Partindo de que o ensino é un servizo e un dereito social fundamental, e que o seu acceso debera ser universal e gratuíto en todos os tramos educativos, resulta incomprensíbel a teimosía de seguir a manter con inxentes cantidades de recursos públicos negocios privados no eido do ensino, ou o que popularmente se coñece por colexios concertados.
Nestes centros, é moi frecuente, por non dicir maioritaria, a precariedade laboral do profesorado, as interpretacións sectarias da realidade, a negación de dereitos fundamentais do estudantado como o de folga ou reunión. O seu funcionamento, ao ser unha estrutura puramente empresarial, é completamente antidemocrático e verticalizado, convertendo ao profesorado en meros asalariados, ás nais e aos pais en clientes, e ao alumnado en receptor sen dereitos nin opinión. Os métodos pedagóxicos pivotan ás máis das veces nunha interpretación cuase totalitaria do auctor?tas docente, obviando a participación e inter-relación como elementos favorecedores da aprendizaxe, optando pola transmisión unidireccional de coñecementos e fuxindo de ensinar a pensar.
Pero alén desa valoración xeral, da que só cabe concluír que é necesario suprimir todos os concertos económicos coa privada e ampliar a oferta educativa pública (dotándoa de máis recursos), chama poderosamente a atención o indecente descaro do Partido Popular ao defender que se subvencione a centros privados que ademais de todo o anterior segregan as aulas por xéneros, ao puro estilo do franquismo. Rechamante resulta tamén que socialmente estes feitos non provoquen unha reacción máis airada, se cadra porque a cuestión afecta á igualdade entre xéneros, que pese a estar presuntamente asumida polo conxunto da sociedade, dista moito de estar completamente interiorizada como un principio irrenunciábel.
O asunto invoca cantidade de interrogantes. Cal é o valor pedagóxico da segregación por xénero? En que mellora a educación separando mozas de mozos? Que sucedería se no canto de segregar por xénero, se segregase por estrato social, por orientación sexual ou por confesión relixiosa? Que acontecería se as clases estivesen separadas por etnias e razas?
Non hai condición (neste caso a de clientes das/os nais/pais, nin a de empresa do colexio) que lexitime a vulneración de dereitos fundamentais como o de igualdade entre as persoas. En 1991 aboliuse a Lei de clasificación da poboación en función da raza, alicerce “legal” do apartheid sudafricano, porén, en pleno 2009 hai quen se atreve a defender o “dereito” (que dereito?) a segregar por xéneros as aulas. Quen dixo que as ideoloxías morreran? Aquí temos á dereita conservadora no seu esplendor máis reaccionario.
Se inadmisíbel é a segregación, intolerábel é que esta se financie a conta de fondos públicos, provenientes da achega impositiva de todas e de todos. Négome a que os meus impostos sirvan para viabilizar economicamente esa incomprensíbel fórmula de discriminación de xénero. Por iso só podo cualificar de vomitivas as declaracións de Núñez Feijóo defendendo os delirios neocon do empresariado do ensino.
E logo encheráselle a boca defendendo a igualdade entre mulleres e homes. ¡Hipócritas!
dilluns, 31 d’agost del 2009
LOIBA,del Concello de Ortigueira (A Coruña)
Loiba é terra de tradicións e de personaxes curiosos,saïdes das máis profundas entranas do pobo-.É o caso do "Cego da Riera",que araba con tiraliñas con só ouvir unha voz dende a outra banda do terreo ó principia-la laboura-.Ou o do "Cego de Loiba",que animaba coas súas coplas festas,romerias e parrandas,facendo famosas aquelas de "Eu son o cego de Loiba/Todos me mandan cantar/E non hai un que me diga/Toma,cego pra fumar"-.Pero quizais o máis sorprendente fora "Benito da Culpa",aquel pobre "tonto" que durante toda a súa vida non deixou de escoita-la acusación de ter rachado a campá da Igrexa,e por mais que xuraba negándoo,no deixaron de llo repetir a cotío.
A Igrexa parroquial de Loiba,reconstruída neste século con gusto gótico sinxelo,dalle nome ó lugar onde se ergue,no que tamén se atopan a Casa Rectoral,antiga,e o Grupo Escolar que os loibeses custearon por subscripción popular sendo cura o lembrado Salvador Díaz Cora.
