Ara seria específica segons el Diccionari WERT...

-La Lingua galega,llengua viva-
De tothom és ben sabut que la reforma de la LOMCE, amb un esborrany enviat darrerament als consellers autonòmics per part del “ministerio” del ministre Wert, ha tornat a encendre la foguera del menyspreu en la que crema la llengua catalana per desig del govern espanyol. Així, aquesta normativa situaria a la llengua al rang de llengua específica, àdhuc per sota de les estrangeres. Des d’amplis sectors de la societat ja s’ha mostrat el rebuig contra aquest fet, que ataca les competències educatives de Catalunya i la pròpia llengua.

Cal dir que ens sembla que un debat provocat en aquest sentit per Espanya no té cap finalitat educativa ni vol arribar a cap aspecte concret sinó que vol fer servir la llengua per assolir amb alguns milers de vots més per a les malmeses enquestes populars. Caldrà doncs, si tot segueix així, a fer una crida ètica contra la insubmissió legislativa. La seva llei, no pot ser la nostra, mai!!

Una notícia que no se’ns pot passar per alt és el fet que el Suprem ha anul·lat la prohibició de les emissions de TV3 al País Valencià, prohibició desenvolupada pel govern Camps i que va dur al tancament de les instal·lacions que permetien la difusió de la televisió catalana, a més de suposar una multa de 300.000 euros que es va imposar sobre la entitat promotora de les emissions, Acció Cultural del País Valencià.

La sentència exposa que ni el govern valencià era competent per imposar la multa ni per a clausurar els repetidors. Tot i la resposta agressiva del govern afirmant que no permetrà l¡obertura de repetidors i que l’emissió de TV3 ha de tenir reciprocitat a Catalunya amb Canal9 i respectar la “identitat” valenciana, esperem que aquestes emissions puguin tornar a ser difoses al País Valencià, produint-se un acte de justícia , que no podrà reparar per una banda el greuge rebut pels espectadors d’aquestes emissions durant el temps que no han estat possibles.

Las mil y una desventuras de un gallego en Galicia

Las mil y una desventuras de un gallego en Galicia

PANCHO TRISTÁN SANTIAGO 02/07/2008 00:00 Actualizado: 02/07/2008 09:28


53 Comentarios

-Por falar su idioma-

Carlos Outeiro necesitó una intérprete para poder casarse en un juzgado. En Ferrol, Galicia, España, en el año 2005, cuando la Constitución que declaró el carácter cooficial de la lengua gallega tenía ya edad de mileurista: 27 años. Otro Carlos, Carlos Callón, dice desde el otro lado del teléfono: Todavía suceden las mismas cosas que hace más de 20 años.

Callón es el líder de la Mesa por la Normalización Lingüística, una ONG gallega con más de 3.200 socios que desde hace más de dos décadas defiende los derechos de los gallegohablantes, que vienen siendo la mayoría de los gallegos, según el CIS. Y el escritor Suso de Toro dice: La cultura española no se ha adecuado a los valores de la Constitución, al carácter co-oficial de las lenguas.

Los hechos dan la razón a Suso de Toro. No hay noticia, en Galicia, de ejemplos de vulneración de derechos de quienes se expresan en castellano. Sí que se conocen los problemas de los gallegohablantes. Como necesitar un intérprete para casarse. O como el caso de Xesús da Torre Martín, políglota hasta la médula: domina siete idiomas.

A principios de 2008, Xesús fue a una entrevista de trabajo en el Hotel Ciudad de Vigo. Desde el comienzo de la entrevista, el director del hotel se fue a la cuestión lingüística. Prohibido hablar en gallego, con clientes y con compañeros. La presión fue tal que Xesús decidió buscar trabajo en otro sitio.

Al fin y al cabo, si hubiese aceptado podría haberle pasado lo mismo que a Montse Irago, que perdió su empleo en una asesoría de Pontevedra por hablar en su idioma. O de otra trabajadora de una pizzería a la que le pasó tres cuartos de lo mismo. Sin empleo por hablar en gallego. 30 años después de la proclamación de la Constitución.

Edicions Laiovento de Compostel.la (2012)

-L'Associació ProLingua, ha publicat recentment EdiciónsLaiovento de Santiago de Compostel·la-



El llibre l'he trobat al, per a mi, interessantíssim establiment Sargadelos de Barcelona, on, a més de la magnífica ceràmica que hi podeu trobar, hi ha una petita llibreria especialitzada en llibres en gallec (i portuguès).

