-Vaga general en l'ensenyament de Galícia pel decret sobre les llengües-
El president de la Xunta, en una entrevista en una ràdio estatal, s'ha oposat a la immersió, ja siga en castellà o gallec, perquè aquests dos idiomes «han d'unir i no separar». Alberto Núñez Feijóo ha argumentat que desitja que en l'educació «es repetisca la cordialitat» entre gallec i castellà que «hi ha al carrer». Segons ha explicat el dirigent popular, en l'Educació Infantil els pares poden triar la llengua en què volen que els fills aprenguen a llegir i escriure. Els alumnes podran, a Infantil, Primària i Secundària, parlar amb el professor i fer els exàmens en la llengua que vulguen.
Des del col·lectiu Galícia Bilingüe s'ha lliurat un document amb deu esmenes a l'esborrany sobre l'ús de les llengües en el sistema d'ensenyament no universitari, document en què es proposa que en els dos primers cursos de Primària es reba l'ensenyament en la llengua materna, siga quina siga l'opció majoritària de l'aula, i a més, els alumnes puguen triar l'idioma en què volen el llibre de text. Aquest col·lectiu sosté que aquestes esmenes formaven part de les promeses electorals de Núñez Feijóo.
Des d'A Mesa, el president de l'entitat critica que el president de la Xunta «negue» el pla de normalització lingüística que «ell mateix» va aprovar quan era vicepresident. Carlos Callón assegura que els populars no poden afirmar que prenen aquesta decisió amb l'argument que van guanyar les eleccions, «quan la suma de vots del PSdG i del BNG és superior a la del PP».
El dirigent d'A Mesa també destaca «la pressió» de grups mediàtics que «han creat» col·lectius com Galícia Bilingüe i «han aconseguit» que els populars canvien «la posició tradicional» pel que fa al gallec. Un informe de la Real Acadèmia Gallega considera que l'esborrany del decret de llengües «mostra poc afecte pel gallec i critica que amb l'objectiu de fomentar l'ensenyament de l'anglés retrocedeix la llengua original d'aquest territori. Manuel González, president en funcions de la RAG, ha dit que «ningú no està en contra del castellà, perquè del que es tracta és d'impedir la substitució definitiva del gallec».
Més de 35.000 professors i vora 270.000 alumnes estan cridats a una mobilització que té el suport de la plataforma Queremos galego!, entitat que agrupa 500 col·lectius.
divendres, 31 d’agost del 2012
dijous, 30 d’agost del 2012
Galicia Germànica 2012
-É problemático o caso dos Suevos-
Ao colóquio dedicado aos «Suevos» realizado em Braga nesta Primavera7. De facto, nada ou muito pouco sabemos deste grupo germânico e não deixa de ser controversa a sua proveniência e composição étnica. Parece que devem identificar-se com os Quados e que passaram algum tempo na Pannonia (hoje Hungria), também pátria de São Martinho de Dume ou de Braga. É pouco segura a identificação com os actuais Schwaben (Suabos) da Alemanha, e tentar estabelecer uma ligação linguística entre Suevos e Suabos não passa de pura especulação.
Pensa-se, no entanto, que os Suevos pertencem ao ramo chamado ocidental do germânico, ao contrário dos Godos ou Vândalos germanico-orientais. Mas nada sabemos da sua língua, e a onomástica dos reis suevos é predominantemente goda.
As fontes que nos podem fornecer algum indício de uma eventual influência linguística germânica são na sua totalidade indirectas. Não há, repito-o, nenhum documento da fase chamada «histórica» dos Hispano-godos que esteja escrito em godo ou faça menção desta língua germânica, relativamente bem conhecida.
Temos de deduzir os nossos conhecimentos dos textos e documentos da época escritos em latim e dos quais o melhor conhecedor é o Prof. Díaz y Díaz. São especialmente importantes os textos legais (que contêm alguns,poucos, termos germânicos de índole administrativo: gardingus, guardia, scancia, tiufadus e sagio) e as notabilíssimas actas dos concílios hispânicos, só transmitidos em cópias medievais
Mas na realidade essas fontes fornecem-nos bem pouca informação: Parece que uma eventual língua hispano-gótica falada não teve qualquer impacto sobre a estrutura morfológica ou fonética do latim10, relativamente conservativo, da época.
O pequeno grupo dos empréstimos lexicais só se pode «destilar» das línguas românicas ulteriores. O que resta é o impressionante acervo dos nomes pessoais.
Ao colóquio dedicado aos «Suevos» realizado em Braga nesta Primavera7. De facto, nada ou muito pouco sabemos deste grupo germânico e não deixa de ser controversa a sua proveniência e composição étnica. Parece que devem identificar-se com os Quados e que passaram algum tempo na Pannonia (hoje Hungria), também pátria de São Martinho de Dume ou de Braga. É pouco segura a identificação com os actuais Schwaben (Suabos) da Alemanha, e tentar estabelecer uma ligação linguística entre Suevos e Suabos não passa de pura especulação.
Pensa-se, no entanto, que os Suevos pertencem ao ramo chamado ocidental do germânico, ao contrário dos Godos ou Vândalos germanico-orientais. Mas nada sabemos da sua língua, e a onomástica dos reis suevos é predominantemente goda.
As fontes que nos podem fornecer algum indício de uma eventual influência linguística germânica são na sua totalidade indirectas. Não há, repito-o, nenhum documento da fase chamada «histórica» dos Hispano-godos que esteja escrito em godo ou faça menção desta língua germânica, relativamente bem conhecida.
Temos de deduzir os nossos conhecimentos dos textos e documentos da época escritos em latim e dos quais o melhor conhecedor é o Prof. Díaz y Díaz. São especialmente importantes os textos legais (que contêm alguns,poucos, termos germânicos de índole administrativo: gardingus, guardia, scancia, tiufadus e sagio) e as notabilíssimas actas dos concílios hispânicos, só transmitidos em cópias medievais
Mas na realidade essas fontes fornecem-nos bem pouca informação: Parece que uma eventual língua hispano-gótica falada não teve qualquer impacto sobre a estrutura morfológica ou fonética do latim10, relativamente conservativo, da época.
O pequeno grupo dos empréstimos lexicais só se pode «destilar» das línguas românicas ulteriores. O que resta é o impressionante acervo dos nomes pessoais.
dimarts, 28 d’agost del 2012
Xema -nome figurado-é vitima de violencia de xénero
Xema –nome figurado– é vítima da violencia de xénero, vense de separar da parella e ten dous fillos, unha con parálise cerebral. Despois de buscar apoio en diferentes colexios de avogados, deu coas oficinas de Igualdade e Benestar (I+B), onde atopou o asesoramento xurídico que precisaba.
Cada mes ponse en contacto co departamento das Pontes para pedirlle axuda á profesional de Igualdade. “Como non se pode desprazar para non deixar a nena soa, vou onde ela a Cabanas e axúdoa en todos os trámites, porque no mundo xudicial está perdida”, explica a avogada que a atende. “Di que son a única que a escoita e agora, co desmantelamento das oficinas, Xema, como tantas outras vítimas da violencia de xénero, volverá quedar soa”, engade. Casos como o desta muller eran atendidos polo que foi o instrumento estrela da política de servizos sociais da Vicepresidencia durante o Goberno bipartito, as oficinas I+B.
Ademais de abranguer os problemas de diversos colectivos –mulleres maltratadas, familias, terceira idade, xuventude, nenos, excluídos sociais...– estenderon aos concellos do rural as prestacións en axuda social das que xa dispuñan as grandes vilas. As 18 oficinas que empregan 104 profesionais traballan en plena coordinación con 294 concellos –a práctica totalidade, agás as vilas de maior tamaño e as cidades. Con todo, a Xunta de Galiza eliminou dos orzamentos do 2010 as partidas específicas destes departamentos, polo que a súa continuidade fica en dúbida.
Durante o último mes, os traballadores de I+B mobilizáronse contra o desmantelamento das oficinas. O xerente do Consorcio, Roberto Rodríguez, comunicoulles aos representantes sindicais o despedimento de 61 profesionais que atenden igualdade, familia e menores por “falta de orzamentos”. “Non sabemos que vai pasar con nós”, sinala Lucía Sánchez, unha das traballadoras das oficinas. A CIG uniuse á denuncia da “primeira medida contundente e cruel dunha Administración que desartella un servizo que non vai ser substituído”.
“Enchufismo” do BNG
A comunicación de Rodríguez aos representantes dos profesionais produciuse días despois das declaracións da secretaria xeral de Benestar, Susana López Abella, que cualificou as oficinas de “axencias de colocación do BNG”. Con todo, moitos dos afectados foron contratados co PP na Xunta e todos superaron un concurso público. Así o proban as sucesivas convocatorias no DOG e a propia páxina web do Consorcio.
Os traballadores –que iniciaron accións legais por difamación– ven nas acusacións de “enchufismo” a xustificación da supresión destes postos laborais. O Goberno de Feixóo remite agora a continuidade das oficinas I+B á negociación coa Federación Galega de Municipios e Provincias (Fegamp). O plan do PP avoga por que sexan os municipios os que xestionen estes servizos. De manter esta postura a Xunta, os concellos máis pequenos veríanse na obriga de desatender os programas pola falta de recursos.
Igualdade, a esquecida
Igualdade é, segundo os propios profesionais das oficinas, a grande esquecida do Goberno de Feixóo. “Desde marzo deixamos de existir para a Xunta” censura unha das traballadoras. Co desmantelamento das oficinas desaparecerán servizos como a educación familiar, os obradoiros de igualdade para nenos, pais e docentes, o asesoramento xurídico para parellas en trámites de separación ou para mulleres maltratadas, o apoio ás vítimas da violencia de xénero ou as charlas e actividades para a muller. Os profesionais das oficinas cuestionan a nova aposta da Xunta, que co gallo do Día contra a Violencia de Xénero estreou unha campaña publicitaria para previr o maltrato.
“Prefiren gastar en valados e en anuncios que en manter o traballo pola prevención da violencia desde as aulas”, denuncia unha afectada. E é que un dos programas pioneiros da área de Igualdade centrouse na prevención dos malos tratos, na historia non contada das mulleres e na conciliación e corresponsabilidade desde o ensino. As contas públicas do 2010 tamén deixan sen recursos os programas de formación en igualdade para persoal sanitario, para deportistas ou para os axentes das forzas de seguridade e as guías comarcais sobre a actuación ante a violencia de xénero. O recorte tamén lles afecta ás actividades destinadas ás asociacións de mulleres –como os obradoiros de risa, de educación para a saúde ou de habilidades de comunicación e as conferencias. Nesta liña, unha das especialistas de I+B apunta á externalización deste servizo.
“Curiosamente, desde a chegada do PP á Xunta, unha empresa privada comezou a impartir para o Goberno obradoiros moi semellantes aos que viñamos ofrecendo nós”, advirte. Carme Adán, deputada nacionalista e ex secretaria xeral de Igualdade, láiase da “perda de valor” que sofre o servizo desde que o PP accedeu á Xunta. “Trátase dun modelo de optimización de recursos moi avanzado que actúa onde máis se necesita, no rural”, apunta. O BNG ten levado ao Parlamento a situación das oficinas e dos traballadores de I+B, pero as mocións non contaron co apoio nin do PP nin do PSdeG.