A costa de Loiba,onde os cantís de lousa reciben as constantes potadas do mar,ten dibuixada na súa parte baixa unha variada paisaxe de entrantes e saíntes na que se esconden covas chamadas "furnas"-.Só a presencia de pequenas praias suavizan a costa,impresionante no seu conxunto.
D´se na parroquia de Loiba que as súas campás soan o peculiar ritmo do "ten-quen-ten"
as pertenecen á capela de lugar montañoso de Soutomor.
A Igrexa parroquial de Loiba,reconstruída neste século con gusto gótico sinxelo,dalle nome ó lugar onde se ergue,no que tamén se atopan a Casa Rectoral,antiga,e o Grupo Escolar que os loibeses custearon por subscripción popular sendo cura o lembrado Salvador Díaz Cora.
A costa de Loiba,onde os cantís de lousa reciben as constantes potadas do mar,ten dibuixada na súa parte baixa unha variada paisaxe de entrantes e saíntes na que se esconden covas chamadas "furnas"-.Só a presencia de pequenas praias suavizan a costa,impresionante no seu conxunto.
D´se na parroquia de Loiba que as súas campás soan o peculiar ritmo do "ten-quen-ten"
as pertenecen á capela de lugar montañoso de Soutomor.
De Galescola á galiña azul
*Un dos grandes logros dos nacionalistas no seu paso pola Xunta, as Galescolas, deixan de existir para pasar a ser “A galiña azul”. E é que o PP decidiu adoptar a imaxe dun conto do escritor Carlos Casares en símbolo do novo modelo de escolas infantís, unha fórmula coa que os conservadores tratan de facer desaparecer todo contacto das crianzas co galego.
*O BNG subliña que unha vez máis, o Goberno de Alberte Núñez Feixóo demostra que a súa liña de acción a nivel educativo é combater a lingua. Para trocar os carteis das Galescolas creadas pola Vicepresidencia da Igualdade e do Benestar do bipartito, o PP non ten en conta a tan proclamada “austeridade económica”, xa que en dúas semanas se executará o cambio de rotulación de 110 centros. Así, os nacionalistas censuran que para abrir novas escolas para meniños e meniñas e para continuar co modelo de gratuidade universal de libros de texto impulsado polo bipartitonon hai diñeiro, pero para cambiar o rótulo e o nome das Galescolas e para subvencionar colexios que segregan nenos de nenas si hai fondos.
*O Grupo Parlamentar do BNG xa esixiu explicacións das “verdadeiras razóns” do cambio da denominación das Galescolas, ademais de denunciar que a Xunta non está a dotar de medios as escolas infantís que o bipartito deixou construídas.
“Aguia imperial franquista e gaivota do PP”
*O portavoz de Lingua do BNG, o deputado Bieito Lobeira, referiuse ao "insulto colectivo" que constitúe a substitución "ridícula" da denominación das escolas infantís, de Galescolas a "A galiña azul", unha iniciativa presentada por Xesús Vázquez e Beatriz Mato, dous conselleiros que considera "membros destacados pola súa aversión á lingua”. Para o deputado nacionalista, "a pretendida neutralidade" e "liberdade" que o PP quere vincular á eliminación da simboloxía non casa cos "criterios claramente ideolóxicos e políticos" da súa proposta, que Lobeira cualificou de "cruce híbrido entre a aguia imperial franquista e gaivota do PP". "O que o PP quere é eliminar calquera vestixio do paso do nacionalismo galego polo goberno deste país", engadiu.
*Na época do bipartito ofertáronse máis de 3.000 prazas en escolas infantís, cinco veces máis que as que había no 2005. En case tres anos e medio, os nacionalistas crearon máis do triplo de centros de ensino para crianzas que o PP en 16 anos de Goberno.
*Ao respecto do uso da lingua no ensino infantil, os nacionalistas destacaron que o marco legal actual "impide a posta en marcha do proxecto do PP, que significaría modificar a Lei de Normalización Lingüística, que de forma taxativa prohibe a segregación. Os nenos galegofalantes non poden ser tratados como apestados". Tamén remarcaron que "altos cargos do PP apareceron en manifestacións en que si se falaba de segregación, e financian campañas de colectivos que a apoian", e tamén "falan de adoutrinamento, pero no espazo educativo de 0 a 3 anos ven necesaria a presenza da relixión".
