Pardo Bazán , cujo prestígio e i n f l u ên c i a tornava m - n a q u ase i natacáve l, pedirá, enfim, ao poeta galego "que sus versos parezcan pensados y senti dos por u n aldeano; Ó, aI menos, que no haya en e llos cosa que con traste ó desafine de chocante modo, ni donde e l escritor urbano, que lee periódi cos y discute en cafés, asome la punta de la oreja.
Para tudo o mais lá estava o sistema espanhol.O carácter essencialista de muita da produçom regionalista colocava o sistema numha i mportante fraqueza competitiva a respeito do seu referente de oposi çom .
O repertório galegu ista privilegiado por alguns escritores era extremamente conservador, reagindo a toda a novaçom, e ficava ainda reduzido nas suas possi bilidades expansivas,dada a centrali dade que o elemento fo\clori zante (humor, costumes, etc.) ocupava.
O galeguista Pardo Becerra sintetiza em 1 88 9 esta situaçom: E unha proba crara e compreta de q u ' o lengu axe gal lego non s' hacha n-o seu estado natural, é a fal i a d' obras que sirvan , de verdadeira i strución.
E certo qu' a poesía gallega, d ' u n tempo á esta parte, adiquiriu grande vô, pro esto mesmo, este intrés soilo pol-a poesia, y en particolar pol-a hu morística, ê causa de que moi tos non l Ie dian ô gallego a estima que l Ie corresponde 10.
A procura da legitimaçom: cultura, história e política no movimento galeguista, um sistema sitiado.A di versi dade de perspecti vas sobre o que o regionalismo cultu ral devia ser, estava naturalmente i nterrelacionada (nem sempre de maneira l i ne ar) com as pol íticas. No caso de grupos reivindic adores de especifi cidades, sobretudo nacionalitári as , ressalta com maior evidência a interacçom ntre os campos cul tu ral e o do poder e o espaço
Pardo B azán, uEI olor de l a tierra", texto em que se defende a poética do galego Lamas Carvajal frente a outras manifestaçons galeguistas .Pardo Bazán nom está sozinha. . .; n a galeguista revista CaUda, aparece em Junho de um artigo de Arévalo, antirregionalista, a elogiar a sua posiçom .
diumenge, 30 de setembre del 2012
divendres, 28 de setembre del 2012
Agrupación folclórica Cantigas e Agarimos
A histórica agrupación folclórica Cantigas e Agarimos mantén aberto o prazo de matrícula para as súas actividades. O seu presidente explicou en Radio Obradoiro que a Escola oferta este ano os cursos habituais (baile e percusión tradicional, gaita, pandeireta e solfexo) e incorpora novas actividades, como requinta, piano, acordeón e guitarra.
Antón Fernández sinalou que os cursos van dirixidos a todas as idades e que o custe da matrícula é moasequible. "Os nosos prezos levan moitos anos sendo 'anticrise'. Hai cinco anos que non os subimos".
Cantigas e Agarimos, que se trasladou do seu local na Algalia de Arriba ao barrio do Castiñeiriño en abril de 2011, tamén realiza obradoiros de 10 e 15 horas relacionados co baile e a música tradicional.
Os interesados en matricularse poden facelo achegándose en horario de tarde á sede da agrupación, no primeiro andar do antigo colexio do Castiñeiriño. Máis información na web de Cantigas e Agarimos.
Antón Fernández sinalou que os cursos van dirixidos a todas as idades e que o custe da matrícula é moasequible. "Os nosos prezos levan moitos anos sendo 'anticrise'. Hai cinco anos que non os subimos".
Cantigas e Agarimos, que se trasladou do seu local na Algalia de Arriba ao barrio do Castiñeiriño en abril de 2011, tamén realiza obradoiros de 10 e 15 horas relacionados co baile e a música tradicional.
Os interesados en matricularse poden facelo achegándose en horario de tarde á sede da agrupación, no primeiro andar do antigo colexio do Castiñeiriño. Máis información na web de Cantigas e Agarimos.
dijous, 27 de setembre del 2012
Ortigueira un "revulsivo turistico" das Rias Altas
O festival internacional do mundo celta presentouse onte e celebrarase do 12 ao 15 de xullo//Blazin Fiddles, Jamie Smith's Mabon e Electric Céilí, en cartel.
Rafael Girón e Carmen Pardo, onte na presentación do Festival de Ortigueira -2012
O grupo escocés Blazin fiddles, os galeses Jamie Smith's Mabon e os irlandeses Electric Céilí serán as bandas que encabezarán a XXVIII edición do Festival Internacional do Mundo Celta de Ortigueira (A Coruña), que actuará de "revulsivo turístico" das Rías Altas dende o día 12 ao 15 de xullo.
Así o presentaron este sábado, en rolda de prensa, a secretaria xeral para ou Turismo, Carmen Pardo; o alcalde de Ortigueira, Rafael Girón; e o coordinador do evento, Alberto Balboa, os que coincidiron ao destacar que o "esforzo" realizado polo Concello ortegano para "sacar adiante" unha nova edición desta cita folk malia a "limitación económica".
En concreto, o coordinador do certame detallou que as "tres claves" do cartel 2012 serán a "oferta de concertos únicos en España", como os de Blazin fiddles, Jamie Smith' s Mabon e Electric céilí; "o apoio a grupos emerxentes" a través do concurso Runas' así como o "grande protagonismo" das bandas de gaitas de celtas como Bretaña, Escocia e, "por suposto", Galicia.
dimecres, 26 de setembre del 2012
Xoias das Catedrais galegas na Idade Media.
O Gaiás xa custodia as obras da exposición "Códices".
Xoias das catedrais galegas na Idade Media.
Das doce pezas da mostra, dúas foron cedidas pola Catedral de Lugo, o Libro X de Pergameos Reais e o Libro XI de Bulas Papais; unha pola Catedral de Mondoñedo, o Tombo Pechado e outra polo Seminario de Mondoñedo, a Legenda Maior; o Misal Auriense e o Breviario Auriense da Catedral de Ourense; catro da Catedral de Santiago: Códice Calixtino, o Breviario de Miranda, Tombo A e Historia Compostelá; e dúas da Catedral de Tui, Pontifical e Pasionario Tudense.
A consellerías asegura que o traslado das doce pezas efectuouse seguindo de xeito escrupuloso as condicións de transporte, conservación e seguridade estipuladas nos protocolos
O Museo Centro Gaiás da Cidade da Cultura de Galicia custodia xa as obras que integrarán a exposición “Códices. Xoias das catedrais galegas na Idade Media”, mostra organizada pola Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria, que reúne códices orixinais de entre os séculos IX e XV, auténticos tesouros do patrimonio documental e bibliográfico galego que por primeira vez serán exhibidos xuntos ao público.
A selección de doce pezas, entre as que se atopan obras como o Códice Calixtino, o Breviario de Miranda, o Misal Auriense ou o Tombo Pechado, poderán visitarse a partir de mañá á tarde no Museo Centro Gaiás, nunha exposición que será de balde e permanecerá aberta ao público ata o 6 de xaneiro.
O traslado dos códices, prestados polos cinco arquivos das catedrais galegas e pola Biblioteca do Seminario de Mondoñedo, efectuouse por parte de persoal especializado, baixo a supervisión das institucións que prestan as pezas e dos técnicos da Fundación Cidade da Cultura de Galicia, e cumprindo coas condicións de conservación e seguridade indicadas para obras de arte deste valor. Con motivo da organización desta mostra, algunhas das obras foron previamente restauradas polos técnicos do Arquivo do Reino de Galicia.
As pezas atópanse no museo protexidas por un dispositivo de vixilancia permanente, que incorpora os protocolos de seguridade establecidos polas unidades especializadas da Policía Nacional e da Policía Autonómica.
As obras exhibiranse cumprindo todas as condicións de conservación en canto a temperatura, humidade e luminosidade necesarias para garantir a seu perfecto estado durante os tres meses que durará a mostra. Ademais, limitarase a un máximo de 15 persoas o acceso simultáneo ao espazo de exhibición.
Comisariada por Xosé Manuel Sánchez, técnico medievalista do Arquivo da Catedral de Santiago, o comité científico da mostra está integrado polos arquiveiros das cinco catedrais galegas, polo deán da Catedral de Santiago de Compostela, e polo reitor do Seminario de Mondoñedo.
Coa organización desta exposición, a Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria desenvolve un importante labor divulgativo e de posta en valor do rico patrimonio cultural e relixioso que durante séculos foi custodiado pola Igrexa.
Xoias das catedrais galegas na Idade Media.