Cada mes ponse en contacto co departamento das Pontes para pedirlle axuda á profesional de Igualdade. “Como non se pode desprazar para non deixar a nena soa, vou onde ela a Cabanas e axúdoa en todos os trámites, porque no mundo xudicial está perdida”, explica a avogada que a atende. “Di que son a única que a escoita e agora, co desmantelamento das oficinas, Xema, como tantas outras vítimas da violencia de xénero, volverá quedar soa”, engade. Casos como o desta muller eran atendidos polo que foi o instrumento estrela da política de servizos sociais da Vicepresidencia durante o Goberno bipartito, as oficinas I+B.
Ademais de abranguer os problemas de diversos colectivos –mulleres maltratadas, familias, terceira idade, xuventude, nenos, excluídos sociais...– estenderon aos concellos do rural as prestacións en axuda social das que xa dispuñan as grandes vilas. As 18 oficinas que empregan 104 profesionais traballan en plena coordinación con 294 concellos –a práctica totalidade, agás as vilas de maior tamaño e as cidades. Con todo, a Xunta de Galiza eliminou dos orzamentos do 2010 as partidas específicas destes departamentos, polo que a súa continuidade fica en dúbida.
Durante o último mes, os traballadores de I+B mobilizáronse contra o desmantelamento das oficinas. O xerente do Consorcio, Roberto Rodríguez, comunicoulles aos representantes sindicais o despedimento de 61 profesionais que atenden igualdade, familia e menores por “falta de orzamentos”. “Non sabemos que vai pasar con nós”, sinala Lucía Sánchez, unha das traballadoras das oficinas. A CIG uniuse á denuncia da “primeira medida contundente e cruel dunha Administración que desartella un servizo que non vai ser substituído”.
“Enchufismo” do BNG
A comunicación de Rodríguez aos representantes dos profesionais produciuse días despois das declaracións da secretaria xeral de Benestar, Susana López Abella, que cualificou as oficinas de “axencias de colocación do BNG”. Con todo, moitos dos afectados foron contratados co PP na Xunta e todos superaron un concurso público. Así o proban as sucesivas convocatorias no DOG e a propia páxina web do Consorcio.
Os traballadores –que iniciaron accións legais por difamación– ven nas acusacións de “enchufismo” a xustificación da supresión destes postos laborais. O Goberno de Feixóo remite agora a continuidade das oficinas I+B á negociación coa Federación Galega de Municipios e Provincias (Fegamp). O plan do PP avoga por que sexan os municipios os que xestionen estes servizos. De manter esta postura a Xunta, os concellos máis pequenos veríanse na obriga de desatender os programas pola falta de recursos.
Igualdade, a esquecida
Igualdade é, segundo os propios profesionais das oficinas, a grande esquecida do Goberno de Feixóo. “Desde marzo deixamos de existir para a Xunta” censura unha das traballadoras. Co desmantelamento das oficinas desaparecerán servizos como a educación familiar, os obradoiros de igualdade para nenos, pais e docentes, o asesoramento xurídico para parellas en trámites de separación ou para mulleres maltratadas, o apoio ás vítimas da violencia de xénero ou as charlas e actividades para a muller. Os profesionais das oficinas cuestionan a nova aposta da Xunta, que co gallo do Día contra a Violencia de Xénero estreou unha campaña publicitaria para previr o maltrato.
“Prefiren gastar en valados e en anuncios que en manter o traballo pola prevención da violencia desde as aulas”, denuncia unha afectada. E é que un dos programas pioneiros da área de Igualdade centrouse na prevención dos malos tratos, na historia non contada das mulleres e na conciliación e corresponsabilidade desde o ensino. As contas públicas do 2010 tamén deixan sen recursos os programas de formación en igualdade para persoal sanitario, para deportistas ou para os axentes das forzas de seguridade e as guías comarcais sobre a actuación ante a violencia de xénero. O recorte tamén lles afecta ás actividades destinadas ás asociacións de mulleres –como os obradoiros de risa, de educación para a saúde ou de habilidades de comunicación e as conferencias. Nesta liña, unha das especialistas de I+B apunta á externalización deste servizo.
“Curiosamente, desde a chegada do PP á Xunta, unha empresa privada comezou a impartir para o Goberno obradoiros moi semellantes aos que viñamos ofrecendo nós”, advirte. Carme Adán, deputada nacionalista e ex secretaria xeral de Igualdade, láiase da “perda de valor” que sofre o servizo desde que o PP accedeu á Xunta. “Trátase dun modelo de optimización de recursos moi avanzado que actúa onde máis se necesita, no rural”, apunta. O BNG ten levado ao Parlamento a situación das oficinas e dos traballadores de I+B, pero as mocións non contaron co apoio nin do PP nin do PSdeG.
diumenge, 26 d’agost del 2012
O Mercado é quase inexistente a Galiza
-Com un Portugal longinquo-
Algumhas revistas e associaçons efémeras ou pouco actuantes som toda a sua i nstitucionalizaçom.
A língua própria da Galiza está fortemente castelhanizada e ausente de qualquer ámbito público.
Os seus falantes, que nom pertencem aos sectores sociais que nutrem as magras fileiras do galeguismo, som n a maior parte analfabetos. Era assim difíci l reconhecer umha comunidade lingüística com um Portugal longínquo; além do mais: só em meados da década deenta, e muito lentamente, vai ser conhecido o presti giado patri mónio comum dos Cancioneiros medievais.
As tentativas de recuperaçom enfrentavam o auto-ódio dumha populaçom habituada a sentir o galego como u m di alecto do espanhol ou como u m linguajar rústico e inútil,cuja reivindicaçom, ali ás, era crime lesa-progresso e contra a unidade pátria espanhol a. Mesquinha bagage, certamente.
Algumhas revistas e associaçons efémeras ou pouco actuantes som toda a sua i nstitucionalizaçom.
A língua própria da Galiza está fortemente castelhanizada e ausente de qualquer ámbito público.
Os seus falantes, que nom pertencem aos sectores sociais que nutrem as magras fileiras do galeguismo, som n a maior parte analfabetos. Era assim difíci l reconhecer umha comunidade lingüística com um Portugal longínquo; além do mais: só em meados da década deenta, e muito lentamente, vai ser conhecido o presti giado patri mónio comum dos Cancioneiros medievais.
As tentativas de recuperaçom enfrentavam o auto-ódio dumha populaçom habituada a sentir o galego como u m di alecto do espanhol ou como u m linguajar rústico e inútil,cuja reivindicaçom, ali ás, era crime lesa-progresso e contra a unidade pátria espanhol a. Mesquinha bagage, certamente.
divendres, 24 d’agost del 2012
Loiba é terra de tradicións,saïdes das entranas do pobo
Loiba é terra de tradicións e de personaxes curiosos,saïdes das máis profundas entranas do pobo-.É o caso do "Cego da Riera",que araba con tiraliñas con só ouvir unha voz dende a outra banda do terreo ó principia-la laboura-.
Ou o do "Cego de Loiba",que animaba coas súas coplas festas,romerias e parrandas,facendo famosas aquelas de "Eu son o cego de Loiba/Todos me mandan cantar/E non hai un que me diga/Toma,cego pra fumar".
Pero quizais o máis sorprendente fora "Benito da Culpa",aquel pobre "tonto" que durante toda a súa vida non deixou de escoita-la acusación de ter rachado a campá da Igrexa,e por mais que xuraba negándoo,no deixaron de llo repetir a cotío.
A Igrexa parroquial de Loiba,reconstruída neste século con gusto gótico sinxelo,dalle nome ó lugar onde se ergue,no que tamén se atopan a Casa Rectoral,antiga,e o Grupo Escolar que os loibeses custearon por subscripción popular sendo cura o lembrado Salvador Díaz Cora.
A costa de Loiba,onde os cantís de lousa reciben as constantes potadas do mar,ten dibuixada na súa parte baixa unha variada paisaxe de entrantes e saíntes na que se esconden covas chamadas "furnas"-.Só a presencia de pequenas praias suavizan a costa,impresionante no seu conxunto.
D´se na parroquia de Loiba que as súas campás soan o peculiar ritmo do "ten-quen-ten" as pertenecen á capela de lugar montañoso de Soutomor.
Ou o do "Cego de Loiba",que animaba coas súas coplas festas,romerias e parrandas,facendo famosas aquelas de "Eu son o cego de Loiba/Todos me mandan cantar/E non hai un que me diga/Toma,cego pra fumar".
Pero quizais o máis sorprendente fora "Benito da Culpa",aquel pobre "tonto" que durante toda a súa vida non deixou de escoita-la acusación de ter rachado a campá da Igrexa,e por mais que xuraba negándoo,no deixaron de llo repetir a cotío.
A Igrexa parroquial de Loiba,reconstruída neste século con gusto gótico sinxelo,dalle nome ó lugar onde se ergue,no que tamén se atopan a Casa Rectoral,antiga,e o Grupo Escolar que os loibeses custearon por subscripción popular sendo cura o lembrado Salvador Díaz Cora.
A costa de Loiba,onde os cantís de lousa reciben as constantes potadas do mar,ten dibuixada na súa parte baixa unha variada paisaxe de entrantes e saíntes na que se esconden covas chamadas "furnas"-.Só a presencia de pequenas praias suavizan a costa,impresionante no seu conxunto.
D´se na parroquia de Loiba que as súas campás soan o peculiar ritmo do "ten-quen-ten" as pertenecen á capela de lugar montañoso de Soutomor.
dimecres, 22 d’agost del 2012
O ciclo de literatura galega do Tortoni .
O que teño por diante:papeis e cousas que falan de tot (2012)A carón do meu ordenador, un milleiro de papeis e cousas que falan de todo o que teño por diante. O ciclo de literatura galega do Tortoni que, este ano, vai de Ferrín. O disco de Graciela Pereira que ten moi boa pinta. A lista dos libros que o neno maior vai usar este ano no colexio. Detrás, a lista dos teléfonos aos que teño que chamar para facer varias entrevistas.
As nubes brancas no ceo verde é un tríptico dun faro precioso de Marie-Anne Foucart que, algunha vez, quen sabe cando, vai ser un cadriño fermoso. A palabra serviettes me lembra os deberiños que teño sen facer para a clase de francés dos xoves. E, ainda que non se ven, teño as instruccións para escribir no milagre ese que é Praza e cousiñas que facer para a AIEG. Darei feito? Tecido por torredebabel en 10:43 2 nós no fío
Antes de ter fillos, non me preguntaba moito polos nomes das persoas. Tiña unha historia familiar sobre a maneira na que cada quen rematou sendo José, Grisel ou Marilín e gustábame pensar que, máis ou menos, a cousa sería así en todas as familias.
