O povo dos Visigodos instala-se na Aquitánia

O povo dos Visigodos instala-se, depois de ter concluído o célebre tratado ou foedus com o Império, na Aquitânia, base do futuro Reino de Tolosa. Já em 419 Suevos e Vândalos asdingos lutam entre si, e só a intervenção romana (que parece confirmar a confederação entre Roma e Suevos) salva estes do aniquilamento. Os Asdingos abandonam a Gallaecia e instalam-se na Bética. Apesar de uma notória vitória sobre os Romanos em 422, os Vândalos realizam, no ano 429, a sua transferência para o Norte da África. Fica assim, de modo estável e como único povo germânico, o dos Suevos. Nas décadas seguintes, os Suevos desenvolvem uma «incontentible fiebre expansionista que les impulsó a salir de sus asentamientos de Galicia,para extender su señorío por la Lusitania, la Cartaginense y la Bética». Estava a ponto de se convertir no grande Reino germânico da Península se não fosse a batalha do rio Orbigo, perto de Astorga, que deu aos Visigodos tolosanos sob Teoderico II uma vitória total. Segundo Idácio: «regnum destructum et finitum est». Será no entanto só em 468, depois da entrega de Lisboa aos Suevos e ano da morte de Idácio, que mais uma acção punitiva dos Visigodos, desta vez a partir da sua praça forte –Mérida– que os Suevos «quedaron arrinconados en el noroeste de la Península y comenzaron a vivir una oscura existencia que durante un siglo apenas dejó rastro en las fuentes»

Embaixadores da Lingua Galega (2013)

O curso de Lingua e Cultura Galega para estranxeiros combinará as horas nas aulas con seminarios e visitas que amosarán a quince alumnos un anaco da historia de Galicia O director, os profesores e os alumnos do curso de galego xunto á directora de Normalización Lingüística e ao reitor José María Barja.A Coruña Curiosidades intelectuais, morriña dun antepasado emigrante ou desexos de traballar en Galicia son algunhas das motivacións de alumnos como Eliana, Paolo, Eliska ou Giorgo para pasar catro semanas na Coruña en compañía doutros once estudantes para realizar o curso de Lingua e Cultura Galega para estranxeiros que organiza a Universidade. Horas lectivas na facultade de Filoloxía, seminarios e visitas a lugares como A Costa da Morte ou Santiago de Compostela romperán todo tipo de prexuízos sobre o uso do galego Unha quincena de alumnos procedentes de países como Italia, Bosnia, República Checa, Cuba, Reino Unido ou Croacia darán vida aos corredores da facultade de Filoloxía da Coruña durante as próximas catro semanas ao tempo que se familiarizan coa cultura, as xentes e a terra galega. A terceira edición do curso de Lingua e Cultura Galega para estranxeiros compaxinará as horas lectivas nas aulas con seminarios, actividades complementarias e viaxes culturais con destinos como Santiago de Compostela ou A Costa da Morte co obxectivo de mesturar o coñecemento básico do galego cun xeito de radiografía "de como somos e como vivimos os galegos", apuntou a directora de Normalización Lingüística da Universidade da Coruña, Goretti Sanmartín Rei. "Cando paseedes pola cidade igual vos parece que o galego non existe nas rúas, pero non é certo; non vos deixedes levar por primeiras impresións, porque nos barrios segue vivo", asegurou Sanmartín aos que se converterán en embaixadores da lingua unha vez volten aos seus lugares de orixe.

A lingua galega,só para os vivos (2013)

Queremos Galego Marín anima a cidadanía a reclamar o dereito a "morrer en galego" Asistentes a unha das actividades de Queremos Galego Marín. // Gustavo Santos Se na aldea dos vivos de Galicia o galego é o idioma natural da maior parte dos seus habitantes, atopamos unha contradición na aldea dos mortos: as estatísticas manifestan ese contrasentido, xa que só unha de cada mil lápidas dos nosos cemiterios está escrita en galego, e unicamente o dous por cento das esquelas publicadas nos medios de comunicación galegos aparecen no idioma de Galicia. "Queremos Galego" anima ós marinenses a mudar esta situación. MARÍN "O galego é noso, é de todos, daqueles que o amamos e respectamos, pero incluso é mesmo daquel que o despreza, é un patrimonio herdado, un dos tesouros inmateriais do noso pobo. Tamén é do que o fala, e do que non o fala, ou do que xa non o fala, e nós os que aínda moramos na aldea dos vivos, tentamos axudar para que tamén se empregue na aldea dos mortos", expón a Asociación Queremos Galego Marín, que reivindica o uso do galego tamén no camposanto. Este colectivo razoa que é absurdo anunciar o pasamento dunha persoa nun idioma que non era o propio nas súas relacións persoais; "mais o certo é, que nos difíciles momentos da perda dun ser querido galegofalante, atopámonos cunha poderosa inercia que leva a que de xeito case automático, a lingua galega fique excluída de case todo o que ten a ver co proceso da morte en todas as súas fases e nos soportes de diverso tipo (esquelas en xornais, notas necrolóxicas en radio, epitafios en lápidas, cintas en ramos de flores e coroas, edición de tarxetas, boa parte dos ritos relixiosos -se os hai- e mesmo na inscrición oficial do falecemento e na expedición de certificados de defunción). Dende a Asociación Queremos Galego Marín, "estamos plenamente convencidas e convencidos de que esta situación non é lóxica nin normal". Este colectivo explica que o galego, idioma oral maioritario na vida, non pode ser excluído ou proscrito no proceso da morte e na súa lembranza posterior. Non é natural. Por iso convida aos marinenses a reflexionar sobre esta situación. "Facerlle a despedida en castelán a un home ou muller que amaron e se expresaron en galego é unha falla de respecto a súa verdadeira identidade", expón, e engade que sería desexábel, neste contexto, en orde á legalidade vixente, mais tamén da normalidade no uso do idioma de Galicia, a aplicación do principio de "oferta positiva", isto é, a realización en galego, de oficio, en todas as súas actuacións, "a non ser, lóxicamente, que exista vontade individual do cliente en sentido contrario, obviamente respectábel". Algunhas entidades, como a Asociación de Funcionarios para a Normalización Lingüística, facilitan aos cidadáns facer estes trámites en galego, e incluso celebrar mandas testamentarias, para declarar ante o notario a vontade de que á morte do demandante, todo o que rodee o seu enterro se faga na lingua de Galicia. "Os cemiterios son un reflexo distorsionado da realidade galega", explicou o presidente desta asociación, Xosé González, ó presentar recentemente unha iniciativa para incorporar os camposantos á sociedade galega. As mandas testamentarias en galego son o dictado das derradeiras vontades ante notario, para que tódolos actos referidos á morte e os trámites civiles ou relixiosos relacionados co pasamento se desenvolvan en lingua galega si esa é a decisión da persoa. É o xeito de non arredar a realidade das parroquias de vivos das "parroquias de mortos", os camposantos.