Biografia de Rosalia de Castro

Rosalía de Castro

"Mais vé que o meu corazón é unha rosa de cen follas,i é cada folla unha pena que vive apegada noutra.
("Follas Novas", 1880).

Biografía
O matrimonio de Rosalía con Murguia .Os sete fillos de Rosalía Fragmentos de cartas entre Rosalia e Murguía
Cronoloxía da familia Castro-Murguía. A morte de Rosalía Dixo de Rosalía o seu home, Manuel Murguia
a obra de rosalía.O estilo literario de Rosalía

A primeira publicación de "Cantares Gallegos".Rosalía e a "Negra Sombra".Escolma poética:
"La flor" ,1857

"A mi madre", 1862

"Cantares Gallegos", 1863 Prólogo da autora
Escolma
"Ruinas", 1866
"Follas Novas", 1880 Prólogo da autora
Escolma
"En las orillas del Sar", 1884

A fiscal di estar segura que Bretón matou os seus fillos.

A fiscal di estar segura de que Bretón matou os seus fillos do xeito ''máis cruel posible''



A fiscal no xuízo contra José Bretón -acusado de matar aos seus dous fillos en Córdoba-, María Ángeles Rojas, asegurou que non ten ningunha dúbida de que o procesado matou os seus fillos da forma "máis cruel posible" e de que se inventou un "conto" para declararse inocente.

Información relacionada.A defensa de Bretón critica que se lle ''crucificase'' desde un principio

Comeza o xuízo contra José Bretón pola morte dos seus dous fillos

Rojas presentouse ante o xurado popular elixido hoxe para a vista, que se prolongará ata o 8 de xullo, e instoulles a que non se deixen influír pola repercusión mediática que tivo o caso e a que refuguen calquera idea preconcibida.

Especializada en casos de violencia no ámbito familiar, a fiscal díxolles, con todo, que non ten dúbida algunha de que José Bretón matou os seus dous fillos, Ruth e José, de 6 e 2 anos no momento dos feitos, da forma "máis cruel posible" e aproveitando que os tiña baixo a súa custodia.

E para eludir o seu delito, continuou a fiscal, queimou os nenos nunha fogueira a temperatura "altísima". "A súa historia desmontouse aos poucos", insistiu a fiscal antes de advertir aos membros do xurado de que todo o que escoiten mañá na declaración do acusado será produto dun "conto inventado por el", de pura "fantasía".

A fiscal quixo desmontar a versión da defensa, que "aínda entende" que Bretón perdeu os nenos no parque e que, a pesar das probas, cre que os ósos achados non corresponden os nenos.

María del Reposo Carrero, a avogada da acusación particular, asegurou hoxe que ten a sospeita de que o acusado tamén quería queimar a súa ex muller na pira onde supostamente queimou os pequenos.

De ''atrocidade" cualificou a avogada da nai dos nenos falecidos, Ruth e José, a morte dos pequenos, nunha intervención na que recoñeceu que lle custaba traballo imaxinar que unha persoa sexa capaz de asasinar os seus fillos. "Non é un caso dun señor preso dunha tolemia. Non é un acto dun tolo, nin un impulso, nin un arrebato, nin unha circunstancia humanamente comprensible", senón que "estamos en presenza dun monstro, dunha persoa malvada", salientou a letrada.

Segundo Carrero, a "pira funeraria", a "enorme candea alargada" que preparou na leira das Quemadillas estaba destinada tamén para a súa ex muller, á que chamou ese día tres veces por teléfono, aínda que Ruth Ortiz non colleu as chamadas

Escriptors catalans,bascos i gallecs (GALEUSCA) (2013)

-G A L E U S C A-


Xarxes socials.Envia l'articleImprimeix l'articleConverteix a PDF. L'Associació d'Escriptors en Llengua Catalana (AELC), l'Asociación de Escritores en Lingua Galega (AELG) i l’Euskal Idazleen Elkartea (EIE) han oficialitzat avui a Poblet la constitució de la Federació Galeusca, una entitat amb la qual volen defensar llurs interessos a l'estat espanyol.

Per Lluïsa Julià, secretària de l'AELC, la Federació és un nou pas endavant: 'Durant aquests anys no hem aconseguit tenir prou pes dins la cultura de l'estat, per això necessitem un instrument de més potència'.

El 1984 les associacions d'escriptors catalans, bascos i gallecs van fundar Galeusca, una associació per estrènyer lligams entre les tres organitzacions i per defensar la literatura pròpia. Gairebé un quart de segle després les associacions han decidit constituir un instrument jurídic i d'acció conjunta, per tenir prou força davant les institucions espanyoles.