O caso é que, cando tiven que escoller eu un nome -daquela para o meu primeiro fillo- din en cavilar sobre os motivos, as pulsións que operan neses momentos. E apunto o de motivos e o de pulsións porque, se cadra, nin todo é tan conciente, nin tan irreflexivo como semella.
Coñezo xente que escolle o nome de moda, o de algún persoeiro ou celebridade e mesmo o das personaxes das teleseries. Aquí na Arxentina, na década dos ´90 pasaron unha telenovela protagonizada por un neno que era criado polos indios: Catriel. O éxito da historia e a novidade do horario no que a daban (ás 21) fixo que o que daquela era un nome descoñecido de todo pasase a ser levado por centos e centos de nenos.
Dende entón, a xente semella que descubriu os nomes vencellados aos poboadores orixinarios do país e hai unha chea de Ailén, Eilén, Tayel, Sami, Newén, Kalén, ou Wayra. O casó é que adoitan ser Ailén Fernández, Tayel Goldstein ou Newén Abbruzzesi.
Outro tanto pasa cos filmes de Hollywood: cheíño está dos Kevin, Brian ou Jennifer que, de novo, son Brian Rodríguez, Kevin Steinschneider ou Jennifer Levecchi.
As mesturas, en si mesmas, no teñen nada de malo. Digo eu. Mesmo falan da escencia deste país: o coñecido crisol de razas. O malo, dende o meu punto de vista, é levar un nome que non é quen de decir algo de nós e da nosa historia.
Nisto, dende logo, hai cores para todos os gustos. E por iso, precisamente, chegado o momento de nomear aos nosos fillos, o meu home e mais eu buscamos que fosen o mesmo eles, a súa historia, a súa orixe e o seu nome.
Os motivos polos que Santiago é Santiago xa os contei aquí. E Manuel, que naceu hai sete meses, é Manuel Gonzalo porque Manuel é Belgrano, tamén o fillo de Osvaldo Soriano (que o é por Belgrano) e Manuel tamén é Rivas. Mesmo Manolo Escobar! E todos estes Manolos falan de nós.
Pola súa banda, Gonzalo é o nome do meu pai e, deste xeito, cada un deles é unha mensaxe cara ao futuro do que os seus avós sementaron neste país que, sen ser o de eles, lles deu moito do que eles son. Para que non os esquezan. E para que sempre saiban de onde é que eles veñen.
As nubes brancas no ceo verde é un tríptico dun faro precioso de Marie-Anne Foucart que, algunha vez, quen sabe cando, vai ser un cadriño fermoso. A palabra serviettes me lembra os deberiños que teño sen facer para a clase de francés dos xoves. E, ainda que non se ven, teño as instruccións para escribir no milagre ese que é Praza e cousiñas que facer para a AIEG. Darei feito? Tecido por torredebabel en 10:43 2 nós no fío
Antes de ter fillos, non me preguntaba moito polos nomes das persoas. Tiña unha historia familiar sobre a maneira na que cada quen rematou sendo José, Grisel ou Marilín e gustábame pensar que, máis ou menos, a cousa sería así en todas as familias.
O caso é que, cando tiven que escoller eu un nome -daquela para o meu primeiro fillo- din en cavilar sobre os motivos, as pulsións que operan neses momentos. E apunto o de motivos e o de pulsións porque, se cadra, nin todo é tan conciente, nin tan irreflexivo como semella.
Coñezo xente que escolle o nome de moda, o de algún persoeiro ou celebridade e mesmo o das personaxes das teleseries. Aquí na Arxentina, na década dos ´90 pasaron unha telenovela protagonizada por un neno que era criado polos indios: Catriel. O éxito da historia e a novidade do horario no que a daban (ás 21) fixo que o que daquela era un nome descoñecido de todo pasase a ser levado por centos e centos de nenos.
Dende entón, a xente semella que descubriu os nomes vencellados aos poboadores orixinarios do país e hai unha chea de Ailén, Eilén, Tayel, Sami, Newén, Kalén, ou Wayra. O casó é que adoitan ser Ailén Fernández, Tayel Goldstein ou Newén Abbruzzesi.
Outro tanto pasa cos filmes de Hollywood: cheíño está dos Kevin, Brian ou Jennifer que, de novo, son Brian Rodríguez, Kevin Steinschneider ou Jennifer Levecchi.
As mesturas, en si mesmas, no teñen nada de malo. Digo eu. Mesmo falan da escencia deste país: o coñecido crisol de razas. O malo, dende o meu punto de vista, é levar un nome que non é quen de decir algo de nós e da nosa historia.
Nisto, dende logo, hai cores para todos os gustos. E por iso, precisamente, chegado o momento de nomear aos nosos fillos, o meu home e mais eu buscamos que fosen o mesmo eles, a súa historia, a súa orixe e o seu nome.
Os motivos polos que Santiago é Santiago xa os contei aquí. E Manuel, que naceu hai sete meses, é Manuel Gonzalo porque Manuel é Belgrano, tamén o fillo de Osvaldo Soriano (que o é por Belgrano) e Manuel tamén é Rivas. Mesmo Manolo Escobar! E todos estes Manolos falan de nós.
Pola súa banda, Gonzalo é o nome do meu pai e, deste xeito, cada un deles é unha mensaxe cara ao futuro do que os seus avós sementaron neste país que, sen ser o de eles, lles deu moito do que eles son. Para que non os esquezan. E para que sempre saiban de onde é que eles veñen.
As Ensinanzas Artistiques a Galliza (2012)
-Acceder directamente ás Ensinanzas Artirticas-
O artigo 69.5 da Lei orgánica 2/2006, do 3 de maio, de educación, dispón que os maiores de dezanove anos de idade poderán acceder directamente ás ensinanzas artísticas superiores mediante a superación dunha proba específica, regulada e organizada polas administracións educativas, que acredite que o aspirante posúe a madureza en relación cos obxectivos do bacharelato e os coñecementos, habilidades e aptitudes necesarios para cursar con aproveitamento as correspondentes ensinanzas.
Para tal fin, as ordes do 30 de setembro de 2010 (DOG do 8 e 11 de outubro) polas que se establecen os plans de estudos das ensinanzas artísticas superiores en Música,Arte Dramática, Deseño, e Conservación e Restauración de Bens Culturais, dispoñen, no artigo 17, que os aspirantes que non estean en posesión do título de bacharelato ou equivalente,e teñan dezanove anos cumpridos no ano de realización das probas, deberán superar a proba establecida no citado artigo 69.5 da Lei orgánica 2/2006, do 3 de maio, de Educación, debendo acreditar o aspirante os seus coñecementos e a madureza en relación cos obxectivos propios do bacharelato.
En consecuencia, procede ditar instrucións para o acceso do alumnado que se atope en tales circunstancias, para o curso 2012-2013, ás ensinanzas artísticas superiores de Música, Arte Dramática, Deseño, e Conservación e Restauración de Bens Culturais. Xa que logo, en virtude das atribucións que lle son conferidas polo Decreto 45/2012, do 19 de xaneiro, polo que se establece a estrutura orgánica da Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria, esta dirección xeral.
O artigo 69.5 da Lei orgánica 2/2006, do 3 de maio, de educación, dispón que os maiores de dezanove anos de idade poderán acceder directamente ás ensinanzas artísticas superiores mediante a superación dunha proba específica, regulada e organizada polas administracións educativas, que acredite que o aspirante posúe a madureza en relación cos obxectivos do bacharelato e os coñecementos, habilidades e aptitudes necesarios para cursar con aproveitamento as correspondentes ensinanzas.
Para tal fin, as ordes do 30 de setembro de 2010 (DOG do 8 e 11 de outubro) polas que se establecen os plans de estudos das ensinanzas artísticas superiores en Música,Arte Dramática, Deseño, e Conservación e Restauración de Bens Culturais, dispoñen, no artigo 17, que os aspirantes que non estean en posesión do título de bacharelato ou equivalente,e teñan dezanove anos cumpridos no ano de realización das probas, deberán superar a proba establecida no citado artigo 69.5 da Lei orgánica 2/2006, do 3 de maio, de Educación, debendo acreditar o aspirante os seus coñecementos e a madureza en relación cos obxectivos propios do bacharelato.
En consecuencia, procede ditar instrucións para o acceso do alumnado que se atope en tales circunstancias, para o curso 2012-2013, ás ensinanzas artísticas superiores de Música, Arte Dramática, Deseño, e Conservación e Restauración de Bens Culturais. Xa que logo, en virtude das atribucións que lle son conferidas polo Decreto 45/2012, do 19 de xaneiro, polo que se establece a estrutura orgánica da Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria, esta dirección xeral.
dimarts, 21 d’agost del 2012
Galicia,entre as tres únicas que cumpririan co déficit
La Nació gallega,
entre as tres únicas comunidades autónomas que cumprirían co déficit
Publicado o 21/08/2012 10:55lupaimprimirUn estudo alerta de que as comunidades autónomas son "a principal ameaza" para que se poidan alcanzar os obxectivos de 2012
Un estudo pon de relevo que os axustes presentados na contabilidade estatal non son cribles e que só as comunidades de Galicia, Navarra e A Rioxa cumprirán os obxectivos, mentres que Castela-A Mancha e Cataluña serán as que máis desvíen previsiblemente.
As comunidades representan "a principal ameaza" para que o Estado poida cumprir co obxectivo de déficit en 2012, segundo se desprende do terceiro informe da Fundacion de Estudos de Economía Aplicada (Fedea) sobre a situación financeira e fiscal das comunidades autónomas.
entre as tres únicas comunidades autónomas que cumprirían co déficit
Publicado o 21/08/2012 10:55lupaimprimirUn estudo alerta de que as comunidades autónomas son "a principal ameaza" para que se poidan alcanzar os obxectivos de 2012
Un estudo pon de relevo que os axustes presentados na contabilidade estatal non son cribles e que só as comunidades de Galicia, Navarra e A Rioxa cumprirán os obxectivos, mentres que Castela-A Mancha e Cataluña serán as que máis desvíen previsiblemente.
As comunidades representan "a principal ameaza" para que o Estado poida cumprir co obxectivo de déficit en 2012, segundo se desprende do terceiro informe da Fundacion de Estudos de Economía Aplicada (Fedea) sobre a situación financeira e fiscal das comunidades autónomas.
diumenge, 19 d’agost del 2012
Linguas da Península Ibèrica a Idade Media
-Linguas da Península Ibérica durante a Idade Media-
Mox ut Aigolandus agnovit loquelam suam arabicam, quam Karolus loquebatur, miratus est multum et gavisus est. Didicerat enim Karolus linguam sarracenicam aput urbem Toletam in qua, cum esset iuvenis, per aliquot tempus commoratus est (Liber Sancti Jacobi, séc. XII).
Et Aigolando quando vio que lle rrei Calrros falaua por lo araueo, marauillouse moyto et ouve grã prazer. Et Calrros apredera a lingoajee dos mouros en Toledo onde morara hua peça quando era moço (Miragres de Santiago, sécs. XIV-XV).