*O BNG subliña que unha vez máis, o Goberno de Alberte Núñez Feixóo demostra que a súa liña de acción a nivel educativo é combater a lingua. Para trocar os carteis das Galescolas creadas pola Vicepresidencia da Igualdade e do Benestar do bipartito, o PP non ten en conta a tan proclamada “austeridade económica”, xa que en dúas semanas se executará o cambio de rotulación de 110 centros. Así, os nacionalistas censuran que para abrir novas escolas para meniños e meniñas e para continuar co modelo de gratuidade universal de libros de texto impulsado polo bipartitonon hai diñeiro, pero para cambiar o rótulo e o nome das Galescolas e para subvencionar colexios que segregan nenos de nenas si hai fondos.
*O Grupo Parlamentar do BNG xa esixiu explicacións das “verdadeiras razóns” do cambio da denominación das Galescolas, ademais de denunciar que a Xunta non está a dotar de medios as escolas infantís que o bipartito deixou construídas.
“Aguia imperial franquista e gaivota do PP”
*O portavoz de Lingua do BNG, o deputado Bieito Lobeira, referiuse ao "insulto colectivo" que constitúe a substitución "ridícula" da denominación das escolas infantís, de Galescolas a "A galiña azul", unha iniciativa presentada por Xesús Vázquez e Beatriz Mato, dous conselleiros que considera "membros destacados pola súa aversión á lingua”. Para o deputado nacionalista, "a pretendida neutralidade" e "liberdade" que o PP quere vincular á eliminación da simboloxía non casa cos "criterios claramente ideolóxicos e políticos" da súa proposta, que Lobeira cualificou de "cruce híbrido entre a aguia imperial franquista e gaivota do PP". "O que o PP quere é eliminar calquera vestixio do paso do nacionalismo galego polo goberno deste país", engadiu.
*Na época do bipartito ofertáronse máis de 3.000 prazas en escolas infantís, cinco veces máis que as que había no 2005. En case tres anos e medio, os nacionalistas crearon máis do triplo de centros de ensino para crianzas que o PP en 16 anos de Goberno.
*Ao respecto do uso da lingua no ensino infantil, os nacionalistas destacaron que o marco legal actual "impide a posta en marcha do proxecto do PP, que significaría modificar a Lei de Normalización Lingüística, que de forma taxativa prohibe a segregación. Os nenos galegofalantes non poden ser tratados como apestados". Tamén remarcaron que "altos cargos do PP apareceron en manifestacións en que si se falaba de segregación, e financian campañas de colectivos que a apoian", e tamén "falan de adoutrinamento, pero no espazo educativo de 0 a 3 anos ven necesaria a presenza da relixión".
dissabte, 29 d’agost del 2009
Moncho Reboiras.vitima do Franquismo
Trinta e catro anos despois de ser asasinado a tiros pola policía franquista, a familia do militante nacionalista Xosé Ramón Reboiras recibiu do Estado español o documento de “reparación e recoñecemento persoal”, certificado que acredita a “persecución e violencia” á que Reboiras foi sometido na súa “defensa do movemento sindical e da súa militancia nacionalista”.
“Que perdure nas novas xeracións o seu soño vermello, azul e branco”. Estas foron as verbas que pronunciou o irmán de Moncho Reboiras, que agradeceu o recoñecemento. E é que o dirixente da Unión do Povo Galego (UPG) –partido integrado no BNG– segue a ser 34 anos despois do seu pasamento unha “guía azul e branca cunha estrela de cinco puntos na lonxanía, a bandeira da súa Patria”.
O Delegado do Goberno español na Galiza, Antón Louro, en representación do ministro de Xustiza, Francisco Caamaño, foi o encargado de facerlle entrega da Declaración de Reparación e recoñecemento persoal á familia de Reboiras, en cumprimento da Lei da Memoria Histórica. No seu discurso, o delegado do Executivo español asegurou que o recoñecemento é a “reafirmación de conviccións profundas asentadas na democracia e na liberdade que orientaron o compromiso de Moncho Reboiras”.
