentes do mar e do campo, obreiros, funcionarios ou empresarios… temos por diante a oportunidade de profundar no uso e dignificación da nosa lingua, de nós mesmos como comunidade. *Tal e como aspiramos a facer cada día mellor o noso traballo, tal e como desexamos mellorar os nosos coñecementos, tamén debemos aspirar a mellorar o noso galego. Ninguén vai pedir un café ou unha cervexa cos xiros dun estudo xurídico nin dun especialista en lírica medieval ou física cuántica, pero tampouco por iso imos inculcar aos nosos fillos e fillas que galego é sinónimo de informalidade e vulgaridade. *As apelacións á ignorancia só xeran máis ignorancia, na lingua que sexa. Saibamos apreciar os distintos rexistros e variantes do noso idioma, pero estimemos positivamente o bo que é mellorar no seu uso. Quen valora a súa lingua, valórase a si mesmo e valora o seu. E está en mellores condicións de saír polo mundo adiante para vender os seus produtos ou para poñer en marcha os seus proxectos. Quen se respecta a si mesmo farase respectar ante os demais.

A Literatura oral é hálito vital,e verbo,as palabras acabadas de nacer.

Para volver a nacer das augas da memoria, para renacer novas e recoñecíbeis como se as coñecésemos desde sempre, como se as levásemos tatuadas, as súas pegadas, na fráxil pel da alma colectiva. *Son novas aínda que sen cesar regresen da tensión da historia anónima e con nome. Palabra nova e verbo antigo que vén grávido de silencio, do antes da palabra, interiorizada no máis fondo, onde a palabra e o número conviven acochadiños Na literatura oral habita o home e as súas outras formas, a natureza, o latexar da vida,de todo o que é revelación. O que é inestábel realidade, a realidade que é sombra da realidade,todo ten os seus alicerces na sabedoría. No libro chéganos a apagada voz de quen a escribiu. Mais quen fala coa voz dos mananciais da sabedoría popular, fálanos coa entraña do pobo que a creou, que son milleiros e milleiros de voces. Naquelas voces de homes e mulleres amañeceu o home de hoxe, o que trae o tempo que é anterior á historia. *As voces de hoxe tráennos a lenda, o paraíso ou o inferno coa súa humanidade de anxos e demos que constrúen o ser humano na súa esencia e na súa linguaxe. Ao longo destas primeiras xornadas que coordinaron os escritores, Antonio Reigosa e Isidro Novo, escoitamos falar da figura do demo na literatura de tradición oral: Deus e o demo, a posesión diabólica e os libros do demo, grimorios e ciprianillos. O demo, o diaño é de vello protagonista constante na nosa tradición oral. Inspíranos tantas veces medo e del tentamos de nos librar con oracións e conxuros, ao tempo que procuramos rirnos del. *Un demo que carreta pedra polas noites, que escribe libros máxicos, literatura máxica. Do seu poder libramos os tesouros con axuda da maxia. O demo medra das máis diversas formas na imaxinación dos supersticiosos e dos crentes na maxia. É sentinela e sedutor; tenta á transgresión. Garda os tesouros esquecidos, castiga ou fai caridade aos pobres. *Sexa como for é unha figura no día a día da nosa tradición oral, profundamente humana na súa non humanidade.

Galegos e Mouros:o galego visto pelos portugueses.