Ferracutus namque, postquam satis dormivit, evigilavit se, et sedit iuxta eum Rotolandus,et cepit eum interrogare qualiter ita fortissimus et durissimus habebatur, quia aut gladium, aut lapidem, aut baculum non formidabat. Per nullum, inquit gigas, vulnerari possum, nisi per umbilicum. Loquebatur ipse lingua yspanica, quam Rotolandus satis intelligebat (Liber Sancti Jacobi, séc. XII).
Ferragudo desque dormio asaz espertouse et asentouse Rrulan cabo del,et pregutoulle como era tã forte et tã rregeo que lle nõ enpeçia espada ne pedra ne paao, et o gigante lle diso: - Sabe que por mi nõ entra ferro senõ por lo ynbiigo. Et el falaua o lyngoajee de Espana en gisa que o entedia moy be Rrulan (Miragres de Santiago, sécs. XIV-XV).
Pois que Santiago dou esta rresposta que suso oydes et este testemoyo, o poboo ascoytauano moy de grado et come[ç]auano a loar moyto a Deus et dizer asi en abrayquo: “Osana fili[o] Dauidi”, que quer dizer en lingoajen galego: “señor faysnos saluos!” (Miragres de Santiago, sécs. XIV-XV).
Et esta estoria que oyde[s], vos cõtamos aquí segundo cõta o liuro do Flors Sanctorum onde foy sacado de lati en rromãço, que perteesçe moyto a esta estoria (Miragres de Santiago, sécs.XIV-XV).
¡Ay Espanna! non a lengua nin engenno que pueda contar tu bien. Sin los rios cabdales que dixiemos de so, muchos otros ay que en su cabo entran en la mar non perdiendo el nombre, que son otrossi rios cabdales, assi como es Minno, que nasce et corre por Gallizia et entra en la mar; e deste rio lieua nombre aquella prouincia Minnea;e muchos otros rios que a en Gallizia et en Asturias et en Portogal et en ell Andaluzia et en Aragon et en Catalonna et en las otras partidas de Espanna que entran en su cabo en la mar (Afonso X, Primera Crónica General, ca. 1270).
E dezirvos he agora una razón porque quitaré algunos de dubda. Los reyes godos que de España fueron señores mostrávanse los nombres dellos en tres lenguajes: el uno en el lenguaje de los godos, e el otro en el lenguaje de los de España que era en el tiempo que los godos la tomaron a los vándalos, e el otro en rávigo (Pedro de Corral, Crónica del rey don Rodrigo,postrimero rey de los godos, ca. 1430).
[Xunto ao vasco, ao árabe e ao catalán, o “quarto lenguaje” falado na Península Ibérica] “es aquel, que io nuevamente llamo, Lengua Vulgar de España, porque se habla, i entiende en toda ella generalmente, i en particular tiene su asiento en los reinos de Aragón, Murcia, Andaluzïa, Castilla la nueva, i vieja, Leon, i Portugál” (Gramática de la lengua vulgar de España, 1559).
E por ende en las tierras do se fabla lenguaie de latin dizen conbatir a todo fecho de armas tanbien quando lidian en canpo como quando conbaten villa: o castillo o lidiauan vno con otro (Partida Segunda, Título XXIII, Lei XXVII, séc. XIII).
E fizo buscar la dicha Eneida si la fallaría en romançe, porqu'él non era bien istruido en la lengua latina (Enrique de Villena, Traducción y glosas de la Eneida, 1427-1428).E por que este libro es llamado mostrate, porque demuestra estas cosas muy buenas e prouechosas. E porque las declara en ebrayco, e en arauigo, e en latin, e en romançe,por que lo entiendan los letrados judios e moros e xristianos,
Mox ut Aigolandus agnovit loquelam suam arabicam, quam Karolus loquebatur, miratus est multum et gavisus est. Didicerat enim Karolus linguam sarracenicam aput urbem Toletam in qua, cum esset iuvenis, per aliquot tempus commoratus est (Liber Sancti Jacobi, séc. XII).
Et Aigolando quando vio que lle rrei Calrros falaua por lo araueo, marauillouse moyto et ouve grã prazer. Et Calrros apredera a lingoajee dos mouros en Toledo onde morara hua peça quando era moço (Miragres de Santiago, sécs. XIV-XV).
Ferracutus namque, postquam satis dormivit, evigilavit se, et sedit iuxta eum Rotolandus,et cepit eum interrogare qualiter ita fortissimus et durissimus habebatur, quia aut gladium, aut lapidem, aut baculum non formidabat. Per nullum, inquit gigas, vulnerari possum, nisi per umbilicum. Loquebatur ipse lingua yspanica, quam Rotolandus satis intelligebat (Liber Sancti Jacobi, séc. XII).
Ferragudo desque dormio asaz espertouse et asentouse Rrulan cabo del,et pregutoulle como era tã forte et tã rregeo que lle nõ enpeçia espada ne pedra ne paao, et o gigante lle diso: - Sabe que por mi nõ entra ferro senõ por lo ynbiigo. Et el falaua o lyngoajee de Espana en gisa que o entedia moy be Rrulan (Miragres de Santiago, sécs. XIV-XV).
Pois que Santiago dou esta rresposta que suso oydes et este testemoyo, o poboo ascoytauano moy de grado et come[ç]auano a loar moyto a Deus et dizer asi en abrayquo: “Osana fili[o] Dauidi”, que quer dizer en lingoajen galego: “señor faysnos saluos!” (Miragres de Santiago, sécs. XIV-XV).
Et esta estoria que oyde[s], vos cõtamos aquí segundo cõta o liuro do Flors Sanctorum onde foy sacado de lati en rromãço, que perteesçe moyto a esta estoria (Miragres de Santiago, sécs.XIV-XV).
¡Ay Espanna! non a lengua nin engenno que pueda contar tu bien. Sin los rios cabdales que dixiemos de so, muchos otros ay que en su cabo entran en la mar non perdiendo el nombre, que son otrossi rios cabdales, assi como es Minno, que nasce et corre por Gallizia et entra en la mar; e deste rio lieua nombre aquella prouincia Minnea;e muchos otros rios que a en Gallizia et en Asturias et en Portogal et en ell Andaluzia et en Aragon et en Catalonna et en las otras partidas de Espanna que entran en su cabo en la mar (Afonso X, Primera Crónica General, ca. 1270).
E dezirvos he agora una razón porque quitaré algunos de dubda. Los reyes godos que de España fueron señores mostrávanse los nombres dellos en tres lenguajes: el uno en el lenguaje de los godos, e el otro en el lenguaje de los de España que era en el tiempo que los godos la tomaron a los vándalos, e el otro en rávigo (Pedro de Corral, Crónica del rey don Rodrigo,postrimero rey de los godos, ca. 1430).
[Xunto ao vasco, ao árabe e ao catalán, o “quarto lenguaje” falado na Península Ibérica] “es aquel, que io nuevamente llamo, Lengua Vulgar de España, porque se habla, i entiende en toda ella generalmente, i en particular tiene su asiento en los reinos de Aragón, Murcia, Andaluzïa, Castilla la nueva, i vieja, Leon, i Portugál” (Gramática de la lengua vulgar de España, 1559).
E por ende en las tierras do se fabla lenguaie de latin dizen conbatir a todo fecho de armas tanbien quando lidian en canpo como quando conbaten villa: o castillo o lidiauan vno con otro (Partida Segunda, Título XXIII, Lei XXVII, séc. XIII).
E fizo buscar la dicha Eneida si la fallaría en romançe, porqu'él non era bien istruido en la lengua latina (Enrique de Villena, Traducción y glosas de la Eneida, 1427-1428).E por que este libro es llamado mostrate, porque demuestra estas cosas muy buenas e prouechosas. E porque las declara en ebrayco, e en arauigo, e en latin, e en romançe,por que lo entiendan los letrados judios e moros e xristianos,
dimecres, 15 d’agost del 2012
Reclamar solucións á crise que vive o sector desde hai meses.
A o longo da semana gandeiros galegos dunhas 300 explotacións das comarcas do noroeste de Galiza esparexeron milleiros litros de leite para reclamar solucións á crise que vive o sector desde hai meses. Así, os produtores –convocados polo Sindicato Labrego Galego (SLG) súmanse á “revolta labrega” que comezou o pasado 10 de outubro noutros países da Unión Europea.
“O prezo é tan baixo que antes de llo regalar ás industrias para que se enriquezan á nosa costa e á dos consumidores e consumidoras, consideramos máis útil empregalo para chamar a atención da cidadanía e esixir solucións por parte dos Gobernos a esta grave crise”, apunta o sindicato. E é que na actualidade, os produtores de leite cobran entre 22 e 24 céntimos de euro por litro.
Por vez primeira na historia, estanse a celebrar accións coordinadas en toda Europa co fin de pedir solucións a un problema que xa levou á ruína moitas granxas leiteiras. Os gandeiros observan con impotencia como os prezos aos que venden os seus produtos son os mesmos que hai anos, nalgúns casos até décadas.
Os prezos en orixe non aumentan de acordo coa inflación que sofre o consumidor, pero o que si sobe son os custos que recaen sobre os produtores, como o da enerxía, que seguiu unha tendencia á alta nos últimos anos. Tendo en conta a inflación, o descenso dos beneficios dos produtores de leite é dun 27 por cento durante os últimos 20 anos.
A secretaria xeral do SLG, Carme Freire, explica que as dúas principais reivindicacións seguen a ser, por unha banda, acadar un prezo que cubra os custes de produción e, pola outra banda, reformar a política leiteira da UE para que “siga a haber un control da produción a partir do 2015 e unha adecuación da oferta á demanda”.
O SLG ve necesario “dar marcha atrás” na última reforma que promovía o aumento da produción “para entregarlle o leite máis barato ás multinacionais da distribución e ás industrias”. A sindicalista subliña que para os gandeiros deixar de entregar o leite é “unha decisión de moito calado, xa que nestes momentos precisan toda a materia prima da que dispoñen para subsistir”. Por esta razón, Freire considera que as distintas administracións terían que reaccionar”. “Teñen que poñerse á fronte e deixar de pedir paciencia”, afirma.
As protestas expóñense como unha medida de presión ante a próxima reunión extraordinaria que manterán os Ministros de Agricultura da UE o próximo 5 de outubro para estabelecer un calendario de actuacións ante a crise do mercado lácteo. “Terán que tomar medidas para sacar desta situación as explotacións leiteiras que están neste difícil momento por non querer pórlle coto ás multinacionais de distribución e ás industrias”, engade Freire.
“O prezo é tan baixo que antes de llo regalar ás industrias para que se enriquezan á nosa costa e á dos consumidores e consumidoras, consideramos máis útil empregalo para chamar a atención da cidadanía e esixir solucións por parte dos Gobernos a esta grave crise”, apunta o sindicato. E é que na actualidade, os produtores de leite cobran entre 22 e 24 céntimos de euro por litro.