Tras a entrega do certificado ao irmán de Moncho Reboiras, a escritora Saleta Goi, viúva de Manuel María, leu o poema homenaxe do poeta lucense ao líder da UPG. “Ti es a pedra mestra para edificar a nosa casa. Puideron segarche a vida, ¡ouh, Moncho, meu irmao!, asesinarte. O que eles non puideron, nin poderán endexamais, é arrincar, esmagar a semente que deixaches esparexida no corazón do pobo”.
Como cada ano, a UPG celebrou o acto de homenaxe ao seu militante. Neste 34 aniversario, o avogado e defensor dos presos da UPG en 1975, Nemesio Barxa, recordou os feitos ocorridos o día do asasinato e asegurou que é un día de “alegría para a memoria de Moncho Reboiras e para o nacionalismo militante”, porque con este recoñecemento “se nos recoñece a nós tamén”.
Pola súa banda, o secretario xeral da Confederación Intersindical Galega (CIG), Xesús Seixo, explicou que o acto é tamén un modo de “render homenaxe a unha forma de facer política”. Nun repaso polo sistema económico actual, Seixo destacou que entre o ano 1975 e o actual existen “similitudes”. “Seguimos estando gobernados por unha dereita fortemente reaccionaria e antigalega”, sentenciou. O nacionalismo debe “esixir e loitar por cambios no modelo económico”, reivindicou.
No acto, celebrado en Ferrol tamén interveu o secretario xeral da UPG, Francisco Rodríguez, quen sinalou que este recoñecemento “non deixa de ser o froito da perseveranza e de non negarnos a nós mesmos”. “Neste esforzo por recuperar a identidade estase recoñecendo unha práctica política”, agregou Rodríguez nunha concentración na que á que se puxo punto final co canto do Himno de Galiza.
O soño vermello, azul e branco
Nado o 19 de xaneiro do 1950 en Imo, Dodro, no seo dunha familia popular, Reboiras medrou a cabalo entre o agro e o mar. En procura dunha mellor situación económica, e con tan só nove anos, marchou cos pais e o seu irmán a Vigo, a onde lle chegaron as noticias das loitas populares, como a de Castrelo de Miño, no 1965. A conciencia nacional e de clase ía crecendo cada día e no 1969 integrouse na UPG. En paralelo, estudou na Escola de Enxeñería Industrial de Vigo e comezou a súa vida laboral en Barreras, onde coñeceu de perto a realidade laboral e a explotación de clase. Polo seu compromiso coas mobilizacións Reboiras foi expulsado da empresa. A loita sindical de Moncho cristalizou na creación do Sindicato Obreiro Galego (SOG) no ano 1975, antecesor da CIG.
Daquela, tras decidir a UPG profundizar en formas de loita máis avanzadas, Reboiras participou da creación dun grupo operativo de acompañamento das loitas populares e da expropiación de material para dotar de infraestrutura o nacionalismo na altura, de cara a súa acción política, achegando medios necesarios dos que carecía o aparello de propaganda organización.
O réxime sabía das accións do grupo e na madrugada do 12 de agosto de 1975, máis de 300 axentes dos corpos represivos da ditadura franquista rodeaban o edificio no que se atopaba Moncho Reboiras, xunto a dous camaradas, na Rúa da Terra en Ferrol. Para deixar paso libre os seus dous camaradas, que finalmente lograron fuxir, Reboiras centrou nel a atención das forzas represivas. Ao pé do portal, o militante nacionalista era asasinado a tiros.
Moncho Reboiras fica na memoria dos nacionalistas como exemplo modélico de compromiso coa liberación nacional e social da Galiza
“Que perdure nas novas xeracións o seu soño vermello, azul e branco”. Estas foron as verbas que pronunciou o irmán de Moncho Reboiras, que agradeceu o recoñecemento. E é que o dirixente da Unión do Povo Galego (UPG) –partido integrado no BNG– segue a ser 34 anos despois do seu pasamento unha “guía azul e branca cunha estrela de cinco puntos na lonxanía, a bandeira da súa Patria”.