Das doce pezas da mostra, dúas foron cedidas pola Catedral de Lugo, o Libro X de Pergameos Reais e o Libro XI de Bulas Papais; unha pola Catedral de Mondoñedo, o Tombo Pechado e outra polo Seminario de Mondoñedo, a Legenda Maior; o Misal Auriense e o Breviario Auriense da Catedral de Ourense; catro da Catedral de Santiago: Códice Calixtino, o Breviario de Miranda, Tombo A e Historia Compostelá; e dúas da Catedral de Tui, Pontifical e Pasionario Tudense.
A consellerías asegura que o traslado das doce pezas efectuouse seguindo de xeito escrupuloso as condicións de transporte, conservación e seguridade estipuladas nos protocolos
O Museo Centro Gaiás da Cidade da Cultura de Galicia custodia xa as obras que integrarán a exposición “Códices. Xoias das catedrais galegas na Idade Media”, mostra organizada pola Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria, que reúne códices orixinais de entre os séculos IX e XV, auténticos tesouros do patrimonio documental e bibliográfico galego que por primeira vez serán exhibidos xuntos ao público.
A selección de doce pezas, entre as que se atopan obras como o Códice Calixtino, o Breviario de Miranda, o Misal Auriense ou o Tombo Pechado, poderán visitarse a partir de mañá á tarde no Museo Centro Gaiás, nunha exposición que será de balde e permanecerá aberta ao público ata o 6 de xaneiro.
O traslado dos códices, prestados polos cinco arquivos das catedrais galegas e pola Biblioteca do Seminario de Mondoñedo, efectuouse por parte de persoal especializado, baixo a supervisión das institucións que prestan as pezas e dos técnicos da Fundación Cidade da Cultura de Galicia, e cumprindo coas condicións de conservación e seguridade indicadas para obras de arte deste valor. Con motivo da organización desta mostra, algunhas das obras foron previamente restauradas polos técnicos do Arquivo do Reino de Galicia.
As pezas atópanse no museo protexidas por un dispositivo de vixilancia permanente, que incorpora os protocolos de seguridade establecidos polas unidades especializadas da Policía Nacional e da Policía Autonómica.
As obras exhibiranse cumprindo todas as condicións de conservación en canto a temperatura, humidade e luminosidade necesarias para garantir a seu perfecto estado durante os tres meses que durará a mostra. Ademais, limitarase a un máximo de 15 persoas o acceso simultáneo ao espazo de exhibición.
Comisariada por Xosé Manuel Sánchez, técnico medievalista do Arquivo da Catedral de Santiago, o comité científico da mostra está integrado polos arquiveiros das cinco catedrais galegas, polo deán da Catedral de Santiago de Compostela, e polo reitor do Seminario de Mondoñedo.
Coa organización desta exposición, a Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria desenvolve un importante labor divulgativo e de posta en valor do rico patrimonio cultural e relixioso que durante séculos foi custodiado pola Igrexa.
dilluns, 24 de setembre del 2012
Os cavalos de Tróia a Galliza
Mas alguns desses "males" estám n a raiz do movi mento: nem todos os grupos postu lavam a suficiênc i a sistémica, pretendendo alguns um subsistema galego do sistema espanh o l , como periferi a ou como construto da u n i dade superior.
De entre estas atitudes sali enta-se a que designo de "cavalos de Tró i a" : i ntelectuais postul adores da subalternidade que, colocados no sistema espanhol, se reclamam i gualmente pertencentes ao g alego e até dele l íderes, e cujas críticas aumentam ao ritmo dos tímidos avanços autonomistas.
Pardo Bazán é a representante mais característica dessa atitude, e o seu mel hor compêndio De mi tierra ( 1 8 8 8 ) , l i vro onde, no que di respeito ao caso que •• tratamos, defe nde a l i teratura espanh o l a (referente de oposi çom galeguista) como superior à portuguesa (referente de reintegraçom6),e em que combate "lo que en el terreno político representa l a l i teratura regional" e manifesta as suas "dudas acerca de su utilidad y porvenir", provocadas por:
*Lo mucho que complica e l estudio y conocimiento de una literatura nacional su di visión en varias lenguas.
*La l i mitada esfe ra de acción que corresponde á l as obras literarias cuando sólo pueden ser debidamente apreciadas en un territorio circunscrito y dependiente.
*EI carácter arqueológico de los renac i m i e ntos regi o n a l e sA." S u forzoso e x c l u s i v i s mo y condición en cierto modo negativa.S: EI impulso inevitable de toda nacionalidad á extinguir los dialectos y á que prevalezca e l más perfecto y general de entre e llos, que constituye l a lengua patria'.
Para o desenvolvi mento dos conceitos "referente de oposiçom" e "referente de reintegraçom", cfr., por exemplo, Beramendi, "EI Partido Galleguista y poco más" i n Los Nacionalismos en la Espafiaa de la II República, J u sto G . Beramendi
"La Poesía Reg ional Gallega", "Discurso presidencial, leído en la Velada que, para honrar l a memoria de Rosalía Castro, ha celebrado e l Liceo de Artesanos de l a Coruna, el día 2 de Septiembre de 1 885" (que, diga-se de passage, mais parece o combate a qualquer possibilidade separatista do que elogio à poeta), in De mi Tierra.
Pardo Bazán , c uj o prestíg i o e i n f l u ên c i a torn a v a m - n a q u ase i natacáve l, pedirá, enfim, ao poeta galego "que sus versos parezcan pensados y senti dos por u n aldeano; Ó, aI menos, que no haya en e llos cosa que con traste ó desafine de chocante modo, ni donde e l escritor urbano, que lee periódi cos y discute en cafés, asome la punta de l a oreja.
O carácter essencialista de muita da produçom regionalista colocava o sistema numha i mportante fraqueza competitiva a respeito do seu referente de oposi çom . O repertório galegu ista privilegiado por alguns escritores era extremamente conservador, reagindo a toda a i novaçom, e ficava ainda reduzido nas suas possi bilidades expansivas,dada a centrali dade que o elemento fo\clori zante (humor, costumes,etc.) ocupava.
O galeguista Pardo Becerra sintetiza em 1 88 9 esta situaçom: E unha proba crara e compreta de q u ' o lengu axe gal lego non s' hacha n-o seu estado natural, é a fal i a d' obras que sirvan , de verdadeira i strución. E certo qu' a poesía gallega, d ' u n tempo á esta parte, adiquiriu grande vô, pro esto mesmo, este
intrés soilo pol-a poesia, y en particolar pol-a hu morística, ê causa de que moi tos non l Ie dian ô gallego a estima que l Ie corresponde 10.
A procura da legitimaçom: cultura, história e política no movimento galeguista, um sistema sitiado A di versi dade de perspecti vas sobre o que o regionalismo cultu ral devia ser, estava naturalmente i nterrelacionada (nem sempre de maneira l i ne ar) com as pol íticas. No caso de grupos reivindic adores de especifi cidades, sobretudo nacionalitári as , ressalta com maior evidência a interacçom ntre os campos cul tu ral e o do poder e o espaço
Pardo B azán, uEI olor de l a tierra", p. 50 texto em que se defende a poética do galego Lamas Carvajal frente a outras manifestaçons galeguistas ( in De mi Tierra,).
P. Bazán nom está sozinha. . .; n a galeguista revista CaUda, aparece em Junho de 1 888 um artigo de 1. de Arévalo, anti rregionalista, a elogiar a sua posiçom . A Monteira, número 4, de 26 de Outubro de 1 8876.
diumenge, 23 de setembre del 2012
Afectados polas preferentes piden a devolució do diñeiro.
-Gran manifestación en Santiago-
Afectados polas preferentes piden a devolución íntegra do diñeiro e denuncian unha "arbitraxe a dedo"-.Reprochan que o decreto do Goberno "blinda que os bancos e caixas non teñan que devolver o diñeiro" -.Los manifestantes en la plaza del Obradoiro, en Santiago
Unhas mil persoas manifestáronse en Santiago --os organizadores falan de 5.000-- en protesta pola "estafa" das participacións preferentes baixo o lema 'Estafados polos bancos. Expropiados polo goberno'. As 25 plataformas de afectados reclaman a "devolución íntegra" do diñeiro ao "100 por cen dos afectados" e acusaron ao Goberno galego de "elixir a dedo" aos encargados de realizar a arbitraxe.
A protesta partiu pasadas as 11.30 da mañá desde Porta Faxeira, coa presenza das 25 plataformas de afectados chegadas en autobuses e coches particulares desde as diferentes comarcas galegas. A elas sumaronse varias asociacións e colectivos, así como representantes do BNG como o candidato ao Parlamento galego por Pontevedra Carlos Aymerich, e o portavoz municipal en Santiago, Rubén Cela, quen cualificou de "auténtica estafa legalizada polo último decreto do PP".