Por vez primeira na historia, estanse a celebrar accións coordinadas en toda Europa co fin de pedir solucións a un problema que xa levou á ruína moitas granxas leiteiras. Os gandeiros observan con impotencia como os prezos aos que venden os seus produtos son os mesmos que hai anos, nalgúns casos até décadas.
Os prezos en orixe non aumentan de acordo coa inflación que sofre o consumidor, pero o que si sobe son os custos que recaen sobre os produtores, como o da enerxía, que seguiu unha tendencia á alta nos últimos anos. Tendo en conta a inflación, o descenso dos beneficios dos produtores de leite é dun 27 por cento durante os últimos 20 anos.
A secretaria xeral do SLG, Carme Freire, explica que as dúas principais reivindicacións seguen a ser, por unha banda, acadar un prezo que cubra os custes de produción e, pola outra banda, reformar a política leiteira da UE para que “siga a haber un control da produción a partir do 2015 e unha adecuación da oferta á demanda”.
O SLG ve necesario “dar marcha atrás” na última reforma que promovía o aumento da produción “para entregarlle o leite máis barato ás multinacionais da distribución e ás industrias”. A sindicalista subliña que para os gandeiros deixar de entregar o leite é “unha decisión de moito calado, xa que nestes momentos precisan toda a materia prima da que dispoñen para subsistir”. Por esta razón, Freire considera que as distintas administracións terían que reaccionar”. “Teñen que poñerse á fronte e deixar de pedir paciencia”, afirma.
As protestas expóñense como unha medida de presión ante a próxima reunión extraordinaria que manterán os Ministros de Agricultura da UE o próximo 5 de outubro para estabelecer un calendario de actuacións ante a crise do mercado lácteo. “Terán que tomar medidas para sacar desta situación as explotacións leiteiras que están neste difícil momento por non querer pórlle coto ás multinacionais de distribución e ás industrias”, engade Freire.
diumenge, 12 d’agost del 2012
Tanto para Adán como para Eva,homo,na accepción grega.
Así remata a sentenza, seica, das palabras de Iavé a Adán, e por engádega digo eu que tamén a Eva, pero a alocución enteira deste laudo, por así dicilo, foi, como saberán os lectores e as lectoras así: memento homo, quia pulvis es et in pulverem reverteris.
Tanto para Adán como para Eva, homo, na acepción grega. Estamos no mes de Santos que a nosa laicidade que mellor Novembro, con día dedicado aos defuntos, ás ánimas que xa non están nin han estar máis alá dos séculos, porque só eterna é a morte, e non hai entón per vitam aeternam, como queren os crentes, e a relixión con ela -a eternidade- agosto e magosto, ourizado xa o efémero ouro das castañas.
Digamos, pois, que a eternidade non é outra cousa que a negación do ego, logo do individuo, na súa condición de home ou muller. Da tradición desta pouco críbel, pero certa sentenza alimentouse o sentimento tráxico da vida que invocaba Miguel de Unamuno. Advirtamos, que memento é funeral, acto post mortem de calquera relixión.
E o "sentimento tráxico da vida", do vivir, foi a cerna estimulatoria dunha grande parte da chamada Generación del 98 española, todos ou case todos menos o noso inmortal Valle-Inclán, que non participou da pusilanimidade, festiva ou non, de Azorín, os excesos de Pío Baroja e a ben descritíbel tristura do granadido Ángel Ganivet, e se me apuran, engadiría neste breve listado a Rubén Darío.
Con todo, os "tocados" por este catecismo só o deixaban solertes para pías postas en escena xustapostas ou envisgadas dun patetismo atrabiliario, cal é o caso do fascismo español encabezado no fundamental polo xeneral Franco e José Antonio Primo de Rivera.
En don Ramón, retornando, nada hai dese "sentimento" pois el é pai do esperpento, o xénero que xamais soubo mellorar ou copiar, sequera, ninguén. Regresen á lectura, se queren de Las galas del difunto; retornen a Luces de bohemia e rematen en Divinas palabras. Despois, continúen con Tirano Banderas para lle levar unha candea acesa á sombra nunca recorrente de Zacarías el Cruzado, esa silueta da mera da noite choviñenta que eu vexo en Compostela de Camiño á necrópole de Boisaca, para despertar o Mestre do seu soño inmortal e sempre necesario:
"U la miña presenza, don Ramón?". "Ao Español; ao Derby? "Ao único que queda, don Ramón, coas puretas e os guiris apacentado a sombra do aire na herba (Pimentel)". "Pero Pimentel non era comunista". "Cristián e decente, nos ergástulos do planalto lugués". "Lembraba o ruído das balas asasinas contra os tapiais no vello cemiterio de San Froilán". "Asolábelle a memoria Galicia mártir e Atila en Galicia; escribiu Galicia nas cunetas.
Así, El Cruzado e don Ramón atravesan o empardecido deste outono outono en Compostela ata chegar ao Derby, de camareiros uniformados de branco e negro, como os do Carabela en Pontevedra, a onde non queren ir Góngora porque non lle pregunten se é certo que regresa en pálida morte para rescribir a súa Soledad segunda, o arquitecto Portela, o historiador Fortes Bouzán, o xuíz Luciano Varela, e mesmo Sabino Torres Ferrer, cando chega de Madrid, por ver o Lérez e saber que foi dos vellos cafés desaparecidos.
Podería volver saír Litoral, Sabino? Pregunteille esoutro día cando a tarde caía indiferente na memoria da Moureira. "Podería, pero tería que ser doutra maneira". Agora hai ordenadores e un mundo que parece do revés. Hai cen anos que nacía Filgueira Valverde, un erudito que fundou o Partido da Dereita Galeguista, ou algo así. Debe ser a mesma pantasma á que se adscribe Alberto Núñez Feijóo. O PP claro, o Partido Popular de España "una, grande y libre".
Mes de novembro, Santos piadosa tradición. Praza da Soedade en Lugo; rúa do Desengano en Ourense. Procesión de vivos e de mortos. Nos escaparates deste século XXI xa piñeiriños e aderezos de Nadal; Papá Noel, o boneco da Coca-Cola. A xente agarda o milagre despois das enxurradas, despois da barbarie urbanística... urbanización enriba do que foi decurso do río primixenio, nos areais arrebatados ao mar. Da sementeira á castañeira, e viño xa novo para ir abillar nas fírgoas do día, de fiúncho e nébeda.
Tanto para Adán como para Eva, homo, na acepción grega. Estamos no mes de Santos que a nosa laicidade que mellor Novembro, con día dedicado aos defuntos, ás ánimas que xa non están nin han estar máis alá dos séculos, porque só eterna é a morte, e non hai entón per vitam aeternam, como queren os crentes, e a relixión con ela -a eternidade- agosto e magosto, ourizado xa o efémero ouro das castañas.
Digamos, pois, que a eternidade non é outra cousa que a negación do ego, logo do individuo, na súa condición de home ou muller. Da tradición desta pouco críbel, pero certa sentenza alimentouse o sentimento tráxico da vida que invocaba Miguel de Unamuno. Advirtamos, que memento é funeral, acto post mortem de calquera relixión.
E o "sentimento tráxico da vida", do vivir, foi a cerna estimulatoria dunha grande parte da chamada Generación del 98 española, todos ou case todos menos o noso inmortal Valle-Inclán, que non participou da pusilanimidade, festiva ou non, de Azorín, os excesos de Pío Baroja e a ben descritíbel tristura do granadido Ángel Ganivet, e se me apuran, engadiría neste breve listado a Rubén Darío.
Con todo, os "tocados" por este catecismo só o deixaban solertes para pías postas en escena xustapostas ou envisgadas dun patetismo atrabiliario, cal é o caso do fascismo español encabezado no fundamental polo xeneral Franco e José Antonio Primo de Rivera.
En don Ramón, retornando, nada hai dese "sentimento" pois el é pai do esperpento, o xénero que xamais soubo mellorar ou copiar, sequera, ninguén. Regresen á lectura, se queren de Las galas del difunto; retornen a Luces de bohemia e rematen en Divinas palabras. Despois, continúen con Tirano Banderas para lle levar unha candea acesa á sombra nunca recorrente de Zacarías el Cruzado, esa silueta da mera da noite choviñenta que eu vexo en Compostela de Camiño á necrópole de Boisaca, para despertar o Mestre do seu soño inmortal e sempre necesario:
"U la miña presenza, don Ramón?". "Ao Español; ao Derby? "Ao único que queda, don Ramón, coas puretas e os guiris apacentado a sombra do aire na herba (Pimentel)". "Pero Pimentel non era comunista". "Cristián e decente, nos ergástulos do planalto lugués". "Lembraba o ruído das balas asasinas contra os tapiais no vello cemiterio de San Froilán". "Asolábelle a memoria Galicia mártir e Atila en Galicia; escribiu Galicia nas cunetas.
Así, El Cruzado e don Ramón atravesan o empardecido deste outono outono en Compostela ata chegar ao Derby, de camareiros uniformados de branco e negro, como os do Carabela en Pontevedra, a onde non queren ir Góngora porque non lle pregunten se é certo que regresa en pálida morte para rescribir a súa Soledad segunda, o arquitecto Portela, o historiador Fortes Bouzán, o xuíz Luciano Varela, e mesmo Sabino Torres Ferrer, cando chega de Madrid, por ver o Lérez e saber que foi dos vellos cafés desaparecidos.
Podería volver saír Litoral, Sabino? Pregunteille esoutro día cando a tarde caía indiferente na memoria da Moureira. "Podería, pero tería que ser doutra maneira". Agora hai ordenadores e un mundo que parece do revés. Hai cen anos que nacía Filgueira Valverde, un erudito que fundou o Partido da Dereita Galeguista, ou algo así. Debe ser a mesma pantasma á que se adscribe Alberto Núñez Feijóo. O PP claro, o Partido Popular de España "una, grande y libre".
Mes de novembro, Santos piadosa tradición. Praza da Soedade en Lugo; rúa do Desengano en Ourense. Procesión de vivos e de mortos. Nos escaparates deste século XXI xa piñeiriños e aderezos de Nadal; Papá Noel, o boneco da Coca-Cola. A xente agarda o milagre despois das enxurradas, despois da barbarie urbanística... urbanización enriba do que foi decurso do río primixenio, nos areais arrebatados ao mar. Da sementeira á castañeira, e viño xa novo para ir abillar nas fírgoas do día, de fiúncho e nébeda.
divendres, 10 d’agost del 2012
Plataforma Galega contra la Desgaleguización (2012)
A plataforma cidadá Queremos Galego foi quen de pór en pé o país contra a política desgaleguizadora que está a impulsar o PP desde a Xunta. De pouco valeu o silenciamento dos medios de comunicacións próximos ao Goberno nos días previos á manifestación. Máis de 50.000 persoas –segundo as forzas de seguridade– e de 100.000 –segundo a organización– responderon o pasado domingo 18 de outubro á chamada de 500 entidades agrupadas ao redor do colectivo para se unir nun mesmo clamor social a prol da lingua.