Quereria eu neste momento ser alemão e ter a incumbência de apresentar o contributo da ciência germânica para o conhecimento e uma maior exposição da língua galega no quadro da Romanística. *Como seria fácil seleccionar apenas matérias das mais nobres para vos ocupar, com proveito e divertimento espiritual, durante a hora que agora se inicia. Bastaria tomar, de entre as abundâncias que se sabem, o exemplo da obra longa e profícua de Joseph-Maria Piel para satisfazer com elevação a encomenda que me foi cometida: relatar a acção dos filólogos do meu país em relação ao galego. *De facto, como recorda categoricamente D. José Luis Pensado, “el gallego raras veces ha sido objeto de estudio científico en Portugal” Tem toda a razão o mestre de Salamanca, como tem razão em abrir ressalvas para os nomes de Leite de Vasconcellos, Rodrigues Lapa e Clarinda de Azevedo Maia, que, com alguns mais (penso em Lindley Cintra), se dedicaram aos problemas da língua galega empenhadamente, mas com posturas que pouco têm de comum entre si. *Tentarei sintetizar as principais atitudes em relação ao galego que os filólogos portugueses têm assumido, sem nenhuma pretensão de esgotar o inventário. Serem poucos os nomes não é razão para chamar todos. Tentarei também reflectir um pouco sobre as causas da lusitana distracção: Pensado responsabiliza as fronteiras que nos separam (ou separavam, quando escreveu o seu texto), mas mais fronteiras há entre Portugal e a França e isso nunca impediu que os estudos franceses florescessem entre nós. *É aliás esse o ponto que, segundo suspeito, mais interessava a quem me deu este tema para tratar. Compreende-se que, numa reunião onde se faz o balanço de 25 anos em que o estudo científico da língua galega foi feito a partir de dentro –com olhos galegos–,e em que espero se manifeste o sentimento de que os tempos de querelas ortográficas e de normativas ad personam já passaram, sem que tenham passado os receios quanto à viabilidade sociológica do galego numa sociedade moderna e uniformizada (por Madrid e por Bruxelas), o que significa que o remédio não estava só na ortografia e nas normativas, compreende-se –repito– que os linguistas galegos tenham uma certa curiosidade em saber se nós, os seus colegas portugueses, temos opinião na matéria, se temos intuitos colonizadores ou observamos respeitosa reserva, ou se tudo nos é indiferente.

O Bierzo,fragmentación do Reino de Galiza

Mentres que para uns autores o reino de Galiza remataba na fronteira natural dos montes do Cebreiro, para outros facíao na periferia da vila de Ponferrada[6], chegándose incluso a considerar o territorio berciano como unha entidade propia debido á súa condición xeográfica limítrofe. Os séculos posteriores, porén, consolidarían finalmente o occidente do Bierzo na vida política e social galega ata finais do século XV. *Será precisamente nese século cando o conde de Lemos, Pedro Álavez Osorio, el mayor señor de aquel reyno de Galicia[7] sufra o acoso total dos irmandiños (incluídos os bercianos), cando máis de 30.000 deles o sitien no Castelo de Ponferrada[8], corazón do Bierzo, a súa confrontación coa Real Audiencia e os Reis Católicos suporíalle á casa de Lemos, a división do condado no ano 1486, mercando Ponferrada os propios Reis Católicos e creando o marquesado de Vilafranca. Dese xeito recaeu o Bierzo en mans castelán-leonesas, definíndose o límite entre o reino de Galiza e o de León, que pasaba a situarse no Cebreiro. *Non obstante, isto non impediu que o territorio berciano continuase a ser tradicionalmente considerado parte integrante de Galiza, así escritores e humanistas como Fernán Pérez de Oliva, Jerónimo Zurita[9], Lope de Vega, e viaxeiros como Bartolomé de Villalba y Estraña, Caumont, Claude de Bronseval, Arnold von Harff e outros, continuaron a considerar na súa obra o Bierzo occidental como parte do reino de Galiza, aludindo a diferentes enclaves como galegos, (Ponferrada) llave e principio del reyno de Gallizia[10], (Vilafranca do Bierzo) tiene esta villa buena vega, aunque ya está en Galicia[11], mesmo afirmando firmemente que: Pont Ferrat (Ponferrada), fin d’Espagne, commencement de Galice (Ponferrada, fin de España e comezo de Galiza).

Facer populars obras de Straus,Verdi ou Schubert en galego

Paco Montero amosa que é posible trasladar arias das óperas máis famosas a nosa lingua. O disco “O Danubio azul”, gravado nos estudios Penteo de Serantes, é a proba contundente. *Eu considérome galego e galeguista. Quero a miña lingua e non me gustaría que se perdese. Agora vivimos nun intre en que volve ser necesario dignificala e tomar conciencia da súa validez, así que quixen demostrar o fermosa e útil que pode ser no terreo da lírica. Strauss, Verdi ou Schubert encaixan como unha luva co galego. *Levoume case dous anos, gravando as pezas nos sensacionais estudios de dobraxe Penteo de Serantes. Hai moitas colaboracións e adicatorias. Pola miña parte fixen un gran esforzo adaptando pezas máis grandes a un formato máis pequeno, sintetizando cos arranxos e traducindo ao galego os textos. *Somos un pobo rexo de espírito, pero tamén cunhas gañas de troula e unha ironía potentísima. Quixen subliñar este carácter noso, humorístico, porque tamén está na nosa terra.Quero dicir que aos parados ou xente que non o poda mercar que mo diga e regálollo, doullo sen problemas. De tódolos xeitos posiblemente acabe poñéndoo tamén na páxina web dos estudios Penteo.