O portavoz da plataforma de afectados en Santiago de Compostela, Xesús Domínguez, censurou que o real decreto aprobado o pasado 30 de agosto "blinda que os bancos e caixas non teñan que devolver o diñeiro" a "particulares, aforradores e comerciantes polo miúdo" aos que lle foron "endosadas con engano" participacións preferentes e obrigacións subordinadas.
Pola súa banda, Aymerich asegurou que o problema debe resolverse a través de "non contestar á demanda da fiscalía" e, desde a Xunta, "impugnando o decreto lei 24 do ano 2012" que articula "o roubo a miles de galegos".
"Non imos parar ata que o Goberno estatal, a Xunta de Galicia e o Europarlamento recoñezan que somos aforrados e devólvannos o 100 por cen dos nosos aforros. Non somos investidores", esgrimiu Domínguez.
Pola súa banda, o representante da plataforma do Salnés, José Manuel Vázquez, sinalou que a selección das persoas encargadas de realizar a arbitraxe estase realizando "a dedo" xa que "en ningún momento estanse baseando nalgún criterio".
Preguntado pola posibilidade de que os afectados polas preferentes poidan ser empregados como arma electoral, Vázquez afirmou que lles dá "igual a cor de quen goberne", porque o "único" que lles poden ajudar". "Calquera desculpa non é válida, aquí é válido que cobremos todos", remachou Vázquez.
Ao seu paso polas sedes de Nova Galicia Banco, os manifestantes proferiron consignas como "Aí está a cova de Alí Babá" ou "Banqueiros a prisión, queremos solución", ata producíndose lanzamentos de ovos e pegadas de carteis nas cristaleiras por parte dalgúns concentrados.
A protesta encheu de ruído as rúas de Compostela por onde pasou; con cacerolas, bombos, gaitas e bucinas que os manifestantes non deixaron de facer soar ao longo de toda a protesta.
A manifestación transcorreu con normalidade ata a súa chegada á Praza do Obradoiro, lugar onde finalizou a protesta coa lectura dun manifesto por parte da actriz Isabel Risco. "Segundo as propias palabras de Novagalicia Banco a arbitraxe será a solución só para o 15 por cento dos afectados. O banco está rexeitando 3 de cada 4 solicitudes, os casos resoltos por esta vía non chegan ao 1 ou 2 por cento dos 43.000 afectados e en diñeiro non devolveron nin o 1 ou 2 por mil do roubado", rezaba o manifesto.
Así mesmo, a actriz galega reclamou ao presidente da Xunta en nome dos afectados que a "demanda sexa admitida a trámite canto antes, que se acuda nesa demanda da Fiscalía, que impugne o Real Decreto do espolio e que diga a Madrid e a Bruxelas" que os afectados foron "estafados e enganados".
Para finalizar, os organizadores invitaron aos alí presentes a desprazarse ata a Colexiata de Sar, onde na tarde do sábado celébrase a voda dun fillo do ministro de Xustiza, Alberto Ruíz Gallardón. Tamén chamaron a unha nova mobilización o próximo 4 de outubro en Santiago de Compostela.
dissabte, 22 de setembre del 2012
A sorpresa en Boqueixón trala detención onte do Alcalde
A sorpresa en Boqueixón trala detención onte do alcalde, Adolfo Gacio, no marco da Operación Pokemon foi maiúscula. Así o sinalaba esta mañá en Radio Obradoiro o voceiro local do BNG. Xabier Canabal explicou que tivo ocasión de falar onte co tenente de alcalde e que "estaba totalmente sorprendido, á espera de que a avogada se puxera en contacto co concello esta mañá".
Canabal valora o acontecido "con total prudencia e agardando a que a xustiza faga o seu traballo". Segundo dixo, "unha vez actúe, esixiremos coñecer todos os detalles da operación, porque nos parece un asunto grave e porque tal e como se desenvolveron os feitos, hai indicios de que hai cousas que explicar".
Os axentes que detiveron onte ao rexedor levaron do consistorio o expediente de contratación do servizo de axuda no fogar que o concello adxudicara a empresa Sermasa, do grupo Vendex. Sobre este asunto, Canabal dixo que " nese expediente, tralas valoracións dos técnicos e das ofertas económicas, non se detectaron ningunhas irregularidades. Teñen que vir desde outro ámbito, non do administrativo, porque a documentación estaba en regla".
O edil di que os veciños están "conmocionados e á expectativa". Sostén que "o goberno debería ter actuado con moita máis dilixencia, convocar aos concelleiros e facer unha declaración institucional para tranquilizar aos cidadáns". Segundo dixo, "esperamos reunirnos á tarde e tomar algunha decisión, porque hai que nomear ao alcalde en funcións".
Canabal valora o acontecido "con total prudencia e agardando a que a xustiza faga o seu traballo". Segundo dixo, "unha vez actúe, esixiremos coñecer todos os detalles da operación, porque nos parece un asunto grave e porque tal e como se desenvolveron os feitos, hai indicios de que hai cousas que explicar".
Os axentes que detiveron onte ao rexedor levaron do consistorio o expediente de contratación do servizo de axuda no fogar que o concello adxudicara a empresa Sermasa, do grupo Vendex. Sobre este asunto, Canabal dixo que " nese expediente, tralas valoracións dos técnicos e das ofertas económicas, non se detectaron ningunhas irregularidades. Teñen que vir desde outro ámbito, non do administrativo, porque a documentación estaba en regla".
O edil di que os veciños están "conmocionados e á expectativa". Sostén que "o goberno debería ter actuado con moita máis dilixencia, convocar aos concelleiros e facer unha declaración institucional para tranquilizar aos cidadáns". Segundo dixo, "esperamos reunirnos á tarde e tomar algunha decisión, porque hai que nomear ao alcalde en funcións".
divendres, 21 de setembre del 2012
Volve a movida a Santiago:moito ruido e un disparate de alcol
Os cánticos atronaron a madrugada da zona vella de Compostela // A primeira noite de copas do curso encheu de mozos e mozas a parte antiga da cidade e tamén a nova // "Bebo unha botella o xoves e outra o sábado, e estou xenial", di un rapaz duns vinte anos // Soen repartir unha botella de whisky ou ron entre dous homes, e unha dá para tres mulleres
Mozos e mozas na movida deste xoves en Compostela - FOTO: X.C.Noticias relacionadas.Descienden las sanciones por consumo de alcohol en la vía pública en Santiago.Primeira noite de movida do curso en Santiago
Parece algo cedo para o ambiente, sen embargo xa hai un fluxo significativo de xente que circula cara á zona de San Bieito e Entremuros. Efectivamente, alí xa empezan acumularse persoas á porta dos locais da zona. Todo se ve nese momento traquilo e bastante silencioso. Estou realizando unha viaxe pola movida santiaguesa, a primeira do curso, e decido ir dar unha volta polas rúas da zona nobre.
Dúas e media. Empeza a haber xente na Raíña e xa con estampa de estaren animados. Falo con varios, que me explican que por alí as cervexas valen 1,5 euros e se pode conseguir algún chupito por 2,5. As copas soben aos cinco euros. Alí atopo a Alberto e a unha amiga que me contan que xa moito antes un policía os alertou de que non se pode consumir alcol na rúa. Despois puiden comprobar que esa norma ten pouco eco na noite compostelá.
Diríxome de novo á zona de Entremuros, e polo camiño vexo outra área quente, a de San Fiz. Grupos de mozos e mozas ocupan as escaleiras e as entradas dos pubs. Un grupo de rapazas conversan sentadas arredor duns briks de tinto 'Gran duque', e outros mozos amosan xa algarabía. Pregúntolle a un deles, duns vinte anos, que cantidade de alcol consumen, en xeral, el e os seus amigos na noite de marcha. Fala rápido e coa lingua algo esbaradiza e espesa. Nótase que xa van alá bastantes grolos de licor, que empezan a pasar factura. Contesta, como bo galego, que depende. "Segundo como estea o persoal de forte".
"Eu bebo unha botella", dime. "Perdoa que o dubide, paréceme moito", respondo eu. E el insiste. "Si, si. Pódelo crer. Bebo unha botella os xoves e outra os sábados, e estou xenial". Despois os outros días non bebo nada. En xeral, segundo me comenta, os homes soen beber media ou unha botella na noite, preferentemente de whisky ou de ron. "As mulleres toman máis vodka".
Seguen os cánticos e eu vou a Entremuros. Agora si que hai peña. De pé e sentados, como nos outros lugares, bebendo e cantando a pleno pulmón. Oio unha guitarra e achégome. Un grupo canta con paixón. Despois métome nun dos pubs, para ver que ambiente hai dentro. Antes pregunto polo prezo das copas: cinco euros. Ao rapaz que mo di parécenlle caras, pero é o que hai.