Però què hi trobareu en aquest llibre, escrit en gallec (és un exercici molt interessant llegir en altres llengües romàniques davant de tant unidireccionisme anglosaxó!)?

 Doncs senzillament 55 arguments per desarmar amb la força de les paraules tots aquells qui a Galícia, al País Basc, als Països Catalans i, sobretot, a Espanya s'entossudeixen a fer-nos creure que l'espanyol és una llengua "natural" en els territoris on hi ha una altra llengua -la gent la va optar, pel que sembla, lliurement- i que la defensa de les llengües pròpies va en contra dels drets de les persones...

 L'equip que coordina Costas ens dóna, d'una forma molt documentada, argumentacions que permeten desmuntar totes aquelles fal·làcies que, malauradament, no paren de propagar alguns polítics i alguns mitjans de comunicació.

Malauradament, els intents del Govern del PSdeG-PSOE i del BNG de fer una política favorable a la llengua va ser un dels grans arguments en contra que van fer servir el PP (i UPyD, el partit de Rosa Díaz) durant la campanya electoral i que han fet retornar al poder el PP, el qual ha endegat una política lingüística que vol tornar a la situació del passat.

Unha nova Rúa no corazon de cidade (2012)

O alcalde visita as obras de Abeleira Menéndez, "unha nova rúa no corazón da cidade"


Abel Caballero amosou esta mañá a súa satisfacción pola evolución das obras da rúa Abeleira Menéndez, cun orzamento superior aos 300.000 euros. Estes traballos, que permitirán unir esta rúa con San Sebastián, son unha mostra máis, dixo, do proceso de recuperación "acelerado" que se está a levar a cabo no Casco Vello.

Abel Caballero, acompañado pola primeira tenente de alcalde e concelleira de Urbanismo, Carmela Silva e o concelleiro de Fomento, David Regades, achegouse hoxe venres ás obras de Abeleira Menéndez, unha nova escaleira que unirá as rúas de Abeleira Menéndez con San Sebastián, "unha nova rúa no corazón da cidade", en verbas do rexedor.

Durante a visita cifrou en máis de 300.000 euros o importe da obra, un valor "significativo" que ven demostrar o proceso de recuperación "acelerado" que está a acometer o Goberno municipal no Casco Vello "moi degradado cando nós chegamos ao Concello". Explicou que o granito usado é similar ao da zona para respectar o entorno, haberá zonas verdes, abstecemento, iluminación papeleiras, "unha humanización no termo máis noble".

 Durante a súa intervención, felicitou á Carmela Silva e aos técnicos municipais e destacou a presenza de 21 traballadores na obra o que, na súa opinión, demostra a importancia dos inversións keynesianas.

O reitor da UNED confirma que a aula de Vigo abrirá as súas portas no mes de febreiro

O Concello enche o IFEVI de actividades de ocio infantil e familiar na décima edición de Vigolandia

O goberno local implementa novas medidas de promoción turística da cidade

Irmandade Nacionalista a Galliza

L'independentisme gallec revifa. Una imatge de l'assemblea constituent.
-Irmandade Nacionalista, és el nou partit independentista gallec.

Impulsat per militants escindits del BNG i amb el nom de Xose Manuel Beiras com un dels capdavanters, la nova formació nascuda aquest cap de setmana es defineix com a "radicalment democràtica" i defensora del "dret a l'autodeterminació fins a la independència".

 Els analistes interpreten la nova formació com un revulsiu per l'independentisme gallec.

Que ninguén pense que se facía de calquera xeito...!

«Non é certo que o Derrame Rock costase 240.000 euros, eran 18.000 máis IVA en tres pagos, como se pode comprobar e como establecen as plicas que se fixeron para o contrato, que está aí para consultar; porque que ninguén pense que se facía de calquera xeito». Así de rotunda desmentía ayer la exteniente alcalde del Concello de Ourense, Isabel Pérez a Ana Garrido, su sucesora como responsable del área de Cultura.