A Praza da Quintana ficou pequena para abeirar os milleiros de persoas que agardaban nas calellas compostelás. Ás 13.30 horas, o recinto estaba acugulado de manifestantes que berraban “Ao Obradoiro, ao Obradoiro”. E é que a cantidade de galegos e galegas que saíron ás rúas en defensa da lingua foi tal que aínda saía xente da Alameda co acto xa iniciado na Quintana.
Ao remate das intervencións –nas que participaron o histórico galeguista Avelino Pousa Antelo, a actriz Patricia Vázquez, o presidente da Mesa pola Normalización Lingüística, Carlos Callóns, e o cantante e ex director de Programas da Radio Galega, Xurxo Souto– os manifestantes foron abandonando a praza, pero non como remate da mobilización, senón para deixarlle paso a segunda quenda de persoas que volvían ateigar a Quintana. Por vez primeira desde as eleccións do 1 de marzo, toda a oposición se reunía nun acto a prol do idioma e contra os recortes á xa de por si cativa lexislación en materia lingüística.
BNG, Esquerda Unida, Terra Galega, PsdeG ou o Partido Galeguista sumáronse en diferente grao a unha marcha que adquiriu unha pluralidade da que só se autoexcluíu o PP. Desde as mocidades nacionalistas de Galiza Nova, pasando por destacados persoeiros da cultura galega, até teólogos e sindicalistas participaron nesta manifestación histórica á que tamén asistiu o ministro de Xustiza, Francisco Caamaño. Os socialistas respondían á chamada de Queremos Galego despois de desencontros entre os propios dirixentes do partido ao redor da polémica do topónimo deturpado da cidade da Coruña –defendido polo alcalde, Xavier Losada, e polo propio secretario xeral do PsdeG, Manuel Vázquez.
O líder dos socialistas galegos sinalaba hai uns días que o partido que dirixe “non tería ningún problema en aceptar o nome da cidade en castelán porque Galiza ten dúas linguas oficiais”. Vázquez cambiaba de discurso o domingo e non dubidaba en nomear a Feixóo como “inimigo número un do galego”. Unha vez máis, foi o nacionalismo quen abriu o camiño a favor da lingua. O portavoz nacional do BNG, Guillerme Vázquez, reclamoulle ao presidente da Xunta que rectifique e que “volva ao consenso” en materia lingüística. Tamén alertou da posibilidade de que Feixóo “tente mudar a Lei de Normalización Lingüística”. Como reacción ao éxito da manifestación, o PP volveu utilizar como instrumento de propaganda ao seu servizo os medios de comunicación públicos do país.
En primeiro lugar, a TVG non deu ningunha cifra aproximada de asistentes e limitouse a falar de “milleiros de persoas”, ao contrario que no caso da marcha antiabortista, na que deu as cifras de participación achegadas polo Goberno de Madrid. Cómpre lembrar tamén que a conexión da TVG en directo na Praza da Quintana tivo lugar nun momento de transición entre a primeira e a segunda quenda de lectura do manifesto. O ente público faltou á verdade cando afirmou que a mobilización rematara e que a xente estaba a abandonar a Quintana –mentres milleiros de persoas acugulaban as proximidades da praza para escoitar a repetición do acto, que xa fora anunciado en varias ocasións por megafonía. Coincidencia ou manipulación?
Desde as filas populares, o conselleiro de Presidencia, Alfonso Rueda –que participara nunha marcha en contra do galego– criticou que un ministro “proteste contra un Goberno autonómico” e Feixóo preferiu aludir ao trilingüismo cando os profesores e profesoras das Escolas Oficiais de Idiomas está a mobilizarse en toda Galiza ante os recortes e o desmantelamento que están a sufrir desde a actual Xunta. A manifestación do 18 de outubro é o primeiro chanzo dun proceso que continuará co impulso dunha Iniciativa Lexislativa Popular de Queremos Galego, que demostrou ser a ferramenta máis útil, a maior expresión de unidade e de capacidade a prol da lingua. A máis grande e plural marcha en defensa do idioma foi tamén unha mobilización da autoestima do pobo galego, que desde hoxe deberá traballar a prol da reconstrución da política desde a dignidade e desde a confianza en nós mesmos
A Praza da Quintana ficou pequena para abeirar os milleiros de persoas que agardaban nas calellas compostelás. Ás 13.30 horas, o recinto estaba acugulado de manifestantes que berraban “Ao Obradoiro, ao Obradoiro”. E é que a cantidade de galegos e galegas que saíron ás rúas en defensa da lingua foi tal que aínda saía xente da Alameda co acto xa iniciado na Quintana.
Ao remate das intervencións –nas que participaron o histórico galeguista Avelino Pousa Antelo, a actriz Patricia Vázquez, o presidente da Mesa pola Normalización Lingüística, Carlos Callóns, e o cantante e ex director de Programas da Radio Galega, Xurxo Souto– os manifestantes foron abandonando a praza, pero non como remate da mobilización, senón para deixarlle paso a segunda quenda de persoas que volvían ateigar a Quintana. Por vez primeira desde as eleccións do 1 de marzo, toda a oposición se reunía nun acto a prol do idioma e contra os recortes á xa de por si cativa lexislación en materia lingüística.
BNG, Esquerda Unida, Terra Galega, PsdeG ou o Partido Galeguista sumáronse en diferente grao a unha marcha que adquiriu unha pluralidade da que só se autoexcluíu o PP. Desde as mocidades nacionalistas de Galiza Nova, pasando por destacados persoeiros da cultura galega, até teólogos e sindicalistas participaron nesta manifestación histórica á que tamén asistiu o ministro de Xustiza, Francisco Caamaño. Os socialistas respondían á chamada de Queremos Galego despois de desencontros entre os propios dirixentes do partido ao redor da polémica do topónimo deturpado da cidade da Coruña –defendido polo alcalde, Xavier Losada, e polo propio secretario xeral do PsdeG, Manuel Vázquez.
O líder dos socialistas galegos sinalaba hai uns días que o partido que dirixe “non tería ningún problema en aceptar o nome da cidade en castelán porque Galiza ten dúas linguas oficiais”. Vázquez cambiaba de discurso o domingo e non dubidaba en nomear a Feixóo como “inimigo número un do galego”. Unha vez máis, foi o nacionalismo quen abriu o camiño a favor da lingua. O portavoz nacional do BNG, Guillerme Vázquez, reclamoulle ao presidente da Xunta que rectifique e que “volva ao consenso” en materia lingüística. Tamén alertou da posibilidade de que Feixóo “tente mudar a Lei de Normalización Lingüística”. Como reacción ao éxito da manifestación, o PP volveu utilizar como instrumento de propaganda ao seu servizo os medios de comunicación públicos do país.
En primeiro lugar, a TVG non deu ningunha cifra aproximada de asistentes e limitouse a falar de “milleiros de persoas”, ao contrario que no caso da marcha antiabortista, na que deu as cifras de participación achegadas polo Goberno de Madrid. Cómpre lembrar tamén que a conexión da TVG en directo na Praza da Quintana tivo lugar nun momento de transición entre a primeira e a segunda quenda de lectura do manifesto. O ente público faltou á verdade cando afirmou que a mobilización rematara e que a xente estaba a abandonar a Quintana –mentres milleiros de persoas acugulaban as proximidades da praza para escoitar a repetición do acto, que xa fora anunciado en varias ocasións por megafonía. Coincidencia ou manipulación?
Desde as filas populares, o conselleiro de Presidencia, Alfonso Rueda –que participara nunha marcha en contra do galego– criticou que un ministro “proteste contra un Goberno autonómico” e Feixóo preferiu aludir ao trilingüismo cando os profesores e profesoras das Escolas Oficiais de Idiomas está a mobilizarse en toda Galiza ante os recortes e o desmantelamento que están a sufrir desde a actual Xunta. A manifestación do 18 de outubro é o primeiro chanzo dun proceso que continuará co impulso dunha Iniciativa Lexislativa Popular de Queremos Galego, que demostrou ser a ferramenta máis útil, a maior expresión de unidade e de capacidade a prol da lingua. A máis grande e plural marcha en defensa do idioma foi tamén unha mobilización da autoestima do pobo galego, que desde hoxe deberá traballar a prol da reconstrución da política desde a dignidade e desde a confianza en nós mesmos
dimecres, 8 d’agost del 2012
Galiza,a competència en matèria de Trànsit
Unha vegada Máis, Galiza ca sin un dos dereitos dos que gaudeixen des hai anys Catalunya ou Euskadi: a competència en matèria de trànsit.
E iso, Malia o acordar ao que PPdeG, PSdeG i BNG acadèmic no Parlament gallec no 2008. Us deputados populars i socialistes esqueceron o compromís adoptat en Compostela, així que o Congrés cap sequera prendrà en consideració a proposició de llei aprovada pols tres grups amb representació na Cambra galega. Us 25 Apoio do BNG, CiU, ERC,
Nafarroa Bai, PNB, CC i IU-IC van quedar lonxe 2:00 165 vots en contra do PSOE i dóna abstenció do PP (146). Us deputados galecs do PP i do PSOE men impediron que Galiza contingut nun futur Cunha policia pròpia do país, ao igual que us Mossos d'Esquadra ou que Ertzaintza.
Durant o debat, o portaveu do PSdeG no Parlament gallec, Xaquín Fernández Leiceaga reclamoulles aos deputados do Congrés "que non desoïen a veu unànime de Galiza, aquesta é unha mera admissió a tràmit". A continuació, o parlamentar do PPdeG, Pedro Puy, advertiu que a proposició non de llei acceptada pols tres grups dóna Cambra galega "res tingueu a veure cun debat purament identitari, sènons cun debat racional dóna organització do poder".
Puy subliñou o Feito que Catalunya accedese a xestionar o trànsit a través do artiga 150.2 dóna Constitució, o Mesmer ao que apelou Galiza per acadè a matèria. Poren, es intervencions do socialista i mais do popular non convenceron us Seus compañeiros de files. Neste senso, o BNG acusou o PPdeG eo PSdeG de actuaren com a simple "sucursal" dues Seus partits, "que sempre anteporán es Ordes de Madrid aos interessen dos galecs".
Ao finalitzar o debat do Congrés do passat dimarts, us representants dóna Cambra galega van realitzar unha breu rèplica na que o deputado do BNG i exvicepresident dóna Xunta, Anxo Quintana, sinalou que "tan democràtic i lexítimo è estar a favor dóna policia galega com estar en contra, però o que non é admisíbel é que es forçar polítiques acord Estat diguin unha cous na Galiza i outros diferent aquí ".
Comparança amb Catalunya
O deputado do BNG insistiulles ao PP i ao PSOE que a transferència de trànsit a Galiza "é o Mesmer procedemento per Galiza que per a Catalunya". "Iso si, hai Unha diferenza, eles són catalans i nós galecs i cant es fala de Catalunya fálase de questions d'Estat i de Galiza non", engadiu.