Xa pasa das cinco. Chego a Puente Castro e vexo outra concentración de rapaces. Cheira bastante a ouriños -a verdade é que durante o meu paseo pola movida vin varios mexando, contra unha parede ou contra contenedores do lixo, bastante noxento-. É tarde e hai fame. Empezan a verse bocadillos nas mans e bocas que morden con ansia. Comprobo que a mocidade aínda ten corda para rato e eu xa completei un percorrido bastante amplo, así que me retiro. Hoxe é outro día
Mozos e mozas na movida deste xoves en Compostela - FOTO: X.C.Noticias relacionadas.Descienden las sanciones por consumo de alcohol en la vía pública en Santiago.Primeira noite de movida do curso en Santiago
Parece algo cedo para o ambiente, sen embargo xa hai un fluxo significativo de xente que circula cara á zona de San Bieito e Entremuros. Efectivamente, alí xa empezan acumularse persoas á porta dos locais da zona. Todo se ve nese momento traquilo e bastante silencioso. Estou realizando unha viaxe pola movida santiaguesa, a primeira do curso, e decido ir dar unha volta polas rúas da zona nobre.
Dúas e media. Empeza a haber xente na Raíña e xa con estampa de estaren animados. Falo con varios, que me explican que por alí as cervexas valen 1,5 euros e se pode conseguir algún chupito por 2,5. As copas soben aos cinco euros. Alí atopo a Alberto e a unha amiga que me contan que xa moito antes un policía os alertou de que non se pode consumir alcol na rúa. Despois puiden comprobar que esa norma ten pouco eco na noite compostelá.
Diríxome de novo á zona de Entremuros, e polo camiño vexo outra área quente, a de San Fiz. Grupos de mozos e mozas ocupan as escaleiras e as entradas dos pubs. Un grupo de rapazas conversan sentadas arredor duns briks de tinto 'Gran duque', e outros mozos amosan xa algarabía. Pregúntolle a un deles, duns vinte anos, que cantidade de alcol consumen, en xeral, el e os seus amigos na noite de marcha. Fala rápido e coa lingua algo esbaradiza e espesa. Nótase que xa van alá bastantes grolos de licor, que empezan a pasar factura. Contesta, como bo galego, que depende. "Segundo como estea o persoal de forte".
"Eu bebo unha botella", dime. "Perdoa que o dubide, paréceme moito", respondo eu. E el insiste. "Si, si. Pódelo crer. Bebo unha botella os xoves e outra os sábados, e estou xenial". Despois os outros días non bebo nada. En xeral, segundo me comenta, os homes soen beber media ou unha botella na noite, preferentemente de whisky ou de ron. "As mulleres toman máis vodka".
Seguen os cánticos e eu vou a Entremuros. Agora si que hai peña. De pé e sentados, como nos outros lugares, bebendo e cantando a pleno pulmón. Oio unha guitarra e achégome. Un grupo canta con paixón. Despois métome nun dos pubs, para ver que ambiente hai dentro. Antes pregunto polo prezo das copas: cinco euros. Ao rapaz que mo di parécenlle caras, pero é o que hai.
Xa pasa das cinco. Chego a Puente Castro e vexo outra concentración de rapaces. Cheira bastante a ouriños -a verdade é que durante o meu paseo pola movida vin varios mexando, contra unha parede ou contra contenedores do lixo, bastante noxento-. É tarde e hai fame. Empezan a verse bocadillos nas mans e bocas que morden con ansia. Comprobo que a mocidade aínda ten corda para rato e eu xa completei un percorrido bastante amplo, así que me retiro. Hoxe é outro día
dimecres, 19 de setembre del 2012
Coalicion Alternativa Galega de Esquerda
Espazo Ecosocialista incorporouse á coalición Alternativa Galega de Esquerda, integrada até agora por Anova e Esquerda Unida, e explica que, aínda que esta unión "non resolve satisfactoriamente a alternativa ampla, necesaria e demandada pola cidadanía", supón "un paso importante na unidade da esquerda".
Ademais, os ecosocialistas aclaran que, dado que non están "preocupados" polos postos nas listas electorais, os seus candidatos pechan as candidaturas en cada provincia. Pola Coruña presentarase Manuel Dios; por Lugo, Iván Rodríguez Lombardero; por Ourense, María Xesús Boo Feijóo; e por Pontevedra, Xoán Hermida.
Espazo Ecosocialista, que se integrou primeiro en Compromiso por Galicia, pero anunciou a semana pasada a súa decisión de abandonar esta formación, argumentou nun comunicado que a súa decisión de incorporarse á coalición permite avanzar na "concentración electoral fronte ao PP" e é "unha nova experiencia na procura de superar a división da esquerda nacionalista e non nacionalista baixo un proxecto nacional".
As dúas tarefas "fundamentais" que se presentan, agregan, son "reconstruír o espazo da esquerda nacional renovadora e conseguir a derrota electoral do PP". En calquera caso, Espazo Ecosocialista apunta que son conscientes de que o proceso de renovación e converxencia da esquerda galega "non termina no 21-Ou", polo que manterán aberto o diálogo e facilitarán "os espazos de encontro necesarios con todas as forzas progresistas e galeguistas".
A incorporación faise "baixo as premisas dun acordo político" que asegura a participación de Espazo Ecosocialista nos órganos políticos, executivos e técnicos da coalición, así como a participación activa "do compoñente ecosocialista na mesma". "Estamos convencidos de que a presenza de Espazo Ecosocialista vai facilitar a incorporación dun necesario sector social cidadán que doutro xeito non se mobilizaría ante o imprescindible cambio político e vai servir de elemento aglutinador dun espazo da esquerda nacional renovadora e verde", aseguran.
Pola Coruña preséntase Manuel Dios Diz, que é mestre en Santiago, así como presidente e fundador do Seminario Galego de Educación para a Paz. Ademais ocupou cargos nas executivas da CXTG e a CIG. O candidato por Lugo, Iván Rodríguez Lombardero, é técnico en sustentabilidade e antigo responsable desta área no Concello de Ribadeo. Agora é xerente dunha casa de turismo rural.
María Xesús Boo, a aspirante por Ourense, é docente e militante de movementos ecopacifistas. Pola súa banda, o candidato por Pontevedra, Xoán Hermida, o licenciado en Historia e foi secretario de Organización de Esquerda de Galicia, así como coordinador do Grupo Parlamentario Mixto entre 1997 e 1999. Tamén dirixiu a ONG Amarante até 2007.
Ademais, os ecosocialistas aclaran que, dado que non están "preocupados" polos postos nas listas electorais, os seus candidatos pechan as candidaturas en cada provincia. Pola Coruña presentarase Manuel Dios; por Lugo, Iván Rodríguez Lombardero; por Ourense, María Xesús Boo Feijóo; e por Pontevedra, Xoán Hermida.
Espazo Ecosocialista, que se integrou primeiro en Compromiso por Galicia, pero anunciou a semana pasada a súa decisión de abandonar esta formación, argumentou nun comunicado que a súa decisión de incorporarse á coalición permite avanzar na "concentración electoral fronte ao PP" e é "unha nova experiencia na procura de superar a división da esquerda nacionalista e non nacionalista baixo un proxecto nacional".
As dúas tarefas "fundamentais" que se presentan, agregan, son "reconstruír o espazo da esquerda nacional renovadora e conseguir a derrota electoral do PP". En calquera caso, Espazo Ecosocialista apunta que son conscientes de que o proceso de renovación e converxencia da esquerda galega "non termina no 21-Ou", polo que manterán aberto o diálogo e facilitarán "os espazos de encontro necesarios con todas as forzas progresistas e galeguistas".
A incorporación faise "baixo as premisas dun acordo político" que asegura a participación de Espazo Ecosocialista nos órganos políticos, executivos e técnicos da coalición, así como a participación activa "do compoñente ecosocialista na mesma". "Estamos convencidos de que a presenza de Espazo Ecosocialista vai facilitar a incorporación dun necesario sector social cidadán que doutro xeito non se mobilizaría ante o imprescindible cambio político e vai servir de elemento aglutinador dun espazo da esquerda nacional renovadora e verde", aseguran.
Pola Coruña preséntase Manuel Dios Diz, que é mestre en Santiago, así como presidente e fundador do Seminario Galego de Educación para a Paz. Ademais ocupou cargos nas executivas da CXTG e a CIG. O candidato por Lugo, Iván Rodríguez Lombardero, é técnico en sustentabilidade e antigo responsable desta área no Concello de Ribadeo. Agora é xerente dunha casa de turismo rural.