A la exconcejala, que propició la llegada del festival a la ciudad, le extrañan algunos argumentos dados por su sustituta «porque calquera que saiba algo de contratación cultural sabe que os contratos cos grupos hai que facelos con tempo, e por iso, para un festival desta magnitude, ou para outro tipo de espectáculos de certo nivel, tes que empezar a cerrar compromisos un ano antes». Para Isabel Pérez es lógico que la organización del Derrame empezase con esos preparativos.

Pérez tampoco comparte la filosofía de la nueva concejala en cuanto a alejar el evento del casco urbano. Recuerda que ella siempre defendió que el dinero de Cultura no debe ser una limosna sino «unha inversión que revirta en dinamismo económico para a cidade, que teña retorno». Tampoco entiende el ofrecimiento del Concello de limitar la financiación a grupos locales pero hacerse cargo de las dotaciones e infraestructuras del festival.

«Ese ofrecemento é unha barbaridade, porque as infraestruturas para un festival con grupos deste nivel van custar máis dos 180.000 euros da subvención», señala Pérez. Opina que si al final se hace un festival de grupos ourensanos «é de ilusos crer que un concerto de grupos locais vai atraer as 20.000 persoas que viñan ao Derrame». Pérez recomienda que se revise el estudio económico de la Universidad o los datos de hoteles, asociación de hosteleros y comerciantes en ediciones anteriores.

La exconcejala asegura que además el coste real del evento de este año sería menor ya que el compromiso de la organización era prestar palcos y otras instalaciones «ademais de algún concerto para as festas de Ourense, que supón un aforro ao concello».>

O papel de Lavacolla,cada vez mais desdebuxado

"O papel de Lavacolla como aeroporto de referencia, queda cada vez máis desdebuxado"


O concelleiro do BNG, Rafa Vilar, pídelle ó alcalde "que se poña as pilas" e traballe para recuperar enlaces e pasaxeiros // O edil sinala en Radio Obradoiro que nestes momentos o executivo compostelán "é un auténtido desgoberno, non hai cohesión de ningún tipo e o alcalde perdeu toda a autoridade"

Rafa Vilar foi o concelleiro do BNG encargado, esta semana, de analizar en Radio Obradoiro a actualidade municipal de Santiago. O edil afirma que "é evidente que as cousas están revoltas no grupo de goberno. Estamos diante dunha situación lamentable, que imos pagar os cidadáns". En opinión de Vilar, no executivo hai nestes momentos "un auténtico desgoberno, non hai cohesión de ningún tipo, e o alcalde perdeu toda a autoridade. Non se pensa estratéxicamente nos grandes temas".

A actual crise de goberno destapouse tra-la imputación da concelleira de Educación, Rebeca Domínguez, na chamada Operación Pokémon. Dende o BNG piden a súa demisión, "non tanto porque haxa unha imputación, senón por tódolos temas que se están manexando e que teñen que ver cunha xestión irregular. É máis o presunto delito que a imputación".

Vilar tamén falou da preocupante situación do aeroporto. Nas últimas horas coñecíase que Volotea non retomará no verán o seu vóo a Venecia, e que Lavacolla quedou excluído da rede nodal transeuropea, logo de que PP e PSOE chegaran a un acordo. Para o concelleiro, esta última cuestión non é un asunto menor porque "axudaría a dimensionar o aeroporto e tamén á captación de recursos".

Cre que, en materia aeroportuaria, "a Xunta e o goberno municipal estanse pasando a pelota". Ve urxente "planificar a programación de 2013, e ver que vai pasar con compañías como Ryanair. Hai moitas interrogantes enriba da mesa, pero ningunha proposta". Vilar sostén que "o papel de Lavacolla como aeroporto de referencia queda cada vez máis desdebuxado", e insta a Ángel Currás "a que se poña as pilas" e traballe para recuperar enlaces e pasaxeiros.

Por outra banda, o concelleiro nacionalista insistiu en pedir "unha revisión do plan de axuste, co que fomos moi críticos dende o principio". Un plan, engadiu, que "contén medidas que teñen que ver con recortes e coa laminación de dereitos económicos dos traballadores". Vilar expresoulles o seu total apoio, e confirmou que o BNG estará mañá na mobilización convocada polos funcionarios e "non asistiremos á recepción anual do goberno municipal ós traballadores".

Falando de traballadores, Vilar ve "moi difícil" que se poida facer algo no tocante ó ERE de Paradores. Na súa opinión, os plans da empresa pública están moi claros: "quérese que a rede de Paradores acabe en mans privadas". Malia que o caso de Santiago "podería ser diferente porque o Hostal dos Reis Católicos ten o seu propio convenio, vai ser difícil que non vaia no lote".