Pola súa banda, o portaveu do BNG no Congrés, Francisco Jorquera, apuntava moments abans de comezó o debat que "Moita ens temem que assistim ao espectacle que us deputados galecs destacar Cambra votin en contra". E així foi. Jorquera lembrou que durant o Primeira governar de José María Aznar, sin Maiori absolutes, CiU logrou a competència de trànsit per a Catalunya.
Per que Galiza precisa a competència?
Donades les singularitats dóna orografia, faisà necessari que Galiza contingut coa matèria de trànsit. Ao igual que des de Madrid non s'hauran prendre decisions en matèria marítima, tampouco des a pla dóna altiplà hauran d'adoptar decisions sobre dunha rede de estrades Cunha peculiaritats diferents i non homologábeis a outros parts do Estat. Galiza posúe 2,7 millons d'habitants que habiten a 32 nuclis poboacionais-a MetaD do total estatal, característica que tinya de ser atesa per tractar o trànsit com un Feito diferencial, com x passa a Catalunya ou Euskadi.
Us dades men corroboren que us galecs i galegues hauríem organitzar aquesta matèria, xa que comptem Cunha taxa de sinistralidade nes vies interurbanes superior à mitjana estatal. Só no 2009, o nombre d'accidents amb rits a Galiza foi do 6,85% i amb vítimas mortais, do 9,33%. Aquestes xifres representen casi un 64% Máis do que dur ria de correspondre, donat o seu pes poboacional (o 6% do total acord Estat). Ademais, o clima, a orografia ve dispersió dóna poboación són us principais factors que incideixen na alta taxa de sinistralidade nes estrades galegues, que a causa les característiques esmentades posúen traços sinuosos, un gran nombre de cruzamentos i nombroses incorporacions.
Chama a atenció que Galiza sexa unha des autonomies nes que Máis recada o Estat per infraccions de trànsit, fons que amb prou feines es destinen à Mellor dóna seguridade viària do territori. Mais, com seguim dependendo do Ministeri do Interior-per mor dos vots en contra do PSOE i dóna abstenció do PP-, seguirem sin reforzarmos a seguridade viària. Lligui cant a marxinación a respectivament dues catalans i dos bascos?
E iso, Malia o acordar ao que PPdeG, PSdeG i BNG acadèmic no Parlament gallec no 2008. Us deputados populars i socialistes esqueceron o compromís adoptat en Compostela, així que o Congrés cap sequera prendrà en consideració a proposició de llei aprovada pols tres grups amb representació na Cambra galega. Us 25 Apoio do BNG, CiU, ERC,
Nafarroa Bai, PNB, CC i IU-IC van quedar lonxe 2:00 165 vots en contra do PSOE i dóna abstenció do PP (146). Us deputados galecs do PP i do PSOE men impediron que Galiza contingut nun futur Cunha policia pròpia do país, ao igual que us Mossos d'Esquadra ou que Ertzaintza.
Durant o debat, o portaveu do PSdeG no Parlament gallec, Xaquín Fernández Leiceaga reclamoulles aos deputados do Congrés "que non desoïen a veu unànime de Galiza, aquesta é unha mera admissió a tràmit". A continuació, o parlamentar do PPdeG, Pedro Puy, advertiu que a proposició non de llei acceptada pols tres grups dóna Cambra galega "res tingueu a veure cun debat purament identitari, sènons cun debat racional dóna organització do poder".
Puy subliñou o Feito que Catalunya accedese a xestionar o trànsit a través do artiga 150.2 dóna Constitució, o Mesmer ao que apelou Galiza per acadè a matèria. Poren, es intervencions do socialista i mais do popular non convenceron us Seus compañeiros de files. Neste senso, o BNG acusou o PPdeG eo PSdeG de actuaren com a simple "sucursal" dues Seus partits, "que sempre anteporán es Ordes de Madrid aos interessen dos galecs".
Ao finalitzar o debat do Congrés do passat dimarts, us representants dóna Cambra galega van realitzar unha breu rèplica na que o deputado do BNG i exvicepresident dóna Xunta, Anxo Quintana, sinalou que "tan democràtic i lexítimo è estar a favor dóna policia galega com estar en contra, però o que non é admisíbel é que es forçar polítiques acord Estat diguin unha cous na Galiza i outros diferent aquí ".
Comparança amb Catalunya
O deputado do BNG insistiulles ao PP i ao PSOE que a transferència de trànsit a Galiza "é o Mesmer procedemento per Galiza que per a Catalunya". "Iso si, hai Unha diferenza, eles són catalans i nós galecs i cant es fala de Catalunya fálase de questions d'Estat i de Galiza non", engadiu.
Pola súa banda, o portaveu do BNG no Congrés, Francisco Jorquera, apuntava moments abans de comezó o debat que "Moita ens temem que assistim ao espectacle que us deputados galecs destacar Cambra votin en contra". E així foi. Jorquera lembrou que durant o Primeira governar de José María Aznar, sin Maiori absolutes, CiU logrou a competència de trànsit per a Catalunya.
Per que Galiza precisa a competència?
Donades les singularitats dóna orografia, faisà necessari que Galiza contingut coa matèria de trànsit. Ao igual que des de Madrid non s'hauran prendre decisions en matèria marítima, tampouco des a pla dóna altiplà hauran d'adoptar decisions sobre dunha rede de estrades Cunha peculiaritats diferents i non homologábeis a outros parts do Estat. Galiza posúe 2,7 millons d'habitants que habiten a 32 nuclis poboacionais-a MetaD do total estatal, característica que tinya de ser atesa per tractar o trànsit com un Feito diferencial, com x passa a Catalunya ou Euskadi.
Us dades men corroboren que us galecs i galegues hauríem organitzar aquesta matèria, xa que comptem Cunha taxa de sinistralidade nes vies interurbanes superior à mitjana estatal. Só no 2009, o nombre d'accidents amb rits a Galiza foi do 6,85% i amb vítimas mortais, do 9,33%. Aquestes xifres representen casi un 64% Máis do que dur ria de correspondre, donat o seu pes poboacional (o 6% do total acord Estat). Ademais, o clima, a orografia ve dispersió dóna poboación són us principais factors que incideixen na alta taxa de sinistralidade nes estrades galegues, que a causa les característiques esmentades posúen traços sinuosos, un gran nombre de cruzamentos i nombroses incorporacions.
Chama a atenció que Galiza sexa unha des autonomies nes que Máis recada o Estat per infraccions de trànsit, fons que amb prou feines es destinen à Mellor dóna seguridade viària do territori. Mais, com seguim dependendo do Ministeri do Interior-per mor dos vots en contra do PSOE i dóna abstenció do PP-, seguirem sin reforzarmos a seguridade viària. Lligui cant a marxinación a respectivament dues catalans i dos bascos?
dimarts, 7 d’agost del 2012
A polémica sobre o cobro indebido da quilometraxe.
A polémica sobre o cobro indebido da quilometraxe no Parlamento ameaza o futuro do número 3 dos populares galegos. Hai uns días, saltaban á prensa as supostas irregularidades no cobro das dietas do que é o deputado e portavoz do PPdeG, Antonio Rodríguez Miranda.
A parlamentar socialista María Quintas deu a voz de alarma ao acusar o popular de incorrer en desaxustes económicos. Segundo os datos do PSdeG, Rodríguez Miranda percibiu do Parlamento de Galiza 26.000 euros en concepto de desprazamentos cando ía no coche oficial do vicepresidente do Parlamento, Xosé Manuel Baltar Blanco. A socialista asegurou que estes traslados desde Ourense a Santiago por parte do portavoz do PPdeG tamén se realizaron no coche oficial de Baltar até hai pouco.
E é que segundo o PSdeG, deixaron de viaxar xuntos cando comezou á campaña á Presidencia do PP de Ourense. Fontes socialistas recoñeceron que a filtración lles chegou do ámbito do propio Baltar. O vicepresidente do Parlamento admitiu ter levado a Miranda algunha vez no coche. As relacións entre os dous deterioráronse despois de que o número 3 do partido abandonase o “baltarismo” e se sumase, ao igual que Feixóo, á lista do rival de Baltar, Xoán Manuel Ximénez Morán. Miranda mesmo chegou a tomar parte por Morán na propia campaña electoral á Presidencia de Ourense, que contou cun despregue pouco común para tratarse dunhas eleccións internas e nunha mesma provincia. Nun primeiro momento, o maior defensor da “austeridade” do Goberno do PP negou ter cobrado ningunha dieta e mesmo cualificou o asunto de “anecdótico”.
Porén, nos últimos días Rodríguez Miranda mostrouse disposto a devolver os cartos se llo pide o Parlamento. A defensa do popular pasa por salientar que el só se beneficiou dun cobro “automaticamente”, produto dunhas normas que todos os grupos políticos apostan por facer máis transparentes. E é que os deputados non teñen que asinar a diario os seus desprazamentos pagados. Cobran automaticamente cando os servizos da Cámara pasan lista. Cadaquén recibe os cartos en función dos quilómetros de distancia a Santiago que se declarara ao principio da lexislatura. As normas do Parlamento só permiten cobrar a quilometraxe, estipulada en 0,25 euros por quilómetro, no caso de utilizar coche propio. É dicir, os políticos non teñen dereito a estas dietas cando empregan automóbil oficial, como aconteceu no caso de Miranda. No Consello da Xunta celebrado onte, Alberte Núñez Feixóo, tachou de “disfunción” a polémica de Miranda. O presidente da Xunta sabía que debería responder as cuestións da prensa sobre o acontecido co número 3 do seu partido.
Por iso falou armado de datos, extraidos da nota de prensa lanzada pola presidenta da Cámara, a tamén conservadora Pilar Rojo, que defende a honorabilidade dos políticos. Así Feixóo insistiu que este ano a Cámara reduciu o seu orzamento nun millón de euros. O Parlamento tamén se pronunciou sobre as informacións que vinculan algúns deputados co cobro ilícito da quilometraxe. “Calquera feito irregular que poda ter sucedido se investigará, pero non por iso debe ser visto como un comportamento xeneralizado”, argumenta o comunicado oficial. A institución criticou as novas que “transmiten unha visión distorsionada do labor parlamentar”.
A parlamentar socialista María Quintas deu a voz de alarma ao acusar o popular de incorrer en desaxustes económicos. Segundo os datos do PSdeG, Rodríguez Miranda percibiu do Parlamento de Galiza 26.000 euros en concepto de desprazamentos cando ía no coche oficial do vicepresidente do Parlamento, Xosé Manuel Baltar Blanco. A socialista asegurou que estes traslados desde Ourense a Santiago por parte do portavoz do PPdeG tamén se realizaron no coche oficial de Baltar até hai pouco.