María Xesús Boo, a aspirante por Ourense, é docente e militante de movementos ecopacifistas. Pola súa banda, o candidato por Pontevedra, Xoán Hermida, o licenciado en Historia e foi secretario de Organización de Esquerda de Galicia, así como coordinador do Grupo Parlamentario Mixto entre 1997 e 1999. Tamén dirixiu a ONG Amarante até 2007.
dilluns, 17 de setembre del 2012
Ao Pazo de Fefiñáns como Ben de Interese Cultural
A Consellería de Cultura e Educación outorgaralle a maior protección ao Pazo de Fefiñáns coa súa declaración como Ben de Interese Cultural.O Diario Oficial de Galicia publica hoxe o decreto de incoación do procedemento para a declaración, coa categoría de monumento, deste senlleiro edificio cambadés
Santiago de Compostela, 17 de setembro de 2012.- A Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria continúa a avanzar no procedemento para outorgar ao cambadés Pazo de Fefiñáns a maior protección patrimonial, a través da súa declaración como Ben de Interese Cultural (BIC). Neste camiño, o Diario Oficial de Galicia publica hoxe o decreto polo que se incoa o procedemento para a declaración de BIC, coa categoría de monumento, deste senlleiro edificio; ao tempo que se dispón a apertura dun período de información pública durante o prazo dun mes desde mañá.
Deste xeito, a Xunta de Galicia cumpre co comprometido polo propio presidente, Alberto Núñez Feijóo, quen anunciou a comezos do pasado mes de agosto que o Goberno galego estaba a traballar para que Fefiñáns fora BIC. De feito, o Consello da Xunta xa lle deu o visto e prace a esta declaración, que inclúe no conxunto a Igrexa de San Bieito, tanto polo seu valor patrimonial, como por ter sido a capela do Pazo. Esta declaración únese, ademais, á da do conxunto histórico-artístico da vila como BIC no ano 2001.
Perímetro de protección
Para delimitar o catálogo de bens obxecto de protección así como o seu perímetro, a Consellería de Cultura e Educación, a través da Dirección Xeral do Patrimonio Cultural, analizou os informes Comisión Territorial do Patrimonio Histórico de Pontevedra, da Real Academia de Belas Artes de Nosa Señora don Rosario, do Consello da Cultura Galega e da Universidade de Santiago de Compostela; todos eles favorables á declaración de Fefiñáns como BIC.
Deste xeito, ademais do propio edificio do pazo e a igrexa de San Bieito, decláranse BIC as edificacións anexas, como as cortes dos cabalos e adegas; e os bens mobles vinculados a ambos os edificios, tales como retratos, esculturas, retablos, escudos, e mobiliario diverso.No que atinxe ao perímetro de protección do BIC, o decreto amplía esta área respecto do expediente incoada inicialmente, dando resposta ás recomendacións dos devanditos órganos consultados. Deste xeito, o perímetro é o indicado na imaxe anexa.
Santiago de Compostela, 17 de setembro de 2012.- A Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria continúa a avanzar no procedemento para outorgar ao cambadés Pazo de Fefiñáns a maior protección patrimonial, a través da súa declaración como Ben de Interese Cultural (BIC). Neste camiño, o Diario Oficial de Galicia publica hoxe o decreto polo que se incoa o procedemento para a declaración de BIC, coa categoría de monumento, deste senlleiro edificio; ao tempo que se dispón a apertura dun período de información pública durante o prazo dun mes desde mañá.
Deste xeito, a Xunta de Galicia cumpre co comprometido polo propio presidente, Alberto Núñez Feijóo, quen anunciou a comezos do pasado mes de agosto que o Goberno galego estaba a traballar para que Fefiñáns fora BIC. De feito, o Consello da Xunta xa lle deu o visto e prace a esta declaración, que inclúe no conxunto a Igrexa de San Bieito, tanto polo seu valor patrimonial, como por ter sido a capela do Pazo. Esta declaración únese, ademais, á da do conxunto histórico-artístico da vila como BIC no ano 2001.
Perímetro de protección
Para delimitar o catálogo de bens obxecto de protección así como o seu perímetro, a Consellería de Cultura e Educación, a través da Dirección Xeral do Patrimonio Cultural, analizou os informes Comisión Territorial do Patrimonio Histórico de Pontevedra, da Real Academia de Belas Artes de Nosa Señora don Rosario, do Consello da Cultura Galega e da Universidade de Santiago de Compostela; todos eles favorables á declaración de Fefiñáns como BIC.
Deste xeito, ademais do propio edificio do pazo e a igrexa de San Bieito, decláranse BIC as edificacións anexas, como as cortes dos cabalos e adegas; e os bens mobles vinculados a ambos os edificios, tales como retratos, esculturas, retablos, escudos, e mobiliario diverso.No que atinxe ao perímetro de protección do BIC, o decreto amplía esta área respecto do expediente incoada inicialmente, dando resposta ás recomendacións dos devanditos órganos consultados. Deste xeito, o perímetro é o indicado na imaxe anexa.
dijous, 13 de setembre del 2012
Sobre o topónimo Galiza ou Galicia.
Pelo seu interesse, reproduzo um artigo sobre o topónimo Galiza ou Galicia. Não são excluíntes, por muito que alguns queiram.
La palabra Galiza en las fuentes
“Dom Enrique, porlla gracia de Deus, rey de Castiella, de Leon, de Tolledo, de Galiza…” (Tumbo B de la Catedral de Santiago de Compostela, doc. 360, con data 1369, abril, 2. Sevilla)
El empleo del término “Galiza” resulta polémico para algunos, sin embargo, esta polémica sólo puede mantenerse desde el desconocimiento de las fuentes.
“Galicia”: Esta es la denominación admitida en castellano. Proviene, evidentemente, del término latino o latinizado “Gallaecia” (Gal-lekia). La evolución esperada de esta palabra sería en castellano *Gallecia, con elle (como caballum > caballo), lo que muestra que o bien la palabra no es patrimonial (sería una palabra tomada de otra lengua) o que algún factor ha modificado la evolución esperada.
“Galiza”: Es la denominación de Galicia en portugués.
“Galicia/Galiza”: Galicia fue, hasta muy recientemente, la única forma válida reconocida por la normativa oficial de la lengua gallega. Galiza es la forma reivindicada desde hace mucho tiempo por el reintegracionismo. ¿Cuál sería la evolución esperada en gallego del sustantivo Gallaecia? En gallego, la l geminada se simplifica: -ll- > -l- (caballum > cabalo), pero el grupo –cia puede dar algunos resultados distintos. Atendiendo a la toponimia, por ejemplo, la palabra latina “palatium” da “pazo” en el centro y occidente de Galicia, pero da “pacio” en el tercio oriental. Ciertamente, el grupo –tia no es el grupo –cia, pero su evolución suele dar idéntico resultado. La conclusión es que la evolución esperada en Galicia daría Galiza, en el occidente y centro del país, y Galicia, en el oriente. Ambos términos serían sobradamente legítimos.
La palabra Galiza en las fuentes
“Dom Enrique, porlla gracia de Deus, rey de Castiella, de Leon, de Tolledo, de Galiza…” (Tumbo B de la Catedral de Santiago de Compostela, doc. 360, con data 1369, abril, 2. Sevilla)
El empleo del término “Galiza” resulta polémico para algunos, sin embargo, esta polémica sólo puede mantenerse desde el desconocimiento de las fuentes.
“Galicia”: Esta es la denominación admitida en castellano. Proviene, evidentemente, del término latino o latinizado “Gallaecia” (Gal-lekia). La evolución esperada de esta palabra sería en castellano *Gallecia, con elle (como caballum > caballo), lo que muestra que o bien la palabra no es patrimonial (sería una palabra tomada de otra lengua) o que algún factor ha modificado la evolución esperada.
“Galiza”: Es la denominación de Galicia en portugués.
“Galicia/Galiza”: Galicia fue, hasta muy recientemente, la única forma válida reconocida por la normativa oficial de la lengua gallega. Galiza es la forma reivindicada desde hace mucho tiempo por el reintegracionismo. ¿Cuál sería la evolución esperada en gallego del sustantivo Gallaecia? En gallego, la l geminada se simplifica: -ll- > -l- (caballum > cabalo), pero el grupo –cia puede dar algunos resultados distintos. Atendiendo a la toponimia, por ejemplo, la palabra latina “palatium” da “pazo” en el centro y occidente de Galicia, pero da “pacio” en el tercio oriental. Ciertamente, el grupo –tia no es el grupo –cia, pero su evolución suele dar idéntico resultado. La conclusión es que la evolución esperada en Galicia daría Galiza, en el occidente y centro del país, y Galicia, en el oriente. Ambos términos serían sobradamente legítimos.
As coñecidas Bandeiras Azuis a Galliza
La "Fundación para a Educación Ambiental (FEA)" é unha entidade privada que todos os anos concede as coñecidas bandeira azuis. Outras sociedades como Ategrus -tamén privada e vinculada as empresas de servizos de limpeza- tamén outorgan distintivos semellantes. A todas as administracións dos municipios costeiros preocupalles a promoción turística do seu concello e se esforzan por obter estes "galardóns" dos que resulta unha boa publicidade nos medios de comunicación. Pola súa parte esta entidades premiadoras obteñen así presenza pública e difunden as súas actividades e servizos.