O Delegado do Goberno español na Galiza, Antón Louro, en representación do ministro de Xustiza, Francisco Caamaño, foi o encargado de facerlle entrega da Declaración de Reparación e recoñecemento persoal á familia de Reboiras, en cumprimento da Lei da Memoria Histórica. No seu discurso, o delegado do Executivo español asegurou que o recoñecemento é a “reafirmación de conviccións profundas asentadas na democracia e na liberdade que orientaron o compromiso de Moncho Reboiras”.
Tras a entrega do certificado ao irmán de Moncho Reboiras, a escritora Saleta Goi, viúva de Manuel María, leu o poema homenaxe do poeta lucense ao líder da UPG. “Ti es a pedra mestra para edificar a nosa casa. Puideron segarche a vida, ¡ouh, Moncho, meu irmao!, asesinarte. O que eles non puideron, nin poderán endexamais, é arrincar, esmagar a semente que deixaches esparexida no corazón do pobo”.
Como cada ano, a UPG celebrou o acto de homenaxe ao seu militante. Neste 34 aniversario, o avogado e defensor dos presos da UPG en 1975, Nemesio Barxa, recordou os feitos ocorridos o día do asasinato e asegurou que é un día de “alegría para a memoria de Moncho Reboiras e para o nacionalismo militante”, porque con este recoñecemento “se nos recoñece a nós tamén”.
Pola súa banda, o secretario xeral da Confederación Intersindical Galega (CIG), Xesús Seixo, explicou que o acto é tamén un modo de “render homenaxe a unha forma de facer política”. Nun repaso polo sistema económico actual, Seixo destacou que entre o ano 1975 e o actual existen “similitudes”. “Seguimos estando gobernados por unha dereita fortemente reaccionaria e antigalega”, sentenciou. O nacionalismo debe “esixir e loitar por cambios no modelo económico”, reivindicou.
No acto, celebrado en Ferrol tamén interveu o secretario xeral da UPG, Francisco Rodríguez, quen sinalou que este recoñecemento “non deixa de ser o froito da perseveranza e de non negarnos a nós mesmos”. “Neste esforzo por recuperar a identidade estase recoñecendo unha práctica política”, agregou Rodríguez nunha concentración na que á que se puxo punto final co canto do Himno de Galiza.
O soño vermello, azul e branco
Nado o 19 de xaneiro do 1950 en Imo, Dodro, no seo dunha familia popular, Reboiras medrou a cabalo entre o agro e o mar. En procura dunha mellor situación económica, e con tan só nove anos, marchou cos pais e o seu irmán a Vigo, a onde lle chegaron as noticias das loitas populares, como a de Castrelo de Miño, no 1965. A conciencia nacional e de clase ía crecendo cada día e no 1969 integrouse na UPG. En paralelo, estudou na Escola de Enxeñería Industrial de Vigo e comezou a súa vida laboral en Barreras, onde coñeceu de perto a realidade laboral e a explotación de clase. Polo seu compromiso coas mobilizacións Reboiras foi expulsado da empresa. A loita sindical de Moncho cristalizou na creación do Sindicato Obreiro Galego (SOG) no ano 1975, antecesor da CIG.
Daquela, tras decidir a UPG profundizar en formas de loita máis avanzadas, Reboiras participou da creación dun grupo operativo de acompañamento das loitas populares e da expropiación de material para dotar de infraestrutura o nacionalismo na altura, de cara a súa acción política, achegando medios necesarios dos que carecía o aparello de propaganda organización.
O réxime sabía das accións do grupo e na madrugada do 12 de agosto de 1975, máis de 300 axentes dos corpos represivos da ditadura franquista rodeaban o edificio no que se atopaba Moncho Reboiras, xunto a dous camaradas, na Rúa da Terra en Ferrol. Para deixar paso libre os seus dous camaradas, que finalmente lograron fuxir, Reboiras centrou nel a atención das forzas represivas. Ao pé do portal, o militante nacionalista era asasinado a tiros.