E é que segundo o PSdeG, deixaron de viaxar xuntos cando comezou á campaña á Presidencia do PP de Ourense. Fontes socialistas recoñeceron que a filtración lles chegou do ámbito do propio Baltar. O vicepresidente do Parlamento admitiu ter levado a Miranda algunha vez no coche. As relacións entre os dous deterioráronse despois de que o número 3 do partido abandonase o “baltarismo” e se sumase, ao igual que Feixóo, á lista do rival de Baltar, Xoán Manuel Ximénez Morán. Miranda mesmo chegou a tomar parte por Morán na propia campaña electoral á Presidencia de Ourense, que contou cun despregue pouco común para tratarse dunhas eleccións internas e nunha mesma provincia. Nun primeiro momento, o maior defensor da “austeridade” do Goberno do PP negou ter cobrado ningunha dieta e mesmo cualificou o asunto de “anecdótico”.
Porén, nos últimos días Rodríguez Miranda mostrouse disposto a devolver os cartos se llo pide o Parlamento. A defensa do popular pasa por salientar que el só se beneficiou dun cobro “automaticamente”, produto dunhas normas que todos os grupos políticos apostan por facer máis transparentes. E é que os deputados non teñen que asinar a diario os seus desprazamentos pagados. Cobran automaticamente cando os servizos da Cámara pasan lista. Cadaquén recibe os cartos en función dos quilómetros de distancia a Santiago que se declarara ao principio da lexislatura. As normas do Parlamento só permiten cobrar a quilometraxe, estipulada en 0,25 euros por quilómetro, no caso de utilizar coche propio. É dicir, os políticos non teñen dereito a estas dietas cando empregan automóbil oficial, como aconteceu no caso de Miranda. No Consello da Xunta celebrado onte, Alberte Núñez Feixóo, tachou de “disfunción” a polémica de Miranda. O presidente da Xunta sabía que debería responder as cuestións da prensa sobre o acontecido co número 3 do seu partido.
Por iso falou armado de datos, extraidos da nota de prensa lanzada pola presidenta da Cámara, a tamén conservadora Pilar Rojo, que defende a honorabilidade dos políticos. Así Feixóo insistiu que este ano a Cámara reduciu o seu orzamento nun millón de euros. O Parlamento tamén se pronunciou sobre as informacións que vinculan algúns deputados co cobro ilícito da quilometraxe. “Calquera feito irregular que poda ter sucedido se investigará, pero non por iso debe ser visto como un comportamento xeneralizado”, argumenta o comunicado oficial. A institución criticou as novas que “transmiten unha visión distorsionada do labor parlamentar”.
dilluns, 6 d’agost del 2012
A Minha Casinha
-A Minha Casinha-
As saudades que eu já tinha /Da minha alegre casinha /Tão modesta quanto eu.
Meu deus como é bom morar/Modesto primeiro andar/A contar vindo do céu.
As saudades que eu já tinha/Da minha alegre casinha/Tão modesta quanto eu.
Meu deus como é bom morar/ Modesto primeiro andar/A contar vindo do céu.
As saudades que eu já tinha/Da minha alegre casinha/Tão modesta quanto eu./Meu deus como é bom morar/Modesto primeiro andar/A contar vindo do céu.
Música Instrumental
La ra la la la la la la / La ra la la la la la la
As saudades que eu já tinha /Da minha alegre casinha/Tão modesta quanto eu./Meu Deus como é bom morar/Modesto primeiro andar/A contar vindo do céu.
...do céu,...do céu,...do céu.
As saudades que eu já tinha /Da minha alegre casinha /Tão modesta quanto eu.
Meu deus como é bom morar/Modesto primeiro andar/A contar vindo do céu.
As saudades que eu já tinha/Da minha alegre casinha/Tão modesta quanto eu.
Meu deus como é bom morar/ Modesto primeiro andar/A contar vindo do céu.
As saudades que eu já tinha/Da minha alegre casinha/Tão modesta quanto eu./Meu deus como é bom morar/Modesto primeiro andar/A contar vindo do céu.
Música Instrumental
La ra la la la la la la / La ra la la la la la la
As saudades que eu já tinha /Da minha alegre casinha/Tão modesta quanto eu./Meu Deus como é bom morar/Modesto primeiro andar/A contar vindo do céu.
...do céu,...do céu,...do céu.
dissabte, 4 d’agost del 2012
Festival do Mundo Celta de Ortigueira (2012)
-Cincuenta mil folkies gozaron durante os últimos catro días
do Festival do Mundo Celta de Ortigueira-
Ortigueira pecha a XXVIII edición do seu Festival Internacional do Mundo Celta. Fíxoo coa estampa máis tradicional do evento, o desfile de bandas de gaitas das "nacións celtas", que percorre as rúas do pobo. O mal tempo dos primeiros días, a forte competencia e o maior control na acampada, que recuperou a esencia das primeiras edicións, deixáronse sentir no evento que, segundo as primeiras estimacións, reuniu a 50.000 persoas.
Máis de 300 gaiteiros poñerán mañá o broche de ouro ao Festival Ortigueira 2012
do Festival do Mundo Celta de Ortigueira-
Ortigueira pecha a XXVIII edición do seu Festival Internacional do Mundo Celta. Fíxoo coa estampa máis tradicional do evento, o desfile de bandas de gaitas das "nacións celtas", que percorre as rúas do pobo. O mal tempo dos primeiros días, a forte competencia e o maior control na acampada, que recuperou a esencia das primeiras edicións, deixáronse sentir no evento que, segundo as primeiras estimacións, reuniu a 50.000 persoas.
Máis de 300 gaiteiros poñerán mañá o broche de ouro ao Festival Ortigueira 2012
Falar de "Toponímia germánica",é frequente (2012)
Na realidade não há, na Península Ibérica, praticamente nenhuma toponímia
germânica, a não ser as duas fundações históricas de Recópolis e Victoriacum. O que se costuma chamar assim são denominações toponímicas medievais românicas, com empréstimos –lexicais ou onomásticos– de origem ou etimologia germânica.
Uma Saavedra é uma denominação puramente romance, baseada no empréstimo lexical sala ou sá. O topónimo,frequente, Samil (também Saamil, Samir, Salamir, Zaramil, Sanamil, Sanmir, Sanmil,Sanmiro, Samiráns, Xamirás), é o resultado de uma formação latina do tipo villa Salamiri,quer dizer com o lexema comum vila e o nome do proprietário latinizado em Salamirus.
Este nome pessoal é um nome do onomástico comum da época, sendo a sua etimologia
gótica. A formação em si nada tem de «germánico».Insisto nesta distinção banal entre «germânico» e «de origem germânica» para evitar, a todo custo, especulações inúteis e falsas.
Basta citar o Prof. Piel: ele próprio contribuiu involuntariamente para esta confusão terminológica quando fala, ao referir-se à toponímia eantroponímica, de «toponímia germânica» ou «nomes de lugar, antigos e modernos, de
origem visigoda», etc., especificando porém que «os topónimos portugueses de origem
visigoda explicam-se portanto pela antroponímia medieval respectiva, e as conclusões
históricas que dêles podemos tirar não vão além das que esta nos permite. O facto de uma localidade ter um nome de origem visigoda, não implica de maneira nenhuma que tenha sido fundada ou habitada por um godo. Indica única e exclusivamente que, em determinada época da Idade Média, esta localidade foi propriedade de um indivíduo de nome visigodo
dijous, 2 d’agost del 2012
Sumarse á Ruta do Europincho (2012)
Cultura e ACITUI animan aos establecementos de hostalería e restauración de Tui á sumarse á Ruta do Europincho
A Concellería de Cultura do Concello de Tui e a Asociación de Comerciantes e Industriais de Tui, ACITUI, convidan aos establecementos de hostalería e restauración da cidade a participar na ruta do Europincho que se vai celebrar o venres 10 e o sábado 11 de agosto.
Cultura e Educación enche o Gaiás de circo, espectáculos e xogos o vindeiro 25 de agosto co festival “cidade imaxinaria”
Unha viaxe ao mundo máxico do circo, ao balbordo das feiras de principios de século e aos invento e ilusións ópticas nunha xornada chea de espectáculos, xogos e obradoiros totalmente de balde para toda a familia. Esta é a proposta da Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria para o vindeiro 25 de agosto cando o complexo do Gaiás se converta durante todo o día nunha Cidade Imaxinaria.
A Concellería de Cultura do Concello de Tui e a Asociación de Comerciantes e Industriais de Tui, ACITUI, convidan aos establecementos de hostalería e restauración da cidade a participar na ruta do Europincho que se vai celebrar o venres 10 e o sábado 11 de agosto.
Cultura e Educación enche o Gaiás de circo, espectáculos e xogos o vindeiro 25 de agosto co festival “cidade imaxinaria”
Unha viaxe ao mundo máxico do circo, ao balbordo das feiras de principios de século e aos invento e ilusións ópticas nunha xornada chea de espectáculos, xogos e obradoiros totalmente de balde para toda a familia. Esta é a proposta da Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria para o vindeiro 25 de agosto cando o complexo do Gaiás se converta durante todo o día nunha Cidade Imaxinaria.
dimecres, 1 d’agost del 2012
Ampliación do Hospital do Salnés esta Legislatura
O President de Glicia,Feijóo avanza que a Xunta destinará 11 m€ para a inmediata licitación conxunta da ampliación do hospital público do Salnés e de 15 centros de saúde comprometidos nesta lexislatura
Indica que o Goberno galego inicia, así, o expediente para licitar estas novas infraestruturas sanitarias, que acadarán un investimento total de 42 millóns de euros
Remarca que este acordo dá un impulso á atención primaria en Galicia e materializa o compromiso da Xunta de modernizar o hospital do Salnés, coa primeira licitación de parte do orzamento necesario para ampliar a área de urxencias e a zona cirúrxica
“Imos seguir investindo en infraestruturas sanitarias por entender que son infraestruturas prioritarias fronte á crise, que consolidan emprego na execución de obra pública e que son necesarias para diminuír os custos correntes da sanidade e para aumentar os custos na sanidade produtiva; é dicir, na sanidade que mira pola diminución das listas de espera”, esgrime
Informa do acordo que a Consellería de Sanidade asinará co ministerio para fixar as condicións de adquisición de vacinas, tanto as incluídas no calendario oficial de vacinación infantil como doutras, e que comportaría un aforro de 20 millóns de euros
Indica que o Goberno galego inicia, así, o expediente para licitar estas novas infraestruturas sanitarias, que acadarán un investimento total de 42 millóns de euros
Remarca que este acordo dá un impulso á atención primaria en Galicia e materializa o compromiso da Xunta de modernizar o hospital do Salnés, coa primeira licitación de parte do orzamento necesario para ampliar a área de urxencias e a zona cirúrxica
“Imos seguir investindo en infraestruturas sanitarias por entender que son infraestruturas prioritarias fronte á crise, que consolidan emprego na execución de obra pública e que son necesarias para diminuír os custos correntes da sanidade e para aumentar os custos na sanidade produtiva; é dicir, na sanidade que mira pola diminución das listas de espera”, esgrime
Informa do acordo que a Consellería de Sanidade asinará co ministerio para fixar as condicións de adquisición de vacinas, tanto as incluídas no calendario oficial de vacinación infantil como doutras, e que comportaría un aforro de 20 millóns de euros
Subscriure's a:
Missatges (Atom)