Pero os usuarios das praias tamén queremos saber se estes distintivos funcionan só como reclamo turístico e promocional ou pola contra serven como garantía de calidade ambiental. No caso dos premios Ecoplayas de Ategrus, estes se conceden a partir dun pouco imparcial mecanismo que consiste nunha memoria xustificativa da xestión global realizada na praia, que aporta o propio concello que concurre ao premio. Alomenos FEE concede as súas bandeiras sempre tras unha avaliación anual realizada por inspectores da propia entidade, en función de criterios ecolóxicos como a calidade das augas, a limpeza e a dotación de servizos.
Asemade os usuarios -aínda que esta posibilidade é pouco coñecida- poden realizar denuncias si observan deficiencias ambientais. Nembargantes o prestixio das bandeiras azuis ultimamente está en franca regresión. En 1999 a Comisión Europea conxelou as subvencións destinadas á FEE pola cantidade de queixas e denuncias acumuladas contra esta entidade provenientes na súa meirande parte de España. As asociacións ecoloxistas -Greenpeace e Ecoloxistas en Acción entre outras- denuncian que o distintivo azul ondea en praias onde emisarios submarinos verten aguas fecais ou residuos industriais tóxicos e non se retiran de praias francamente degradadas polo urbanismo invasivo, polo que son fonte de confusión e poden constituir un auténtico engano para os usuarios destas.
Pero os verdadeiros responsables de esta confusión son as administracións municipais porque queren facer pasar estas distincións por certificados oficiais de excelencia cando acreditan só a dotación de servizos como socorrismo e aseos.Existe nembargantes un instrumento de avaliación ambiental verdadeiramente rigoroso. Se trata da certificación en xestión ambiental de praias mediante á aplicación da norma ISO 14001 e o Reglamento EMAS.
O concello que solicita a implantación deste sistema obtén un certificado de tres anos de vixencia e recibe unha auditoría anual de seguimento por parte de empresas independentes que certifican o cumprimento da lexislación vixente xunto co do resto dos requisitos da norma de referencia. Asúmesmo debe establecerse un programa de obxectivos e metas medio ambientais, asumir un compromiso de prevención da contaminación e debe demostrarse unha mellora continua (non só unha intervención puntual) na xestión das praias.
Os propios usuarios poden reclamar á entidade certificadora para que revise presuntas deficiencias, solicite medidas correctivas e incluso decida a suspensión do certificado.Este sistema esixe, polo tanto o compromiso medio ambiental elevado e continuado. O que necesita un espazo protexido por lei como a praia de Morouzos e outras moitas do noso entorno, para a súa auténtica posta en valor como tal, pero é incompatible con prácticas que supoñen un reiterado atentado contra deste, como a xa denunciada e masiva acampada libre que sufre cada ano perante o festival.
Por tanto o mais probable é que someterse a esta avaliación teña pouco interés para esta administracción, centrada na autopromoción e o marketing institucional, que por unha banda quere facer uso dos valores ambientais como reclamo pero non é quen de asumir o compromiso que esto conleva e segue anclado en esquemas de turistificación pouco sustentables e propios do desarrollismo doutro tempo.
dilluns, 10 de setembre del 2012
Quilombolas denunciam:"Os militares infernizam a nossa vida.
Quilombolas denunciam: “os militares infernizam a nossa vida, nos ameaçam, querem nos expulsar daqui. Impedem a entrada de atendimento médico e intimidam a nossa comunidade” .Há mais de quarenta anos, a Marinha, atualmente sob o comando de Dilma Rousseff, tem reprimido a comunidade quilombola do rio dos Macacos, em Simões Filho, na região metropolitana de Salvador (BA).
Desde que a Marinha, em 1972, inaugurou na área a Vila Naval da Barragem, bem próxima da Base Naval de Aratu, onde Dilma Rousseff passa as férias, a vida dos quilombolas descendentes de escravos da região vive em constante ameaça. Até mesmo o ultraburocrático INCRA já reconheceu que a região é de propriedade dos quilombolas muito antes da Marinha chegar. Contudo, o governo Dilma e o Poder Judiciário têm impedido que os quilombolas exerçam o direito constitucional sobre a terra. Por seu turno, a justiça concedeu liminar que ordena, a partir de 1° de agosto, a reintegração de posse à Marinha.
Rose Meire dos Santos Silva, presidente da Associação Quilombola Rio dos Macacos, afirmou ao IG que “os militares infernizam a nossa vida, nos ameaçam, querem nos expulsar daqui. Impedem a entrada de atendimento médico e intimidam a nossa comunidade. A Marinha nos impede de trabalhar, quando veem pessoas trabalhando na roça, as espancam. já ocorreram muitas mortes, inclusive por omissão de socorro. Não temos o direito de ir e vir. É um verdadeiro massacre, uma ditadura”.
O defensor da comunidade, Átila Ribeiro Dias, diante da impossibilidade de entrada de qualquer pessoa e estrutura no local, afirmou que “as casas são de taipa e barro, têm poucos tijolos. A Marinha negou a possibilidade de melhorias nos imóveis, e a Justiça acatou. Entramos com ação que permita a requalificação dessas casas”.
Outro morador do quilombo, Ednaldo Bispo dos Santos, diz que eles têm passado “por muito sofrimento. Estamos proibidos de pescar e plantar, colocam pesticidas no nosso arvoredo. Matam nossos animais. É uma opressão grande demais. Eles grampeiam os nossos celulares. São uns capitães do mato”.
História
Segundo o relatório do Conselho de Desenvolvimento da Comunidade Negra, a área era, há mais de cem anos, a fazenda Macacos, um engenho de Coriolano Bahia. O fazendeiro prometeu dar a propriedade das terras aos seus empregados, o que jamais aconteceu. Com a saída do fazendeiro, quem estava lá herdou, na realidade, aquela região e seus bens. Porém, por deixar dívidas tributárias junto a Salvador, Simões Filho se apropriou de partes da terra e, em 1960, doou a área para os militares. Por outro lado, existem registros de que os escravos habitavam as terras há 238 anos.
A Constituição Federal, no artigo 68 dos Atos das Disposições Constitucionais Transitórias, determina que aos quilombolas seja dada “a propriedade definitiva das terras ocupadas, cabendo ao Estado emitir-lhes os respectivos títulos”. Contudo, o governo petista de Dilma Rousseff, atendendo aos interesses de latifundiários e da própria União, faz de todo possível para impedir que os quilombolas exerçam esse direito.
Desde que a Marinha, em 1972, inaugurou na área a Vila Naval da Barragem, bem próxima da Base Naval de Aratu, onde Dilma Rousseff passa as férias, a vida dos quilombolas descendentes de escravos da região vive em constante ameaça. Até mesmo o ultraburocrático INCRA já reconheceu que a região é de propriedade dos quilombolas muito antes da Marinha chegar. Contudo, o governo Dilma e o Poder Judiciário têm impedido que os quilombolas exerçam o direito constitucional sobre a terra. Por seu turno, a justiça concedeu liminar que ordena, a partir de 1° de agosto, a reintegração de posse à Marinha.
Rose Meire dos Santos Silva, presidente da Associação Quilombola Rio dos Macacos, afirmou ao IG que “os militares infernizam a nossa vida, nos ameaçam, querem nos expulsar daqui. Impedem a entrada de atendimento médico e intimidam a nossa comunidade. A Marinha nos impede de trabalhar, quando veem pessoas trabalhando na roça, as espancam. já ocorreram muitas mortes, inclusive por omissão de socorro. Não temos o direito de ir e vir. É um verdadeiro massacre, uma ditadura”.
O defensor da comunidade, Átila Ribeiro Dias, diante da impossibilidade de entrada de qualquer pessoa e estrutura no local, afirmou que “as casas são de taipa e barro, têm poucos tijolos. A Marinha negou a possibilidade de melhorias nos imóveis, e a Justiça acatou. Entramos com ação que permita a requalificação dessas casas”.
Outro morador do quilombo, Ednaldo Bispo dos Santos, diz que eles têm passado “por muito sofrimento. Estamos proibidos de pescar e plantar, colocam pesticidas no nosso arvoredo. Matam nossos animais. É uma opressão grande demais. Eles grampeiam os nossos celulares. São uns capitães do mato”.