Twitter comenza a falar galego (2012)

A rede social anunciou, a través do perfil oficial do seu tradutor, que incorporará dezaseis novas linguas ao seus sistema, entre as que se atopa o galego.


Hai uns días, a etiqueta #férvemeosangue converteuse nun dos temas máis comentados do momento (trending topics), apoios que se sumaron a unha intensa campaña posta en marcha polo usuario @tweet_en_galego para que a rede do paxariño non se esquecese da lingua de Galicia. Parece que Twitter, despois de incluír o eúscaro e o catalán, decidiu escoitar as peticións dos usuarios e darlle a quenda á versión do seu servizo en galego.

O tradutor da rede social pediu axuda, a través do seu blog oficial, a todos aqueles dispostos a colaborar no seu servizo, que deberán inscribirse no Centro de Tradución para axudar na nova versión galega de Twitter. Os interesados deberán entrar na web de inicio do tradutor dende a súa conta de Twitter e escoller o galego como lingua. Ademais do galego, Twitter incorporou outras linguas como o irlandés, o serbio ou o romanés.

A mediados de xuño, miles de usuarios demandaron poderen empregar a ferramenta no idioma de Galicia. A través da etiqueta #TwitterQuereGalego esixiron que se fixera caso do que consideran «unha necesidade e un dereito».

Ciprianiz oferece ao Mosteiro de Samos propriedades em Vilaleo

Quod ego Petrus ciprinani filij de Pelagius uermues bono animo sana uoluntate oferesco ad samóós comigo quanta hereditatem habeo in ujlaleo, sub aule sancta Maria et de sancti Martini, quod est in casal de Palacios, et est de ipso casal da quinta ad me et de altera quinta a tercia qui fuit de petro scacha.

Ego do uobis ipsam hereditatem in ipso casali meu quinon et mia uos, quantam ibi habeo uel habere debeo in monte et in ualle et per ubi illa potueritis inuenire. Eo Abade de samóós facio tibi guarimento pro esto 1ª saia de aras et uno sorame polo ano et panos de lino e sapatos quantos le bastem, et quando quiser guarir no Monesterio auer rason de 1º scudeiro o melor, e quando quiser guarir en terra de  Samóós, qual guarimento ouuer o for atale daren quanto le auonde, et esta indo por don Juliano ouensal.

Testes qui presentes fuerunt, pelagius petri prelatis Ecclesie Sancta Maria de uilaleo testis, sebastianus ruderici testis. Johanne Martijs,testis. fernandus petri dicto caualeiro, testis. pááz pedrez, testis. Garsia dominicj testis. paaz Martijs de guisandi testis.V octo dias por andar en febrario. Regnante rege domini Adelefonsi, tenentes sarria R. Plas G. ramiris infirmarios fratri rudericus N. fernandus Lucensi Episcopi Michael. Johannes notuit.

Ego Marina martis uxor cipriaes supra dicto quito uos ipsa hereditate que me destes in uilaleo pola que me destes in carualedo por istos omes presentes de suso dictos.

GALEUZCA:Galicia,Euskadi,Catalunya

És una ocasió que de cap manera podria desaprofitar, aquesta de saludar els


companys de Galeuzca aplegats en aquesta meravellosa ciutat de Tarragona, de

la qual solament te’n pots absentar físicament. Tarragona és un marc extraordinari

per a una trobada també excepcional. Aquest clima oníric de Tàrraco

escau perfectament per al llarg somni de solidaritat, el gran pacte d’entesa entre

tres nacions ben definides, i que anomenem Galeuzca.

Aquesta Galeuzca nostra ara acaba de complir setanta anys. Ha estat un llarg

període en què, també com en els somnis recurrents, hi ha hagut una pila d’alts

i baixos. En un clima oníric on hi podien mancar les llargues pauses d’ofec

–sempre provocat per un mateix adversari– alternades amb els moments, fins

ara massa breus, de l’esplendor somniada.

Galeuzca és, doncs, una formidable entesa entre tres pobles diferents,

agermanats per unes idèntiques vehemències morals. Aquí, a Tarragona, a

partir d’avui escrivim unes noves pàgines d’aquesta història inacabable, que és

la dels nostres països Galícia, Euskadi i Catalunya, units en el nom simbòlic

que ens concentra i aglutina: Galeuzca.