Moncho Reboiras fica na memoria dos nacionalistas como exemplo modélico de compromiso coa liberación nacional e social da Galiza
diumenge, 2 d’agost del 2009
O BNG volverà gobernar Galiza
Guillerme Vázquez estreouse como portavoz nacional do BNG no Día da Patria Galega cunha mensaxe cargada de optimismo e cun chamamento á unidade da formación frontista. “Aquí estamos os que non renunciamos, nin renunciaremos xamais á Patria Galega”, afirmou perante milleiros de militantes e simpatizantes –uns 20.000 segundo a organización– que, entre bandeiras e faixas, responderon á chamada de “Movámonos polo galego e polo emprego”. Nas súas primeiras verbas como líder nacionalista na Praza da Quintana, Vázquez admitiu que “ás veces podemos sentir certo desalento”. Porén, asegurou que o BNG foi quen de superar “con éxito” a “perda” da Xunta. “Eliximos reaccionar e non nos lamentar”, engadiu. “Co marcador a cero, aprendendo do pasado, pero sen quedar atados a el”, o portavoz do BNG animou os simpatizantes a integrase nas filas da organización. “Todos cabemos neste proxecto común e vós sodes os únicos imprescindíbeis”, sentenciou.
O manifesto imprimiulles folgos e ilusión aos milleiros de persoas que respondían con aplausos e consignas cada frase de Vázquez, que expresou con optimismo a súa confianza nas posibilidades futuras do BNG. “Se fomos capaces de sobrevivir e vencer o PP de Fraga, sobreviviremos e venceremos o PP de Núñez Feixóo”. O BNG “volverá gobernar Galiza”, sentenciou.
As críticas ao novo Goberno do PP centraron boa parte da intervención do líder do BNG. Así, Vázquez denunciou as “desapiadadas agresións” da Xunta “á identidade” de Galiza. “O noso idioma sofre un ataque sen precedentes. Nesta liña, acusou a Alberte Núñez Feixóo de seguir unha política que aspira a “impoñer” o castelán “como único idioma”. “Que non se enganen, non o conseguirán”, advertiu. O portavoz nacional do BNG lembroulles aos conservadores que os galegos lles deron a súa confianza “para algo máis que para facer enquisiñas sobre o galego ou botar abaixo un concurso eólico e favorecer os seus amigos”.
A crise económica tamén estivo presente no manifesto do BNG, que se solidarizou co conflito do metal, cos traballadores de Caramelo, de Treves, de Pascual e dos produtores leiteiros. Ao tempo, Vázquez lamentou que a Xunta “non defenda os intereses de Galiza”.
Como alternativa á política do PP, o nacionalista propuxo un “Estatuto de Nación, un Estatuto de primeira”. Chegado a este punto, Vázquez acusou os socialistas de “argallar”, xunto co PPdeG, “unha reforma que consolide o noso país na segunda división”. “Pois que saiban que para ese fin non van contar co BNG”, berrou. Neste marco, rexeitou o neoliberalismo e defendeu “outro modelo económico e político, onde se respecte o libre dereito dos pobos a decidiren o seu destino”. Vázquez alentou o nacionalismo a traballar arreo a prol de Galiza tirando dos versos de Manuel María, “Berrade, erguédevos, loitade, deica que, todos xuntos, academos a liberación nacional da Nosa Patria!”.
A lectura do manifesto puxo o punto final á manifestación convocada cada ano polo BNG para celebrar o Día da Patria. Teresa Táboas, coordinadora executiva da formación, foi a encargada de presentar o acto da Praza da Quintana, para darlle paso a continuación a Iria Aboi, secretaria xeral de Galiza Nova. A responsábel da organización xuvenil alertou a mocidade das “falcatruadas” de Feixóo e pediu “esforzo e movemento” para que Galiza non perda “os seus sinais de identitarios”.
“Veñen contarnos, pero non poden porque somos miles e miles”
A manifestación, que saíu o domingo pasadas as 12.00 horas da Alameda de Santiago, transcorreu tinguindo de azul, branco e vermello as rúas compostelás. Á fronte da faixa principal situouse a Executiva en pleno da formación. Tamén fixeron acto de presenza os distintos cargos institucionais, os membros do Consello Nacional e mais os ex portavoces Anxo Quintana e Xosé Manuel Beiras. Ademais, arrouparon ao BNG representantes de CDC, de UDC e de ERC, como Oriol Junqueras, do PNV, como o senador Iñaki Anasagasti, que subliñou a “boa relación” do BNG co seu partido, e representantes de EA, Nafarroa Bai e Aralar, entre outras organizacións internacionais.