História
Segundo o relatório do Conselho de Desenvolvimento da Comunidade Negra, a área era, há mais de cem anos, a fazenda Macacos, um engenho de Coriolano Bahia. O fazendeiro prometeu dar a propriedade das terras aos seus empregados, o que jamais aconteceu. Com a saída do fazendeiro, quem estava lá herdou, na realidade, aquela região e seus bens. Porém, por deixar dívidas tributárias junto a Salvador, Simões Filho se apropriou de partes da terra e, em 1960, doou a área para os militares. Por outro lado, existem registros de que os escravos habitavam as terras há 238 anos.
A Constituição Federal, no artigo 68 dos Atos das Disposições Constitucionais Transitórias, determina que aos quilombolas seja dada “a propriedade definitiva das terras ocupadas, cabendo ao Estado emitir-lhes os respectivos títulos”. Contudo, o governo petista de Dilma Rousseff, atendendo aos interesses de latifundiários e da própria União, faz de todo possível para impedir que os quilombolas exerçam esse direito.
diumenge, 9 de setembre del 2012
A precariedade do Sistema Galeguista (2012)
A precariedade do sistema galeguista o sistema cultural galeguista funcionou em condiçons de extrema precariedade durante muitos anos; ainda hoje nom podemos propri amente falar dum sistema cultural autónomo.
Na fase i nicial do regionalismo, década de 1 8 80, essa precari edade esten de-se a todas as pa rtes do siste m a ( u ten tes , mercado,i nstituiçons, repertório utili zado, etc .). Como refere A lonso Montero):
Resultaría pueril buscar en este período libros científicos,periódicos diarios, grandes tratados históricos o ensayos crítico s . Hasta los más entusia stas redactaban sus ca rtas en castel lano" .'o mercado é quase i nexistente; algumhas revistas e associ açons efémeras ou pouco actuantes som toda a sua i titucionalizaçom ; a língua própria da Galiza está fortemente castelhanizadas e ausente de qualquer ámbito público.
Os seus falantes, que nom pertencem aos sectores sociais que nutrem as magras fileiras do galeguismo, som n a maior parte analfabetos. Era assim di fíci l reconhecer umha comunidade lingüística com u m Portugal longínquo; além do mais: só em meados da década de oitenta, e muito lentamente, vai ser conhecido o presti giado patri mónio comum dos Cancioneiros Medievais.
As tentativas de recuperaçom en frentavam o auto-ódio dumha populaçom habituada a sentir o galego omo u m di alecto do espanhol ou como u m linguajar rústico e inútil,cuja reivindicaçom, ali ás, era crime lesa-progresso e contra a unidade pátria espanhol a. Mesquinha bagage, certamente.das revistas literárias, U n i versidade de S antiago de Compostela, 3 vais., 1996, foc a pri ncipal mente o período 1 8 8 8 - 1 907.)
Constitución dei gal/ego en lengua literaria, Lugo, ed. Celta, 1 970, p. 27.4 A situaçom nom i a melhorar nos anos seguintes. Cfr. os dados recolhidos polo regional i sta liberal Carré Aldao n a Revista Gal/ega (n° 1 99, I Nov. 1899).S Como se verá o uso idioma galego por parte dos galeguistas era pouco (principal exemplo do que denomino défices projectivos o u elementos programáticos dum sector, aqui o galeguista, cuja prática pode ver-se dificultada ou impedida por motivos tácticos, políticos, económicos, sociais etc.), deturpado e castelhanizado.
Apesar disso e da complexidade, nem sempre etimológica, da ortografia portuguesa,u n s e outros sentiam os seus códigos como pertencentes à mesma língua.
Os cavalos de Tróia
Mas alguns desses "males" estám n a raiz do movi mento: nem todos os grupos postu lavam a suficiênc i a sistémica, pretendendo alguns um subsistema galego do sistema espanh o l , como periferi a ou como struto da u n i dade superior. De entre estas atitudes sali enta-se a que designo de "cavalos de Tró i a" : i ntelectuais postul adores da subalternidade que, colocados no sistema espanhol, se reclamam i gualmente pertencentes ao g alego e até dele l íderes, e cujas críticas aumentam ao ritmo dos tímidos avanços autonomistas.
Pardo Bazán é a representante mais característica dessa atitude, e o seu mel hor compêndio De mi tierra ( 1 8 8 8 ) , l i vro onde, no que di respeito ao caso que •• tratamos, defe nde a l i teratura espanh o l a (referente de oposi çom galeguista) como superior à portuguesa (referente de reintegraçom),e em que combate "lo que en el terreno político representa l a l i teratura regional" e manifesta as suas "dudas acerca de su utilitat.
Na fase i nicial do regionalismo, década de 1 8 80, essa precari edade esten de-se a todas as pa rtes do siste m a ( u ten tes , mercado,i nstituiçons, repertório utili zado, etc .). Como refere A lonso Montero):
Resultaría pueril buscar en este período libros científicos,periódicos diarios, grandes tratados históricos o ensayos crítico s . Hasta los más entusia stas redactaban sus ca rtas en castel lano" .'o mercado é quase i nexistente; algumhas revistas e associ açons efémeras ou pouco actuantes som toda a sua i titucionalizaçom ; a língua própria da Galiza está fortemente castelhanizadas e ausente de qualquer ámbito público.
Os seus falantes, que nom pertencem aos sectores sociais que nutrem as magras fileiras do galeguismo, som n a maior parte analfabetos. Era assim di fíci l reconhecer umha comunidade lingüística com u m Portugal longínquo; além do mais: só em meados da década de oitenta, e muito lentamente, vai ser conhecido o presti giado patri mónio comum dos Cancioneiros Medievais.
As tentativas de recuperaçom en frentavam o auto-ódio dumha populaçom habituada a sentir o galego omo u m di alecto do espanhol ou como u m linguajar rústico e inútil,cuja reivindicaçom, ali ás, era crime lesa-progresso e contra a unidade pátria espanhol a. Mesquinha bagage, certamente.das revistas literárias, U n i versidade de S antiago de Compostela, 3 vais., 1996, foc a pri ncipal mente o período 1 8 8 8 - 1 907.)
Constitución dei gal/ego en lengua literaria, Lugo, ed. Celta, 1 970, p. 27.4 A situaçom nom i a melhorar nos anos seguintes. Cfr. os dados recolhidos polo regional i sta liberal Carré Aldao n a Revista Gal/ega (n° 1 99, I Nov. 1899).S Como se verá o uso idioma galego por parte dos galeguistas era pouco (principal exemplo do que denomino défices projectivos o u elementos programáticos dum sector, aqui o galeguista, cuja prática pode ver-se dificultada ou impedida por motivos tácticos, políticos, económicos, sociais etc.), deturpado e castelhanizado.
Apesar disso e da complexidade, nem sempre etimológica, da ortografia portuguesa,u n s e outros sentiam os seus códigos como pertencentes à mesma língua.
Os cavalos de Tróia
Mas alguns desses "males" estám n a raiz do movi mento: nem todos os grupos postu lavam a suficiênc i a sistémica, pretendendo alguns um subsistema galego do sistema espanh o l , como periferi a ou como struto da u n i dade superior. De entre estas atitudes sali enta-se a que designo de "cavalos de Tró i a" : i ntelectuais postul adores da subalternidade que, colocados no sistema espanhol, se reclamam i gualmente pertencentes ao g alego e até dele l íderes, e cujas críticas aumentam ao ritmo dos tímidos avanços autonomistas.
Pardo Bazán é a representante mais característica dessa atitude, e o seu mel hor compêndio De mi tierra ( 1 8 8 8 ) , l i vro onde, no que di respeito ao caso que •• tratamos, defe nde a l i teratura espanh o l a (referente de oposi çom galeguista) como superior à portuguesa (referente de reintegraçom),e em que combate "lo que en el terreno político representa l a l i teratura regional" e manifesta as suas "dudas acerca de su utilitat.
dimecres, 5 de setembre del 2012
O President galleg s'oposa a la Immersió (2012)
El president de la Xunta, en una entrevista en una ràdio estatal, s'ha oposat a la immersió, ja siga en castellà o gallec, perquè aquests dos idiomes «han d'unir i no separar». Alberto Núñez Feijóo ha argumentat que desitja que en l'educació «es repetisca la cordialitat» entre gallec i castellà que «hi ha al carrer». Segons ha explicat el dirigent popular, en l'Educació Infantil els pares poden triar la llengua en què volen que els fills aprenguen a llegir i escriure. Els alumnes podran, a Infantil, Primària i Secundària, parlar amb el professor i fer els exàmens en la llengua que vulguen. Des del col·lectiu Galícia Bilingüe s'ha lliurat un document amb deu esmenes a l'esborrany sobre l'ús de les llengües en el sistema d'ensenyament no universitari, document en què es proposa que en els dos primers cursos de Primària es reba l'ensenyament en la llengua materna, siga quina siga l'opció majoritària de l'aula, i a més, els alumnes puguen triar l'idioma en què volen el llibre de text. Aquest col·lectiu sosté que aquestes esmenes formaven part de les promeses electorals de Núñez Feijóo.