Foro Aberto da TVGalega i Francisco Vàzquez.

-Francisco Vázquez a Galliza.
"Non hai diferenza entre un xudeu perseguido polos nazis e un neno  castigado por falar español"


O exalcalde socialista de A Coruña Francisco Vázquez xulga que "non hai ningunha diferenza" entre "un xudeu con estrela amarela perseguido polos nazis" e "un neno castigado por falar castelán no patio do colexio". "Non hai diferenza, é unha opresión", subliña.

Son as súas palabras no programa 'Foro Aberto' da TVG , onde quen tamén fose Embaixador ante a Santa Sé insistiu en que "é inconcibible nunha sociedade democrática" que un neno sexa castigado por "utilizar a súa lingua materna".

Cuestionado acerca da política lingüística para o ensino, mostrouse "defensor do que di a Constitución", que fixa que "todos os españois teñen o dereito e deber de usar e coñecer a lingua española" e que outorga a aquelas comunidades con lingua propia o "dereito" de facer o propio.

*Outra asunto sobre o que reflexiona no programa é a situación do seu partido, ao que achaca "un deriva radical". "Non nas posturas", matiza, senón de "ideoloxía", dado que agora "colle sempre as bandeiras 'frikis'.

"As dos antisistema, os okupas, os indignados. Non nos corresponde a nós e non debe preocuparnos, porque ao final son un ou dous millóns (de persoas), e as maiorías non están aí," remarcou, reivindicando así que o seu partido debería "ocupar o máis amplo espectro da esquerda".

Así, quen se define como "socialdemócrata, católico e españolista" contrapón a "solidariedade" que "preside" o ideario da súa formación coa "deslealdade" que "define a posición nacionalista", xa que "o seu único obxectivo é lograr a independencia e crear un estado propio".

Luar na Lubre creat na cidade da Coruña.

Luar na Lubre foi creado en 1985 na cidade da Coruña por Bieito Romero (aínda que dous anos antes da creación oficial do grupo se editou unha maqueta chamada Ara Solis) e foi tecendo a súa traxectoria paseniñamente no eido musical galego até que a través da súa colaboración con Mike Oldfield nunha xira no ano 1992 tivo unha grande eclosión e a consecuencia desta deuse a coñecer a público ao que non chegara antes, isto viuse acrecentado pola versión que Oldfield fixo, e publicou con grande éxito, de "O son do ar" en ''The voyager co título "The song of the sun", un tema instrumental do grupo.

Non todos os grupos poden superar un éxito de tamañas dimensións sen diluír os seus principios ou saír da situación de tan boa maneira como conseguiron eles. Na actualidade continúan a súa singradura no seu estilo e, ao tempo, experimentando con algunhas novidades.


Os instrumentos que usan son: gaita galega (e algunha que outra introdución de uilleann pipe), acordeón diatónico, violín, frautas e whistles, chelo, guitarra acústica, bouzouki, pandeireta, bohdran e percusións. O grupo tivo na súa historia catro voces femininas: nos primeiros anos Ana Espinosa, posteriormente Rosa Cedrón e a portuguesa Sara Louraço Vidal, e, por último, a súa voz actual, a coruñesa Paula Rey.

Luar na Lubre resalta a cultura galega con temas tradicionais, mais tampouco quedan fora as influencias celtas de países como Irlanda, Escocia ou a Bretaña , así como unha estreita relación coa música portuguesa, pola estima que lle teñen a José Afonso, reflectida na canción "Tu gitana", que se veu reforzada coa entrada da nova cantante.

Este grupo tamén ten conciencia e compromiso social coa actualidade, plasmada en cancións coma "Memoria da noite", que comenta as consecuencias da catástrofe do Prestige no ano 2003 nas costas galegas. Evidentemente desde 1985 o estilo e tendencias do grupo evolucionou moito, cada vez soan mellor no estudio de gravación, pero sobresaen especialmente no directo.

En 2005 presentan Saudade, con poemas de García Lorca en galego adicados a Bos Aires, poemas de autores galegos homenaxeando os emigrantes, unha pandeirada de Celso Emilio Ferreiro dedicada ao Che Guevara, etc. Nesta edición participan Pablo Milanés, Emilio Cao, Adriana Varela e Lila Downs, entre outros.