 L'acte de constitució, en un gest simbòlic, s'ha fet a Poblet, indret on les associacions van signar el Manifest de Poblet fa gairebé vint-i-cinc anys.

Hi han estat presents tots tres presidents: Guillem-Jordi Graells, de l'AELC, Cesáreo Sánchez Iglesias, de l'Asociación de Escritores en Lingua Galega (AELG) i Fito Rodríguez, de l’Euskal Idazleen Elkartea (EIE). I també escriptors representants de totes tres cultures: Ignasi Riera, Xosé Estévez Rodríguez i Jerardo Elortza.

La professionalització dels escriptors catalans és una problema que preocupa al món literari. Només un 5% dels escriptors en llengua catalana poden viure exclusivament d’escriure, segons l’estudi 'Escriure en català: estat de la professionalització', elaborat per l’Associació d’Escriptors en Llengua Catalana l’any 2007. La situació a Galícia i el País Basc encara és pitjor.

Estancias d'Arte e de Saudade

-Estancias d'Arte e de Saudade-


*Não me hão-de querer mal cetichistas da pátria grande e ádi pátria chica d'eu lhes dizer que o que a nós liízitanos principalmente nos surprehende, nos alvoroça e nos comove, ao percorrer essa terra de poezia e de beleza que vae do Minho ao Cantabrico, é sentirmos que ella, embdra filha adoptiva de Hespanha, é afinal portugueza de lei como as que o são.

*Oito séculos de fronteiras não conseguiram borrar as comunidades do sangue ancestral, as analogias profundas do typo étnico; e nos agregados da vida social e moral contemporânea esses variegados e complexos factores que tão fraternalmente jungem o caracter gallego ao portuguez.

*E como não seria assim, se o portuguez é em grande parte o descendente do povoador gallego que logo aos primeiros alvores da nossa indejJendencia politica radiou por todas as províncias luzitanas,desde o Minho ao Mondego, e das bracieiras do Gery, até quazi ás veigas de Thomar?

*Em todos os chronistas e historiadores da primeira infância da nossa sociedade,se pôde lêr que o principal cuidado dos.

O Romance da Urca de Sant Anton (século XVIII)

O romance da urca de Santo Antón (1777). Poesía en galego no Ferrol do século XVIII

Ramón Mariño Paz, Margarita Sánchez Yáñez, Damián Suárez Vázquez

Biblioteca Filolóxica Galega


O poema que neste libro se dá a coñecer consérvase desde data incerta no Archivo Histórico Nacional de Madrid, formando parte do Códice 1052B, un volume facticio que reúne manuscritos literarios dos séculos XVIII e XIX e que debeu de pertencer ao erudito pontevedrés Eugenio Reguera y Pardiñas (1806-1866).

Este volume recolle un romance en galego e castelán de 668 versos no que se relatan acontecementos reais que tiveron como escenario unha travesía desde A Habana ata Ferrol realizada entre abril e xullo de 1777 a bordo dunha urca de nome San Antonio (galeguizado no texto como San Antón), e mais unha función relixiosa votiva celebrada na igrexa parroquial de San Xiao de Ferrol en agosto dese mesmo ano. Trátase dunha composición de carácter satírico escrita nun ton informal na que un remitente non identificado lle relata a un seu amigo as vicisitudes da travesía e da posterior celebración relixiosa, incidindo especialmente na intervención do predicador, personaxe ao parecer ben relacionado entre a sociedade ferrolá da época.

É, por tanto, un escrito literario de carácter privado, ou polo menos de circulación restrinxida, que non estaba destinado a ser feito público. Nesta mesma modalidade creativa inscríbense algunhas outras mostras en lingua galega que son da mesma época ou un pouco posteriores, o que suxire que nestas pezas circunstanciais feitas por divertimento o uso da nosa lingua puido ser naquela época algo menos excepcional ca na creación literaria máis ambiciosa.

Sempre en Galiza per impulsar la Llengua gallega.

I els primers temps de SEMPRE EN GALIZA volia ser, si més no, un reflex del que va ser la ràdio gallega abans del juliol del 36, sobretot Radio Galiza, quan es va fer servir la ràdio per impulsar la llengua gallega, alhora que per reafirmar la identitat nacional, l'autonomisme i els valors democràtics.

Com que Buenos Aires i Montevideo, encara que són capitals de dos països diferents, l'Argentina i l'Uruguai, les dues són a la desembocadura del mar de Plata, només disten uns 160 km. amb una sola emissora quedava tot cobert. Ara bé, el fet que es triés Montevideo i no Buenos Aires per fer SEMPRE EN GALIZA es va deure a raons polítiques.