A anécdota da xornada tivo lugar cando un helicóptero da Policía sobrevoou a pouca altura varias veces a Praza da Quintana mentres Guillerme Vázquez lía o seu discurso. Logo de facerse un silencio, os manifestantes asubiáronlles ás forzas de seguridade, mentres que o líder nacionalista ironizou, “veñen contarnos, pero non poden porque somos miles e miles”.
O manifesto imprimiulles folgos e ilusión aos milleiros de persoas que respondían con aplausos e consignas cada frase de Vázquez, que expresou con optimismo a súa confianza nas posibilidades futuras do BNG. “Se fomos capaces de sobrevivir e vencer o PP de Fraga, sobreviviremos e venceremos o PP de Núñez Feixóo”. O BNG “volverá gobernar Galiza”, sentenciou.
As críticas ao novo Goberno do PP centraron boa parte da intervención do líder do BNG. Así, Vázquez denunciou as “desapiadadas agresións” da Xunta “á identidade” de Galiza. “O noso idioma sofre un ataque sen precedentes. Nesta liña, acusou a Alberte Núñez Feixóo de seguir unha política que aspira a “impoñer” o castelán “como único idioma”. “Que non se enganen, non o conseguirán”, advertiu. O portavoz nacional do BNG lembroulles aos conservadores que os galegos lles deron a súa confianza “para algo máis que para facer enquisiñas sobre o galego ou botar abaixo un concurso eólico e favorecer os seus amigos”.
A crise económica tamén estivo presente no manifesto do BNG, que se solidarizou co conflito do metal, cos traballadores de Caramelo, de Treves, de Pascual e dos produtores leiteiros. Ao tempo, Vázquez lamentou que a Xunta “non defenda os intereses de Galiza”.
Como alternativa á política do PP, o nacionalista propuxo un “Estatuto de Nación, un Estatuto de primeira”. Chegado a este punto, Vázquez acusou os socialistas de “argallar”, xunto co PPdeG, “unha reforma que consolide o noso país na segunda división”. “Pois que saiban que para ese fin non van contar co BNG”, berrou. Neste marco, rexeitou o neoliberalismo e defendeu “outro modelo económico e político, onde se respecte o libre dereito dos pobos a decidiren o seu destino”. Vázquez alentou o nacionalismo a traballar arreo a prol de Galiza tirando dos versos de Manuel María, “Berrade, erguédevos, loitade, deica que, todos xuntos, academos a liberación nacional da Nosa Patria!”.
A lectura do manifesto puxo o punto final á manifestación convocada cada ano polo BNG para celebrar o Día da Patria. Teresa Táboas, coordinadora executiva da formación, foi a encargada de presentar o acto da Praza da Quintana, para darlle paso a continuación a Iria Aboi, secretaria xeral de Galiza Nova. A responsábel da organización xuvenil alertou a mocidade das “falcatruadas” de Feixóo e pediu “esforzo e movemento” para que Galiza non perda “os seus sinais de identitarios”.
“Veñen contarnos, pero non poden porque somos miles e miles”
A manifestación, que saíu o domingo pasadas as 12.00 horas da Alameda de Santiago, transcorreu tinguindo de azul, branco e vermello as rúas compostelás. Á fronte da faixa principal situouse a Executiva en pleno da formación. Tamén fixeron acto de presenza os distintos cargos institucionais, os membros do Consello Nacional e mais os ex portavoces Anxo Quintana e Xosé Manuel Beiras. Ademais, arrouparon ao BNG representantes de CDC, de UDC e de ERC, como Oriol Junqueras, do PNV, como o senador Iñaki Anasagasti, que subliñou a “boa relación” do BNG co seu partido, e representantes de EA, Nafarroa Bai e Aralar, entre outras organizacións internacionais.
A anécdota da xornada tivo lugar cando un helicóptero da Policía sobrevoou a pouca altura varias veces a Praza da Quintana mentres Guillerme Vázquez lía o seu discurso. Logo de facerse un silencio, os manifestantes asubiáronlles ás forzas de seguridade, mentres que o líder nacionalista ironizou, “veñen contarnos, pero non poden porque somos miles e miles”.
Subscriure's a:
Missatges (Atom)