No seu seguinte traballo, Camiños da fin da terra, publicado en 2007 fan un percorrido polos camiños que levan aos confíns do mundo, uns camiños cheos de lendas, tradicións, personaxes, historias que lle dan un profundo sabor a mar e frescura. A canción "Os animais", baseada nunha melodía tradicional irlandesa levada polos emigrantes a América, coñecida por ser a banda sonora dun coñecido anuncio dun automóbil, está sendo moi visitado en youtube onde foi número 1 en varias ocasións en diferentes apartados. O 3 de abril de 2008 na gala dos Premios da Música o grupo acadou recoñecemento de Mellor Álbum Tradicional por Camiños da fin da terra e Mellor Canción en Galego co tema "Canto de andar".

En 2009 publican un concerto en directo, Ao vivo, gravado en dous CDs e un DVD os días 22 e 23 de xaneiro de 2009 no Teatro Colón da Coruña, co gallo dos 24 anos de vida do grupo. Este concerto contou coas colaboracións de Diana Navarro ("Romeiro ao lonxe"), Pedro Guerra ("Memoria da noite"), Luz Casal ("Camariñas") e Ismael Serrano ("El derecho de vivir en paz"). O DVD ten coma extras o videoclip "El derecho de vivir en paz" e un spot promocional da cidade da Coruña cos seus lugares e monumentos máis coñecidos, coa música de O son do ar.

Real Academia Gallega e Instituto de la Lingua Galega

Houve tempos em que eu (nas aulas de castelhano) podia fazer perguntas como estas, que os estudantes respondiam (adapto as respostas):


1.- A castelhana é língua de algum estado?

R.- Do Reino de España e de bastantes repúblicas de América.

2.- Por que se nota que esses são estados?

R.- Porque têm exército e polícia que obrigam a cumprir as leis do estado.

3.- A Galiza é estado?

R.- Não, não é estado, mas está incluída no Reino de España.

4.- Que exército e que polícia são as que a Galiza tem?

R.- Os espanhóis, os do Reino de España.

5.- Qual será, portanto, a língua nacional da Galiza?

R.- Não a galega, mas a castelhana, que é a língua nacional do Reino.

6.- Então, que é a que dizem "língua galega", formalizada como "língua de seu" ou língua independente (da portuguesa)?

R.- Apenas um sucedâneo da língua castelhana, um a modo de dialecto do castelhano, embora na formalização feita pelas instituições espanholas (Real Academia Gallega e Instituto de la Lengua Gallega) pareça mais bem um quase crioulo de castelhano e português, mas com dicção procuradamente castelhana (nem andaluza nem americana).

A lingua,o distintivo da identitate dun pobo.

Somos galegos, en parte, porque temos unha lingua que nos diferencia dos
falantes doutras comunidades lingüísticas e temos unha cultura que, ao expresarse
en lingua galega, incorpora un xenuíno trazo de singularidade, sen perder por isto
vocación universal.

 O galego é o máis claro marcador da nosa personalidade colectiva
e o noso ben cultural máis prezado. Un tesouro que debemos preservar.
A Lei de normalización lingüística, aprobada por unanimidade no ano 1983,
e na que traballaron como deputados, con paixón e entusiasmo, Ramón Piñeiro e o
seu discípulo e colaborador Carlos Casares, é o marco legal de referencia para a política
lingüística en Galicia.

Esta lei, porén, carecía do acompañamento dun programa
de accións relacionadas e orientado a facer realidade os seus preceptos. Esta é, precisamente,
a función do Plan xeral de normalización da lingua galega, a cuxa aplicación
dedicará o Goberno que presido os esforzos e os medios necesarios.

O contido do plan, recollido no libro que teñen nas mans, aprobouse o 22 de
setembro de 2004, por unanimidade de todas as forzas políticas con representación
no Parlamento de Galicia. O consenso e o diálogo foron os impulsores do plan, refl
ectindo o desexo amplamente maioritario dos galegos e das galegas de desenvolver
a recuperación do galego dende a colaboración, o entendemento e a ausencia de
confl itos.