A Buenos Aires el lobby gallec era potser més important que a Montevideo, però el general Juan Domingo Perón, que en aquella època havia muntat un moviment populista, el Partit Justicialista, per governar, bé amb eleccions democràtiques bé amb la via de cop d'Estat, el cas era manar, era molt amic del general Franco i un dels seus avaladors davant la comunitat internacional. Per això, de seguida va prohibir l'ús de les llengües que no fossin el castellà en els mitjans de comunicació.

En canvi l'Uruguai en aquella època era una democràcia bastant semblant a la dels Estats Units, amb un Partido Rojo i un Partido Blanco, i com a tal va participar durant la II Guerra Mundial al costat dels aliats. I, a diferència de l'Argentina, l'any 1950 l'Uruguai encara ajudava al govern republicà a l'exili tant econòmicament com diplomàticament, sobretot a les Nacions Unides, impedint que el règim franquista entrés en l'organització internacional.

I llavors evidentment a l'hora de fer un programa radiofònic antifranquista es va fer des de Montevideo perquè al cap i a la fi arribava a la colònia de Buenos Aires. Quan al 75 va arribar la dictadura a l'Uruguai, el programa va poder seguir sense problemes.

El nucli inicial de SEMPRE EN GALIZA va comptar amb persones com Alfredo Somoza, militant d'ORGA, governador civil en funcions el juliol del 36, que va haver d'estar 11 anys vivint amagat a l'Espanya franquista fins que, amb l'ajut del consolat britànic, va passar a França, on va poder arribar el 48 a l'Uruguai. Participa durant un any a SEMPRE EN GALIZA i mort sobtadament el 51.

Un altre personatge molt important de SEMPRE EN GALIZA va ser Manuel Meilán, que comença la seva carrera política com a insumís, que es diria avui dia, i quan l'any 1922 el criden perquè vagi a la guerra del Marroc, ell s'hi nega i fuig a l'Argentina, on és el representant general del Partido Galeguista a Buenos Aires el 1931. El 1934 marxa a Montevideo i allà funda el 1936 els Comitès d'ajut a la República Espanyola, el periòdic "España republicana" i l'Organització Republicana Galega d'Axuda ao Pobo Español. També va ser un dels creadors de la revista "Galeusca", anagrama de Galícia, Euzkadi i Catalunya, i que es va publicar a Buenos Aires en castellà per part dels intel.lectuals exiliats de les tres nacions.

LUAR NA LUBRE CREAT NA CIDADE DA CORUÑA

Luar na Lubre foi creado en 1985 na cidade da Coruña por Bieito Romero (aínda que dous anos antes da creación oficial do grupo se editou unha maqueta chamada Ara Solis) e foi tecendo a súa traxectoria paseniñamente no eido musical galego até que a través da súa colaboración con Mike Oldfield nunha xira no ano 1992 tivo unha grande eclosión e a consecuencia desta deuse a coñecer a público ao que non chegara antes, isto viuse acrecentado pola versión que Oldfield fixo, e publicou con grande éxito, de "O son do ar" en ''The voyager co título "The song of the sun", un tema instrumental do grupo.

Non todos os grupos poden superar un éxito de tamañas dimensións sen diluír os seus principios ou saír da situación de tan boa maneira como conseguiron eles. Na actualidade continúan a súa singradura no seu estilo e, ao tempo, experimentando con algunhas novidades.

Os instrumentos que usan son: gaita galega (e algunha que outra introdución de uilleann pipe), acordeón diatónico, violín, frautas e whistles, chelo, guitarra acústica, bouzouki, pandeireta, bohdran e percusións. O grupo tivo na súa historia catro voces femininas: nos primeiros anos Ana Espinosa, posteriormente Rosa Cedrón e a portuguesa Sara Louraço Vidal, e, por último, a súa voz actual, a coruñesa Paula Rey.

Luar na Lubre resalta a cultura galega con temas tradicionais, mais tampouco quedan fora as influencias celtas de países como Irlanda, Escocia ou a Bretaña , así como unha estreita relación coa música portuguesa, pola estima que lle teñen a José Afonso, reflectida na canción "Tu gitana", que se veu reforzada coa entrada da nova cantante.

Este grupo tamén ten conciencia e compromiso social coa actualidade, plasmada en cancións coma "Memoria da noite", que comenta as consecuencias da catástrofe do Prestige no ano 2003 nas costas galegas. Evidentemente desde 1985 o estilo e tendencias do grupo evolucionou moito, cada vez soan mellor no estudio de gravación, pero sobresaen especialmente no directo.