Des d'A Mesa, el president de l'entitat critica que el president de la Xunta «negue» el pla de normalització lingüística que «ell mateix» va aprovar quan era vicepresident. Carlos Callón assegura que els populars no poden afirmar que prenen aquesta decisió amb l'argument que van guanyar les eleccions, «quan la suma de vots del PSdG i del BNG és superior a la del PP». El dirigent d'A Mesa també destaca «la pressió» de grups mediàtics que «han creat» col·lectius com Galícia Bilingüe i «han aconseguit» que els populars canvien «la posició tradicional» pel que fa al gallec. Un informe de la Real Acadèmia Gallega considera que l'esborrany del decret de llengües «mostra poc afecte pel gallec i critica que amb l'objectiu de fomentar l'ensenyament de l'anglés retrocedeix la llengua original d'aquest territori. Manuel González, president en funcions de la RAG, ha dit que «ningú no està en contra del castellà, perquè del que es tracta és d'impedir la substitució definitiva del gallec». Més de 35.000 professors i vora 270.000 alumnes estan cridats a una mobilització que té el suport de la plataforma Queremos galego!, entitat que agrupa 500 col·lectius.
Des d'A Mesa, el president de l'entitat critica que el president de la Xunta «negue» el pla de normalització lingüística que «ell mateix» va aprovar quan era vicepresident. Carlos Callón assegura que els populars no poden afirmar que prenen aquesta decisió amb l'argument que van guanyar les eleccions, «quan la suma de vots del PSdG i del BNG és superior a la del PP». El dirigent d'A Mesa també destaca «la pressió» de grups mediàtics que «han creat» col·lectius com Galícia Bilingüe i «han aconseguit» que els populars canvien «la posició tradicional» pel que fa al gallec. Un informe de la Real Acadèmia Gallega considera que l'esborrany del decret de llengües «mostra poc afecte pel gallec i critica que amb l'objectiu de fomentar l'ensenyament de l'anglés retrocedeix la llengua original d'aquest territori. Manuel González, president en funcions de la RAG, ha dit que «ningú no està en contra del castellà, perquè del que es tracta és d'impedir la substitució definitiva del gallec». Més de 35.000 professors i vora 270.000 alumnes estan cridats a una mobilització que té el suport de la plataforma Queremos galego!, entitat que agrupa 500 col·lectius.
dilluns, 3 de setembre del 2012
El Compromís de Barrantes a Galicia (1930)
Dreceres ràpides: navegació, cerca El Pacte de Barrantes, o Compromís de Barrantes, fa referència a l'acord signat el 25 de setembre de 1930 per diverses figures del galleguisme (Castelao, Otero Pedrayo) i del republicanisme de l'època (Casares Quiroga, Víctor Casas, Villar Ponte, Portela Valladares) al pazo de Barrantes (situat a Ribadumia, Pontevedra).
El Pacte de Barrantes va ser, juntament amb el Pacte de Lestrove, pel que es va acordar la constitució de la Federación Republicana Gallega, al març de 1930, i amb el Banquet de Barxa, un dels esdeveniments que preludiaren la proclamació de la Segona República en l'àmbit gallec.
En el document signat s'afirmava que la causa fonamental dels problemes de Galícia radicava en el centralisme polític i que la solució passava per la seva autonomia política i administrativa. Les forces compromeses en el pacte van fixar objectius comuns, com la liquidació del caciquisme, la lluita contra tot règim polític que no emanés de la sobirania popular, la consecució de l'autonomia, la cooficialitat del gallec i castellà, la galleguización de la universitat i l'ensenyament en general, l'alliberament de la terra i la dignificación social de les classes treballadores.
A través del Pacte es va consagrar, segons alguns historiadors, la unificació del republicanismo gallec entorn de la figura de Casares Quiroga. Uns altres consideren que el galleguisme del document es mostra renuent a decantar-se clarament pel règim republicà i que va significar una passa enrere en l'afirmació republicana com condicionament de l'autonomia integral per a Galícia.
Els subscriptors del compromís representaven des d'una bona part de la intel·lectualitat de l'època fins a èlits professionals urbanes, passant per sectors polítics d'àmbit local.
diumenge, 2 de setembre del 2012
O Dia das Letras Galegas i Rosalia de Castro
O Día das Letras Galegas é un día de exaltación da lingua de Galicia a través da súa manifestación literaria. Comezou a celebrarse o 17 de maio do 2012, coincidindo co centenario da primeira edición de Cantares gallegos, de Rosalía de Castro.
Tres membros da Real Academia Galega (Manuel Gómez Román, Xesús Ferro Couselo e Francisco Fernández del Riego) presentaron nesta institución a proposta de celebrar o 17 de maio para recoller o "latexo material da actividade intelectual galega".
Estimaban que o poemario de Rosalía era a primeira obra mestra da literatura galega contemporánea, é dicir, considerábana a primeira obra do Rexurdimento. Realmente, descoñécese a data real de publicación do libro, pero tomouse ese día pola dedicatoria autógrafa de Rosalía á tamén poetisa Cecilia Böhl de Faber (Fernán Caballero).
Para conmemorar o primeiro día das letras publicouse unha edición crítica de Cantares gallegos, realizada por Fermín Bouza Brey. A festividade tivo un alcance e unha significación extraordinarios, e foi moi ben acollida non só a nivel literario senón tamén nos ambientes populares.
Dende aquela dedícaselle o día de cada ano a unha figura significativa da literatura galega, coa única condición de que no ano da súa conmemoración teña pasado un mínimo de dez dende a data de falecemento da persoa homenaxeada.
Oficialmente, trátase dun día de carácter festivo en toda Galicia.
El Día de las Letras Gallegas (Día das Letras Galegas en gallego) es una celebración instituida en 1963 por la Real Academia Gallega para homenajear a aquellas personas que destacasen por su creación literaria en idioma gallego o por su defensa de dicha lengua. Cada año se dedica a una personalidad diferente, escogida por la Real Academia Gallega, teniendo en cuenta que se exigen al menos diez años desde su fallecimiento. Desde la instauración de esta celebración cultural, solamente en 1998 hubo una dedicación conjunta a los poetas medievales Martín Codax, Xohán de Cangas y Mendinho, famosos por sus cantigas.
La fecha de celebración de este evento, el 17 de mayo, se debe a que en tal día como ése, en 1863, se publicó en Vigo el primer ejemplar de la obra Cantares Gallegos, de Rosalía de Castro, que marcaría el inicio del "Rexurdimento" o renacimiento cultural del gallego.
Tres membros da Real Academia Galega (Manuel Gómez Román, Xesús Ferro Couselo e Francisco Fernández del Riego) presentaron nesta institución a proposta de celebrar o 17 de maio para recoller o "latexo material da actividade intelectual galega".
Estimaban que o poemario de Rosalía era a primeira obra mestra da literatura galega contemporánea, é dicir, considerábana a primeira obra do Rexurdimento. Realmente, descoñécese a data real de publicación do libro, pero tomouse ese día pola dedicatoria autógrafa de Rosalía á tamén poetisa Cecilia Böhl de Faber (Fernán Caballero).
Para conmemorar o primeiro día das letras publicouse unha edición crítica de Cantares gallegos, realizada por Fermín Bouza Brey. A festividade tivo un alcance e unha significación extraordinarios, e foi moi ben acollida non só a nivel literario senón tamén nos ambientes populares.
Dende aquela dedícaselle o día de cada ano a unha figura significativa da literatura galega, coa única condición de que no ano da súa conmemoración teña pasado un mínimo de dez dende a data de falecemento da persoa homenaxeada.
Oficialmente, trátase dun día de carácter festivo en toda Galicia.
El Día de las Letras Gallegas (Día das Letras Galegas en gallego) es una celebración instituida en 1963 por la Real Academia Gallega para homenajear a aquellas personas que destacasen por su creación literaria en idioma gallego o por su defensa de dicha lengua. Cada año se dedica a una personalidad diferente, escogida por la Real Academia Gallega, teniendo en cuenta que se exigen al menos diez años desde su fallecimiento. Desde la instauración de esta celebración cultural, solamente en 1998 hubo una dedicación conjunta a los poetas medievales Martín Codax, Xohán de Cangas y Mendinho, famosos por sus cantigas.
La fecha de celebración de este evento, el 17 de mayo, se debe a que en tal día como ése, en 1863, se publicó en Vigo el primer ejemplar de la obra Cantares Gallegos, de Rosalía de Castro, que marcaría el inicio del "Rexurdimento" o renacimiento cultural del gallego.
Subscriure's a:
Missatges (Atom)