A chegada á Xunta de Galicia do novo Goberno prodúcese coincidindo co
momento no que o Plan xeral de normalización da lingua galega debe ser executado.
O Goberno galego deu axiña os primeiros pasos para facilitar este labor. A política
lingüística non será xa un elemento lateral da Administración e as accións dirixidas
a mellorar a situación do galego levaranse a cabo dende a totalidade da Xunta de
Galicia e das institucións que dela dependen.

Nesta dirección, unha das nosas primeiras decisións foi a de elevar o rango político
e administrativo do departamento que debe liderar o proceso de normalización

Onomatopeies del bordar dels gossos.

-Las onomatopeyas del ladrido del perro en diferentes idiomas-

*Lamine Diack, por ejemplo, el actual presidente de la Federación Internacional de Atletismo, fue la persona que me dijo cómo ladraban los perros en senegalés: "mbow, mbow";el sonido en cubano: "jau, jau" Y Fekrou Kidane, un etiope, la onomatopeya en amharique: "oi, oi" (u, u).
*A Madrid la mayoría de los perros dicen "guau"  los ladridos en otros idiomas que escucho por doquier,  que atribuyo a la inmigración y a la gran variedad de nacionalidades que reside a Catalunya.

  Por su idioma le reconocerán.
"Jam, jam" ladra el perro de mi vecino. Es rumano.
Catalán: bub (bub) *Gallego: guau (guau).Euskera: au, txau, zaunk (au, txau,zaunk).Castellano (España): guau (guau).Castellano (Cuba) jau (jau)
Francés: ouah (ua).Inglés: woof (uf).Alemán: wau (vau).Italiano: bau (bau)
Portugués: ão (ão).Sueco: varf (varf).Checo: haf (jaf).Eslovaco: hav (jau)Polaco: jau (jau).Griego: gab (gabe).Turco: hav (hau).Rumano: ham (jam)Noruego: voff, vov (vof, vove).Danés: vov (vou).Finlandés: hau,hauba, vuh (jau,jauba,vuj).Ruso: gavv.Holandés: woef (vuf).Búlgaro:: bau (bau)
Húngaro: vau (vau).Japonés: wan (uan).Chino: wo (uai).Wolof (Senegal): mbow.Sudanés: haw.Amharique (Etiopía):oi (u)

Galicien-Zentrum da Universidade de Trier

É para mim uma honra e um prazer abordar hoje uma temática que, à primeira vista,
desperta o interesse uma vez que o conhecimento desta matéria não está demasiado
desenvolvido, é mesmo bastante vago.

Parto do princípio que os organizadores deste congresso pensaram neste longo período histórico
que separa a Antiguidade da Idade Média, caracterizado pelas chamadas Invasões
Germânicas (ou dos Bárbaros, no sentido clássico de “estrangeiros”) e que marca a
dissolução da relativa unidade romana e latina ou política e cultural do Império em
antigas regiões históricas ou étnicas e em línguas românicas individuais.

E será neste sentido que vou resumir alguns, poucos, aspectos da história da língua galega. A noção
de «germânico», no seu uso actual, refere-se também a um dos estados germânicos –a
Alemanha (em italiano Germania)– mas, curiosamente, não abarca a Inglaterra, a Holanda,
os países escandinavos.

No decorrer da historia medieval e moderna tem havido bastantes contactos entre a Europa germânica e a Galiza, aliás sem influência linguística ou cultural recíproca digna de menção. Não me ocuparei destas fases históricas posteriores às Grandes Invasões, interessantes em mais de um aspecto político, económico ou
cultural.

Também não vou tratar de um aspecto particular da história da linguística românica,
disciplina filológica importantíssima nascida na Alemanha do século XIX, ou
seja da formação científica «germânica» de alguns dos grandes romanistas galegos ou
da contribuição de romanistas alemães para os Estudos Galegos.

Quero apenas mencionar o  mestre Joseph M. Piel, importante no contexto da minha temática e grande
amigo da Galiza e dos galegos, para realçar a transcendência da prevista reedição das
suas obras (inclusive os inéditos e um índice remissivo) aqui em Santiago. Feitas estas
reservas devo ainda acrescentar que prefiro, pessoalmente, dizer Galicia em vez da
forma portuguesa e popular Galiza; ela traduz uma realidade histórica contínua ao contrário
de muitos outros domínios de grande tradição, incluído o secular Portugal nascido
de terras «galegas» em palavras do Padre Sarmiento: nunca houve um «Portugal germânico.
».